Relax en spanning

Relax dagje
Vandaag tijd voor een relax dagje. Daar is Pokhara ook mooi de plek voor. 'S-morgens lekker uitgeslapen. Wel tot 08.30 uur. Whoah! Daarna vooral genieten van de zon met een boekje op schoot en naar waggelende kippen kijken in de tuin waar we zaten. 1 kip had ook kuikentjes gehad. Heel lief.
We hadden voor vandaag nog even naar het Mountain museum gefietst. Ongeveer een halfuurtje fietsen vanaf de plek waar we zaten. Het was wel even zoeken maar na een aantal aanwijzingen van de lokale bevolking en nadat de ketting van de fiets van gwen er 5 keer was afgevallen, hadden we het gevonden. Een supermodern gebouw (wat je niet verwacht in Nepal).
Ondanks de hoge entree (300 rupees = 3 euro) was het erg leuk om te zien. Er werden onder andere verschillende etnische groepen van Nepal getoond en ook de verschillende bergen en verschillende bergbeklimmers uit de jaren 50. Vooral de foto's van de bergen maakte ons erg enthousiast over de trekking. Deze begint 5 oktober. De pas waar we over heen gaan lopen werd ook getoond en dat lag toch wel erg hoog.
Na dit museumbezoek zijn we 's avons voor de tweede keer bij "Potala" wezen eten. Een klein tibetaans restaurant. De tafels staan letterlijk in de huiskamer van het gezin. Een erg gastvrij gezin waar we heerlijk gegeten hebben.

Ons nachtelijk avontuur
'S-nachts gingen we rustig slapen. Althans dat dachten we.
Ik hoorde wel wat geluid buiten maar dacht dat het gewoon een hagedis was ofzo. Rond een uur of 03.30 uur hoorden we nog meer geluiden, dit klonk toch echt niet goed. Gwen deed het licht aan en ik zag mjn kleine rugzakje zweven. Dat kon nooit goed zijn. Tenzij mjin rugzak magische krachten had, natuurlijk. Ik trok aan de rugzak en er kwam een lang voorwerp tevoorschijn. Ik dacht in eerste instantie dat het een slang was doordat het zo lang was. Het viel mee, het bleek een stok te zijn.
Ze waren bezig geweest om mijn rugzak te stelen. Ze hadden een stok gemaakt met daaraan een vishaak en op de een of andere manier hebben ze die in mijn rugzak gekregen. Ze konden gelukkig weinig doen want er zaten tralies voor de ramen maar toch...
De schrik zat er wel aardig in. Gwen was nog even buiten gaan kijken maar de dief of dieven waren allang gevlucht en er was gelukkig niets gestolen.

Ons dag avontuur
De volgende dag na een wat onrustige nacht was het plan rond het meer te lopen. Dit zou wel de hele dag duren maar wel een leuke tijdsbesteding.
Rond 09.30 uur vertrokken vanuit ons hostel. Eerst liepen we richting de dam van het Fewa Lake, over een hangbrug. Wat al een leuke ervaring is door het heen en weer schudden van de brug. Wederom lopen we naar de Peace Pagoda.
Onderweg komen we nog een jongetje tegen die lekker is wezen zwemmen en hij vraagt ons het hemd van ons lijf.
En de gebruikelijke openingszin:"Where are you from?". Hoevaak ik nou niet "holland" heb gezegd onderweg, wil je niet weten.
Daarna komen we ook nog een ander jongetje tegen die ons via een ander pad (jungle-achtig) richting de Peace Pagoda leidt. Onderweg komen we nog een slang tegen. En ja, volgens de jongen schijnt die giftig te zijn. Hij is niet echt van de blije verhalen want hij vertelt onder andere ook dat hij een hondje had, maar die is opgegeten door een tijger. Slik....
Door de hitte is de tocht naar de Peace Pagoda wat lastiger dan de vorige keer. Onderweg komen we echter een waterkraan tegen waar we ons hoofd met alle plezier mee natmaken. Na deze verfrissende douche kunnen we er allebei weer hard tegenaan.
Vlak voor de Peace Pagoda drinken we nog een lekkere, koude fanta en cola en gaan weer onderweg.
We komen langs kleine dorpjes en iedereen die je tegenkomt vraagt dan ook:"Where you from?" en "Where are you going?" (wat wel handg is als je de weg zoekt). We zien mooie uitzichten met rijstvelden, Pokhara en het meer. Nadat we Pumdi zijn gepaseerd, nemen we een afslag te voeg en komen bji e klen drpje. Hier vragen we aan een paar vrouwen welke kant we opmoeten voor Pokhara. Ze wijzen de weg en we nemen het pad naar beneden. Langzaam wordt dit pad steeds kleiner en glibberiger. We hebben het allebei wel een beetje gehad.
We komen dan bij een aantal terassen (rijstterassen zonder rijst). We kijken allebei of er verschillende wegen uit zijn, want we weten welke kant we op moeten, maar er zijn geen uitwegen te vinden. We steken een riviertje over maar het wordt steeds dichter en dichter. Dit is letterlijk echt jungle. We moeten vooral uitkijken voor doornen, lianen en bloedzuigers en soms zie je nog geen eens waar je opstaat door de takken die op de grond liggen. Dus zou er een slang zijn, dan zien we hem niet. OP dat moment dachten we allebei aan een lekkere douche, een goed bed en een goede maaltijd. Want overnachten hier in deze jungle. NO WAY!
Voor ons duurde het een eeuwigheid maar uiteindelijk duurde het maar 15 minuutjes. We zagen een rijstveld. Jeeh! Vrijheid!
Dit was ook nog een opgave want we moesten allebei op randjes lopen van 10 a 20 centimer. Nadat we allebei rond 4 a 5 keer van het randje zijn afgevallen gaven we het op. Na de rijstvelden doorgeploegd te zijn (wel voorzichtig langs de rand), kwam er een klein meisje onze kant op gerend met uiteraard dezelfde vraag:"Where are you from?" en toen kwam de verlossende zin: "We have a boat".
We waren allebei erg blij want het was al 17.30 uur, maar eerst moesten we even meelopen naar het gezin. Een lief gezin met een aantal kinderen en gelijk werd ons water en eten aangeboden en overnachten kon ook nog. We moesten echter de bus de volgende dag halen, dus dit ging niet.
We werden met de boot weggebracht en namen de lokale bus richting ons hostel. Die avond genoten weextra veel van ons cola'tje en pizza die overheerlijk smaakte.

We Survived!

2 dagen fietsen

Omdat we vlakbij een meer en mooie omgeving zitten, hadden we bedacht: "fietsen huren dat is een goed idee".Nadat we eerst gekeken hadden waar je goede fietsen kunt huren (versnellingen is toch wel handig) gingen we de eerste dag onderweg.Eerst nog wel even wennen natuurlijk. De remmen werkte in ieder geval goed. Dan nog opletten dat je op de goede kant van de weg gaat rijden. Ze rijden hier namelijk links. Dit leer eigenlijk vrij snel.

Peace Pagoda

Vandaag naar de Peace Pagoda. Vanuit het meer kan je die mooi zien liggen. Helemaal bovenop een berg, maar we laten ons natuurlijk niet afschrikken, dat doen we even.

Eerst een halfuurtje fietsen. We probeerden nog op kleine wegen te rijden maar dit liep of dood of kwam weer op de grote weg uit. Jammer, maar helaas.

Na een halfuur fietsen kwamen we een bord tegen met Peace Pagoda. Dat pad was helaas niet te fietsen maar wel te bewandelen. Onze fietsen konden we stallen vlakbij het pad. De jongen die daar zat zou er wel op letten tegen betaling uiteraard. We hoefde alleen wat uit zijn shop te kopen.

Goede deal toch?

We gingen onderweg. Eerst een breed pad maar al snel werden het treden van steen, en nog meer treden en nog meer treden. Het hield maar niet op. Onderweg natuurlijk wel even gestopt want het was wel bewolkt, maar wel erg benauwd wat het er niet beter op maakte. We kwamen onderweg nog schoolkinderen tegen, die er minder moeite mee hadden en het maar raar vonden dat we zoo hijgden en zweten. Onderweg kwamen nog allemaal exotische dieren tegen. Nee, geen tijgers maar wel aparte spinnen, grote mieren, prachtige vogels en uiteraard de koeien en geitjes.

Uiteindelijk hebben we anderhalf uur over de hele klim naar boven gedaan. Kom je bovenaan en zie je ook een helikopterplatform. Toch een beetje een gemiste kans natuurlijk! hihi.

Peace Pagoda was erg mooi om te zien met uitzicht over het hele meer en heel Pokhara kun je zien liggen. We zijn niet te lang gebleven want de zon brak door en dat was toch wel heel erg warm. Naar beneden, weer honderen misschien wel duizenden treden naar beneden.

Beneden aangekomen zijn we weer terug gegaan naar ons hostel. We hadden het allebei wel gehad. En na een heerlijke douche en maaltijd zijn we lekker ons bedje ingedoken

Dag van de grotten

'S-Nachts hoorden we opeens wat geritsel bij Gwen d'r tassen. Oh jeeh! Allebei zaten we rechtop in bed. De dag daarvoor hadden we van onze buurman al leuke verhalen gehoord dat hij buiten midden in de nacht een opengereten wildzwijn zag liggen. Wat waarschijnlijk door een beer of tijger was aangevallen. Maar nee, zo erg was het niet.

Nadat Gwen ging kijken, schoot er opeens wat weg. We dachten in eerste instantie aan een rat maar dit bleek een hagedis te zijn die ook wel zin had in chocolate chip cookies. Deze hadden we namelijk vergeten in de tas te doen. Na deze schrik zijn we allebei weer gaan slapen.

Nadat we ontbijt hadden gingen we vandaag weer op fietsavontuur. Ditmaal meer naar het noordoosten waar een aantal grotten waren en waar ook een tibetaans vluchtelingenkamp lag.

Nadat we alles bij elkaar geraapt hadden, gingen we onderweg. Het was nog wel een pittig stukje, veel bergopwaarts dus de versnellingen kwamen goed van pas. Door de drukke straten van Pokhara maar ook door de kleinere straatjes en uitkijken dat je niet door een bus omver wordt gereden. Die vegen je hier namelijk graag van de weg af.

Na ongeveer anderhalf uur kwamen we bij een hindoestaanse tempel uit. Nadat we tien keer tegen de gids hadden gezegd dat we geen gids nodig hadden, gingen we naar binnen. Een mooie en oude hindu tempel. Na een kwartiertje gingen we weer verder.

We kwamen uit bij de Bat Cave. Een grot die vol zou zijn met vleermuizen. Nadat we hier ook weer de gids van ons afgeslagen hadden, we hadden toch geen gids nodig in een grot? Dat konden we allemaal zelf wel. En de gids:"You might get lost!"

We hadden beide onze headlights bij ons en naar binnen gingen we. Dit was toch wel heel cool. Zelf de grot gaan verkennen. Het waz harstikke donker en geen aangegeven padden dus we gingen op zoek naar een tunnel.
Dat verkennen was alleen van korte duur. Nadat we een kleine gang doorliepen kwamen we in een grote hal en dat was het enige wat de grot inhield. Zelfs geen enkele vleermuis te zien, maar ach het zelf ontdekken van de grot was wel heel cool!

Daarna door naar de Mahadera grot ongeveer 5 a 10 minuutjes doorfietsen naar het noorden. Deze grot was wel iets groter ongeveer 5 of 6 keer zo groot als de eerste grot maar deze was behangen met lichtjes, dus het verkennen hield hier weinig in.

Het plan was om daarna nog naar het tibetaanse vluchtelingenkamp te gaan maar allebei hadden we last van zadelpijn en zin in een douche.

We reden terug. Dit was een aparte ervaring op zich. Omdat we de heenweg voor het grootse deel bergopwaarts hadden gereden, moesten we nu voor het grootste deel bergafwaarts rijden.

Dat was wel heel cool. 75% van de tijd zaten we dus op onze fiets zonder te trappen en schoten we door de straten. Wel uitkijken voor kuilen natuurlijk. Ik voelde me wel een beetje een tour de france renner. hihi.

De rest van de middag hebben we nog winkels bezocht om marcel te helpen met z'n bedrijfje "Straid" en uiteraard nog gerelaxt. Wat zullen we morgen ontdekken?

Pokhara by the water

De pannetjes worden nat
Die nacht regende het met bakken uit de hemel. Onweer konk met grote klappen door de vallei en ik vermoede dat iemand emmers aan het leeggooien was. Monsoon, noemen ze dat in Nepal. De regentijd. Gelukkig begon het licht op teklarne de volgende morgen en knden we tussen de buitjes door snel van hostel wisselen. Volgens de Lonely planet was banana garden een erg leuke lodge, dus daar waren we gaan vragen of er plek was. helaas, daar neit meer, maar haar dochter had ook een lodge en die was 150 rupees (1,5 euro) voor een 2 persoons kamer pe nacht Na het ontbijt betaalden we dus ook gelijk en trokken met backpack langs het meer, richting het centrum. Nog steeds aan de noordkant, maar ideaal rustig op de heuvelrug, daar ligt 'New family peace home'. 5 kamers, waarvan 1 zonder eigen badkamer, die hadden wij. Maar de volgende dag konden we verhuizen, wnat dan was er een kamer vrij met badkamer voor 200 rupees.
Na het uitpakken de stad verkennen. Winkeltjes bekijken, internetten, wat eten en rondlopen en daarna op de veranda voor onze kamer een boekje lezen. We werden wel de hel dag geteisterd door de mieser regen, maar we hadden hoop dat morgen beter zou zijn. We boekten dan ook een paardrij trip voor de volgende dag.

Die nacht ging het bijna nog erger te keer dan de avond daarvoor. Het heeft zeker 3 uur geonweerd en het water viel zo hard uit de lucht dat ik na 2 seconden buiten vreselijk nat was. Geen paardrijden dus, want niemand wilde met dit weer buiten zijn. Dik ingepakt in regenjas gingen we dat onze touroperator vertellen en die was natuurlijk niet verbaasd. verzetten was geen probleem, dus met een gerust hart aten we ons ontbijten en sloten ons voor de rest van de ochtend op in onze kamer met boeken en sudoku.

Waterval
Eindelijk droogde de regen op die middag en konden we naar buiten. We maakten gelijk gebruik van de droogte, want we moeten onze benen trainen. Dus met wandelschoenen en een kaart gingen we opweg naar Devi's falls. Dit ligt ten zuiden van Pokhara en is een toeristische attractie. Ze zeggen dat het zijn naam heeft gekregen omdat ene David met zijn vriendin is verdronken in deze waterval en dit is verbasterd tot devi door de Nepalezen. Na een stevig uurtje lopen vonden we de plek gemakkelijk door alle souvenirkraampjes die de omtrek van de waterval bezetten. Na de entree te hebben betaald mochten we hem dan eindelijk zien. Omschrijven is mogelijk wat moeilijk, dus zie film.

Na deze razende wateren zijn we terug gelopen voor een hapje eten en een goede nachtrust.

Paardje namaste
Na een vroege start en een enorm gestress omdat het 40 minuten duurde voordat we ons ontbijt eindelijk kregen (een schaaltje cornflakes en schaaltje meusli met yoghurt. wij snapten het niet, we vermoeden dat ze nog de koeien moesten melken.) liepen we tegen onze 12 jarige gids aan die ons tegemoet kwam rijden op de paarden. Twee gemiddelde paardjes, bekleed met een hoop kleedjes met daarin verstopt een houten zadel. Na de betaling konden we gaan en reden we de stad door. Op straat waren honderden schoolkindertjes die op weg waren en allemaal moesten ze de 2 woorden engels uitproberen op de blanken die te paard zaten. " Hello!! Hello!! Bye, Bye!!!" Vrolijk zwaaiend hebben we half klein pokhara begroet. We voelden ons net Beatrix op prinsjesdag. En na Pokhara hield het ook niet op, want op de berg kwamen we ook nog vele mensen tegen die allemaal hallo en namaste wilden zeggen. Wat ook erg grappig was, was de reactie van veel mensen op de paarden. De meesten waren namelijk best wel bang en liepen na hun hallo toch het liefst met een grote boog om ons heen.
Onderweg moesten we ook een paar keer afstappen omdat de klim zo stijl was, dat we ze moesten leiden. Uit eindelijk was het wle de moeite waard, want bovenop de berg hadden we eenm prachtig uitzicht op de annapurna range, met de annapurna (7190 meter) en de bekende fishtail mountain. Prachtig!

Snip knip
Uiteindelijk na nog meer hallotjes op de terug weg waren we om 3 uur terug. Na een snelle douche moest ik ook nog even naar de kapper. Mijn haar was zo lang gewordne dat het in mijn ogen hing en daarnaast maakte de hoge luchtvochtigheid het ook nog eens belachelijk aan het krullen waardoor ik meer op een schaapshond leek dan een mens. maar ja, alle kappers in Pokhara zijn mannen... Vertrouw ik die mijn kostbare haartjes wel toe?
Uiteindelijk was de prijs, 100 rupees (1 euro), wel de doorslaggevende factor. De man in kwestie was een wat dikkere man met snor, een enorme schaar en een blauwe kam. Na de vragen van hoe ik het geknipt wilde hebben ging hij aan de slag. Mijn hoofd werd van links naar erchts gedrukt terwijl ik het scherpe gevaarte vlak bij mijn oren 'snip' ' snip' hoorde doen. Na 20 minuten was hij klaar, maar ik mocht nog niet weg. Vakkundig smeerde hij een olie goedje in mijn nek, in mijn haar en zelfs op mijn voorhoofd en hardhanig bewerkte hij mijn schouders, nek en hoofd tijdens een massage. Zelfs mijn wenkbrauwen en mijn oogleden werden meegenomen in de behandeling. In stilte hoord eik Jessica lachen en ik kon haar horen denken dat ze baalde dat we geen fototeostel bij ons hadden.
Na de olie behandeling mocht ik echter nog neit weg. Ik moest mijn hoofd op een kussne voor me leggen en met stevige handen bewerkte hij mijn rug en schouders. Ik kan met eerlijkheid vertellen dat ik me nog nooit zo ongemakkelijk heb gevoeld. Mijn schouders deden zeer wnat die waren licht verbrand en ik wilde helemaal neit zo raar op een kussentje liggen. Na 3 minuten heb ik hem gevraagd of hij astublieft op wilde houden. Na het betalen van 200 rupees (tja, voor neits gaat de zon op, maar het is nog steeds goedkoop dus laat maar) zijn we wat gaan eten.

Hopelijk morgen weer een mooie dag, want dan gaan we fietsen.