Hoogtepunten en dieptepunten

Terwijl Jessica haar eerste spannende dag aan het beleven was met haar PADI duikcursus gingen die ochtend, Marcel en ik eerst mijn allerliefste vriendinnetje gedag zeggen. Speciaal gekomen naar Thailand ging ze nu toch nog even de laatste dagen genieten van haar mannetje op een ander eiland. Na het wachten op de boot zeiden we elkaar vaarwel en een grote knuffel en toen zijn Marcel en ik begonnen met verhuizen.

De grote klim
Onze spullen waren al bijna ingepakt, maar eerst moesten we nog uitchecken. We hadden al een afspraak gemaakt met een leuk resort, waar we voor 800 bath (18 euro) Een houten bungalowhuisje hadden en een ontbijtje. Voor we daar echter konden komen, moesten we wel de berg oversteken. En dat hield in een flink eind steil omhoog klimmen met zware backpacks, in de brandende hitte en de benauwdheid van de jungle. We waren dus goed bezweet toen we eenmaal boven waren. Daarna weer naar beneden. Het mooie van het pad was, dat het door totaal onbebouwd gebied liep. Weinig mensen kwamen hier en je hoorde dan ook overal junglegeluiden. Toen we even bleven staan omdat er iets in de bosjes bewoog stonden we gebiologeerd te luisteren, tot plots Marcel hard begon te schelden. "Shit, Shit!"
Ik schrok me wild. Ik dacht aan een troep aanvallende apen. Maar Marcel stond niet op zijn plek te dansen van apen, maar vanwege enorme joekels van muggen. Snel doorlopen dus en eenmaal bij ons resort zaggen we toch nog apen. Een hele groep brillangoeren (dat heb ik natuurlijk even opgezocht) die de knopen van bomen aan het eten waren. Een prachtig gezicht.
Daarna zouden we naar de lagune gaan die op eht eiland lag. We wisten al dat het een beetje klimmen was, maar met goede moed begonnen we.
Eigenlijk was gelijk al het eerste stuk een uitdaging. Langs de hele muur hingen touwen en je moest goed je voeten plaatsen en echt klimmen om verder omhoog te komen. Dit ging zo enkele honderden meters door tot je boven kwam. Maar toen we dachten dat we er waren, moesten we natuurlijk ook naar beneden. Weer met touwen de wanden af, waar we uiteindelijk in een prachtige nauwe gang kwamen met steile rotswanden en enorme palmbomen en planten aan alle kanten. De perfecte setting voor de nieuwe jurassic park of king kong. Hier liepen we ook een ander stel tegen het lijf. Ze waarschuwden ons. Het echt moeilijke stuk lag verderop en zij had dat klimmen het niet waard gevonden.
Twijfelend liepen we verder en inderdaad, inene viel de grond weg. De muur liep een paar meter steil naar beneden, met 2 touwen en houvast voor niet meer dan een schoenpunt op de rotswand. Voor de bergbeklimmers die over het eiland zwermden geen probleem, maar zowel Marcel en ik hebben er toch wel een tijdje naar staan kijken voor wij besloten de stap te wagen en voorzichtig begonnen met afdalen.
Nog 2 keer hebben we als echte klimmers wanden afgedaald en toen waren we beneden. De lagune ws vrij leeg en modderig, maar door de honderden meters hoge rotswand die de kleine poel omsloot, was het een prachtig gezicht. Er hing ook nog in een grot een hangmat van een man die hier ooit had gewoont en een tunnel zou leiden naar de andere kant. We hebben dat maar niet geprobeerd, maar zijn weer terug omhoog gaan klimmen en na 3 uur van fysieke inspanning stonden we weer bij het begin. Dit was niet voor de watjes...
Nu weer terug naar het strand en horen hoe Jess haar dag was en morgen zouden we gaan duiken.

Leraarsles
Omdat Marcel en ik ons hadden opgegeven voor een refreshment (ik voornamelijk, want ik bleef wat onzeker) gingen we die dag duiken met Jessica. We zouden beginnen met wat oefeningen, die we alle drie moesten doen, waarvan 1 de voor mij zo gehate masker leegblazen was. Gelukkig had Sebastiaan zowel mij als Jessica ervan overtuigd, dat het hebben van een eigen duikmasker veel beter was dan die je kreeg bij huur. Dit had ik al veel eerder gehoord en ik was al aan het kijken geweest, maar na zijn woorden, had ik er ook dus maar 1 gekocht. Dit zorgde er ook voor dat de oefening geweldig ging. Ik was er zelf erg verbaasd over. Daarna gingen we een rondje zwemmen. We zaggen volop mooie visjes, murene, wat pijpvisjes en nog veel meer. Terug op de boot krgeen we gelijk een lezing van Sebastiaan over luchtgebruik, balans en zwemtechnieken. Niemand deed het goed, maar gelukkig was er veel ruimte voor verbetering.
De volgende duiklocatie was bij een mooi strand in de buurt. De andere groep werd bij een wand gedropt en wij gingen meer de andere kant op. Hier moesten we opnieuw balans oefeningen doen, voor we gingen zwemmen. Al binnen 5 minuten maakte Sebastiaan het gebaar "Turtle" En zowaar een meter grote zeeschildpad zwom kalm onze kant op. Het dier zweefde zo gracius door het water, het was een geweldig gezicht. Daarna nog meer vissen en diertjes, er is zoveel te zien! Ongelooflijk! Zwem je snel dan kom je miljoenen soorten en kleuren vissen tegen, hang je even stil boven een koraal dan zie duizende kleine diertjes die je even daarvoor niet was opgevallen. Zeeslakken, krabbetjes, anemoonvisjes (Nemo!!!!). Het was een prachtig gezicht. We draaiden om en zowaar nog een zeeschildpad! Deze was gigantisch. Om hem niet af te schrikken bleven op zeker 10 meter afstand om hem te bekijken. Het dier was zeker 2 meter en was alg of wier van een steen aan het eten, wat hem een mooi studieobject maakte.
Dolblij kwamen we weer boven. Wat een gave duik. Snel een hapje eten en toen moesten we weer huiswaarts. Het was inmiddels alweer laat aan het worden.


Ontspanning
Na die dag zweten voor een leraar, wilden Marcel en ik niets liever dan een ontspannen duik maken. Perry, die de dag ervoor als back-up was meegegaan, zou mij en Marcel begeleiden. Jess zou haar laatste dag hebben met Sebastiaan ter afronding van haar cursus. Zij moest die dag haar masker afdoen op 14 meter en duiken tot 18 meter. Iets wat eigenlijk allemaal heel makkelijk was, vertelde ze ons achteraf.

Bij onze eerste duik waren we bij een eiland. Deze had een onderdoor zwemgrot. Een brede grot met koraal en vis. Maar eerst zouden we een rondje om het eiland doen.
We waren nog niet weg of Perry gebaard wild naar de zeebodem en maakt een teken. "Haai, Haai!" Gelukkig had ik al over de haaien hier gelezen, luipaard haaien en zwartpunt haaien zijn rifhaaien in dit gebied. Ze slapen vaak overdag en zijn compleet ongevaarlijk. Deze luipaardhaai zag er dan ook niet echt eng uit, plat op de bodem ging hij er bij onze komst al snel vandoor. 2 meter lang, iedereen was blij! We hadden een haai gezien en we waren nog maar net weg. Nu Marcel en ik met zijn tweeën waren namen we ook de tijd om alles te bekijken. Ontspannen zwommen we over de riffen en bestudeerde de visjes. Wat was dit gaaf!! Na ons rondje gingen we door de tunnel. Voor eht eerst een muur boven je hoofd is toch wel vreemd, maar het was ook leuk om zo de vissen te zien schuilen in het donkere water, en de prachtige kleuren van koraal aan het uiteinde.
Blij wilden we ons laatste stukje stijgen tot ik plots een kwallendraad tegen mijn arm voelde. Ik had al eerder kwalletjes gevoeld die ik neit kon zien. superklein en ongevaarlijk, maar plots voelde ik een soort draad om mijn arm slaan en het prikte als een gek. help, wat was dit? Wild begon ik met mijn andere hand de draden van mijn arm te slaan en toen voelde ik ook nog een draad tgeen mijn gezicht. Maar ik kon niets zien. Los van de draad zocht ik naar de kwal, maar er leek helemaal niets te zijn. Wat was er gebeurd?
Eenmaal boven bleek Marcel ook behoorlijk gestoken. Nog geen minuut voordat ik was gestoken was hij op zijn armen en benen aangevallen. Beiden zatten we onder de rode strepen die langzaam dik werden en opzwollen. Gelukkig hadden ze azijn aan boord en na het afspoelen met zoutwater, deden we er flink wat azijn over heen. Na 30 minuten zakte de prikken wat, maar we zouden dit nog lang onthouden. Marcel had trouwens de kwal wel gezien. Een klein bruin kopje, met lange bijna doorzichtige rode draden. Bah, snel maar een volgende duik.
Al voor het begin van de volgende duik hoorden we een paar belangrijke dingen van de duiksite. Er zatten zeepaardjes in het koraal aan de oostkant, vlakbij waren zwartpunt rifhaaien. Maar ook de kleine bamboehaai kon je daar vinden en er moesten baracuda's zitten.
Blij met zoveel leuke vissen doken we het water in en al snel zagen we prachtige grote scholen vis voorbij zwemmen. We zaggen een grote groep baby baracuda's en gingen opzoek naar die rottige zeepaardjes. Helaas, geen haaien en paardjes, maar toen waren we plots Marcel kwijt. Hij wees naar een steen. "Haai!" gebaarde hij.
Perry kwam aanzwemmen en maakte een vreugdedansje. Marcel had een bamboehaai gevonden, verstopt in een klein grotje. De dag was nu helemaal goed. Dolblij kwamen we boven water. Perry complimenteerde ons op het luchtgebruik. We waren allebei erg vooruit gegaan.

Superday
Na zo'n mooie dag wilden we eigenlijk nog 1 dag gaan duiken. De volgende dag was de superday, drie duiken op 1 dag en we konden dan gelijk onze 30 meterduik halen voor de advance. Dat leek ons wel wat, dus emt ons drieën gaven we ons op.
Helaas bleek Jessica de volgende ochtend ziek. Ze had geen oog dichtgedaan en baalde vreselijk. Marcel en ik gingen dus alleen. Bij de eerste duik gingen we naar 30 meter en moesten daar een rekentest doen, want de diepte beinvloed je hersens. Daarna zouden we wat rondzwemmen rond het wrak waar we gingen duiken. Een wrak van een passagiersschip. De test ging voor zowel mij als Marcel feilloos, 30 meter was een makkie. Met een grote groep zwemmen was echter weer iets nieuws. Het bleek erg aanpassen en ruim zwemmen. Wel was het wrak een prachtig gezicht. Grote groepen vissen, koraalduivels, ontzettend veel mooie dingen en het oude bruine wrak... Het was geweldig om te zien.
En toen hadden we onze eerste diepe duik gedaan. Helemaal niet moeilijk.
Daarna duik 2, maar al na 10 meter zakken kreeg ik een probleem. Mijn oren wilden plots niet meer klaren. Voor 10 minuten probeerde ik mijn oren vrij te krijgen, maar ze gingen steeds meer pijn doen. Uiteindelijk kon de groep niet meer op mij wachten en terwijl Marcel door Sebastiaan werd meegenomen, werd ik omhoog gebracht door Perry. Ik baalde als een stekker! Duik verpest door mijn stomme oren. Gelijk boven nam ik een tablet en moest ik wachten op de anderen. Het leek veel te lang te duren, maar uiteindelijk kwamen ze boven.
Eerst maar wat eten voor de laatste duik. Deze zouden we met een andere divemaster doen. Ray, was een Thaise man en erg ervaren. Hij wist alle mooie plekken en we zouden samen met een andere man duiken. Een fijn klein groepje.
De plek waar we doken heet sharkpoint. Het heet natuurlijk niet zonder reden zo, want hier komen erg veel haaien. Eenmaal in het water, was ik even bang voor mijn oren, maar al snel bleek het probleem opgelost. Zonder moeite kon ik klaren en genieten van de mooie onderwaterwereld.
Dat Ray een goede spotter was, was niet gelogen. We lieten ons meevoeren op de sterke stroom en zaggen boxfish, murene en zeker 3 leopardshark. Bij de eerste konden we zelfs even op de bodem nog geen 2 meter bij het dier vandaan zitten om het te bestuderen. Even vederop prikte Ray zijn stokje in het zand en liet ons een krabbetje in een koraal zien en weer verder een garnaal verstopt in een spleet. Bijna aan het einde pakte hij ook nog even een kwal op bij de kop, zwaaide er vrolijk onze kant mee op en stak zijn tong uit. Haha, erg grappig.

Het was een geweldige laatse duik geweest. Zo jammer dat Jessica het niet had kunnen meemaken. Maar een mooie afsluiting van onze reis in Thailand.

Kata Beach

Met moeite kwam iedereen uit bed. Ja, 05.00 uur is wel erg vroeg maar ach we zouden vliegen vandaag, naar... Marcel verklapte het al. we gingen naar Phuket! Het eiland van zon, zee en strand. Eindelijk ontspannen!

Orchidaes

Koffers inladen en gaan met die banaan. Marcel had er ook nog voor gezorgd dat we een klein ontbijt mee konden nemen in de taxi zodat we deze onderweg konden opeten. Bij het vliegveld moesten we nog een klein uurtje wachten en dan vliegen....

In Phuket werden we opgehaald door een minibusje en na een halfuurtje waren we dan bij ons hotel, Orchidaes. Wederom geregeld door Marcel. Een gigantisch complex met zwembad en hele mooie kamers met uitzicht over Kata Beach en wederom een mooie badkamer en heel mooi balkon. We hadden een gratis upgrade gehad, waardoor we uiteindelijk in de supreme rooms terecht waren gekomen en dat was ook wel te zien.

Nadat iedereen zijn koffers/backpacks in de kamer had gezet was het eerst tijd om wat te eten. Het was inmiddels al 11.00 uur en om 06.00 uur hadden we alleen een klein ontbijt op.

Hierna is iedereen een beetje zijn eigen weg gegaan. Corine en Marc hebben het vooral rustig aan gedaan want zij hadden nog een beetje last van de jetlag. Lidi en Fred (de ouders van Marcel) gingen samen met ons Kata Beach ontdekken. Het was wel toeristisch (veel restaurantjes en winkeltjes) maar lekker rustig qua mensen en de zee was adembenemd blauw. Eind van de middag zijn we ook nog even het zwembad ingedoken en voor het avondeten had Fred een mooi restaurantje uitgezocht waar we heerlijk zijn gaan eten.
Marcel en ik hadden die middag ook nog besteed aan het uitzoeken van een leuk tripje voor de hele groep hier op Phuket. We zouden eerst een dag een busje huren en dan de volgende dag een boottripje met Lidi en Fred. Dan konden Corine en Marc lekker een stukje olifant rijden, want dat wilden ze nog graag doen. Lidi en Fred moesten de 21ste namelijk alweer weg (zij waren er al weer 1,5 week) dan zouden wij verder gaan naar Railey en Phi phi en was er geen goede mogelijkheid meer voor olifantenpret.

Vroem vroem

Na een goede nacht slapen, stonden we alweer op tijd klaar bij het buffet. Ze hadden genoeg te eten. Pannekoeken, frenchtoast, fruit, yoghurt, brood, croisantjes, muffins, verse eitjes, zelfs nasi en aardappelpuree! Heerlijk om eens zo uitgebreid en ongenegeerd te kunnen schransen bij het ontbijt. Ik voelde me een koningin!
Daarna met zijn allen de minibus in. Eerst naar 2 uitzichtpunten. De eerste keek uit over het strand waar we ook verbleven. Het uitzicht was mooi, maar niet verbluffend. Het tweede punt was echt wel erg leuk. Al onderweg kwamen we namelijk hordes scouts tegen. Groepjes met sjaaltjes en rood gesmeerde gezichten liepen de weg af en ons uitzichtpunt bleek hun trefpunt te zijn. Vol enthousiasme doken Marc en Marcel tussen de kinderen voor leuke shots. Maar ook het uitzicht was geweldig. Links was een rustig strandje met geweldige snorkelplekken en rechts een haven vol met blinkende witte zeilschepen. En ondertussen het blauw-turqoise water wat fonkelde in de zon.
Na deze dachten we alle punten gehad te hebben, maar wat bleek, de chauffeur had er nog 1 bijgepakt. We stopten nog op 1 punt en hoewel deze lang niet zo mooi was, stond hier wel een geweldige tempel helemaal volgebouwd met olifanten.
Na deze stop gingen we naar de "Big Buddha" Een enorme witte buddha die bovenop de berg stond zodat hij uitkeek over heel Phuket.
Wat wij echter niet wisten, was dat hij nog in aanbouw was. Gemaakt van marmer, was het namelijk een behoorlijk duur project en er werd dan ook volop donaties gevraagd voor de bouw. Onderweg naar boven werden er ook onderdelen tentoongesteld zoals de ogen, een stukje oor en stukken van de lotusbloem. Boven kon je hele stukken van het beton nog zien, beelden waren zelfs nog gedeeltelijk in plastic gewikkeld, maar de buddha zelf was erg indrukwekkend. Enorm hoog en groot keek hij op je neer en voelde je behoorlijk klein.

Na deze ervaring tijd voor lunch. Onze chauffeur wist een goed restaurant en zo zatten we pal aan het water te lunchen. Daarna vlug door voor de volgende stop. De grootste tempel van Phuket "Wat Chalong". En wat bleek er was een meerdaags festival aan de gang. Hordes mendsen kochten eten bij kraampjes (tja, we waren in Thailand), waren aan het bidden, voorspelde hun toekomst met stokjes of waren gewoon aan het luieren in de schaduw. Rotjes klapten in de wierrook ovens op het terrein en overal liepen mensen! Een prachtig gtezicht om te zien.
Daarna wilden we nog naar een waterval toe. Ook dit bleek een gelukkige keuze, want als vrije dag, waren er vele lokale jongeren aan het zwemmen in het water rondom de waterval. Marcel en ik besloten ook een duik te wagen en klommen in het koude water. Het werd behoorlijk diep op een stukje en hier sprongen dan ook de jongens vanaf een smalle richel naar beneden. Ze daagden Marcel nog wel uit, maar hij wilde toch liever niet het risico hebben een been te breken. We zijn nog wel even onder de waterval zelf gaan staan voor een verpletterende douche en daarna snel eruit en afdrogen. Want het was alweer laat.

De boot op
Na het eten en wat slaap was het de volgende dag alweer tijd voor het geplande boottripje. We wensten Marc en Corine veel plezier en vertrokken toen richting de haven. Hier lag een gemiddelde boot klaar, met koffie, thee, frisdrank, fruit en zelfs koekjes. We zouden ook nog een lunch krijgen en we werden hard aan het lachen gemaakt door onze gids die het welkomstpraatje hield. Bij de eerste stop werden we elk met 2 of 3 man in een kano met een bootman geplaatst en door een grot heen gevaren naar de lagune aan de andere kant. Hier zatten enkele hongerige apen al te wachten, maar ook de rotsmuren waren prachtig.
Daarna weer een stukje verder varen en opnieuw verschillende stukken bekijken vanuit de kano's en genieten van de prachtige omgeving.
De derde stop was bij het gedoopte "James bond" Island. Hier was lang geleden namelijk Golden eye opgenomen. Het was hier dan ook druk met toeristenkraampjes en fotograferende mensen. Daarna weer snel terug naar de boot, waar een overheerlijke plaatselijke lunch stond. Vers gegrilde vis, gefrituurde zeebeestjes, vers gewokte groentetjes en heerlijke kippenpootjes. Daarna was de volgende bestemming alweer bijna in zicht. Nog even zonnen op de punt van de boot en toen konden we nog lekker een stukje zwemmen in de blauwe zee.
Voor we het wisten was de dag om en waren we 5 uur terug. Tijdens het avondeten hoorden we de enthousiaste verhalen van Marc en Corine. Corine had zelfs nog bovenop de kop!!! van de olifant gezeten. Een mooie dag dus.

Snorkelpret
We hadden nog 1 dag met zijn 7-en, maar allemaal wilden we eigenlijk ontspannen. Marcel wilde vooral niet te lang in de zon, want je verbrande levend, maar we waren wel allemaal nieuwsgierig naar het strandje wat we hadden gezien op het uitzichtpunt.
Lidi en Fred bleven in het hotel, maar wij besloten met zijn 5-en te gaan zwemmen en snorkelen bij dat strandje.
De spullen waren ingepakt en voor we het wisten waren we er. Snorkel gehuurd en na wat uitleg aan Jessica over hoe je moet snorkelen zonder een mond vol zeewater zwommen we tussen de vissen. Vol blijdschap deelde Corine en ik de visjes die we zaggen. Corine zag zelfs nog een soort van enorme slang, maar ik kon hem niet meer zien, dus weet niet precies wat het was. Wel zaggen we volop maanvissen en zelfs een papagaaivis. Allemaal prachtig. Mijn duikbloed ging alweer borrelen.
Uiteindelijk ben ik nog 2 keer gaan snorkelen. 1 x met Marcel en nog 1 x met Corine.
Van de laatste keer kreeg ik echter die avond spijt, want mijn billen waren felrood. Een beetje pijnlijk...

Die avond moesten we afscheid nemen van Lidi en Fred, want die moesten weer op weg naar huis. Het waren mooie dagen geweest, iedereen had er van genoten. En weer een nieuw stuk moest beginnen, want nu wilden we toch wel echt gaan duiken.

Verassing....

We waren weer terug in Bangkok. Ik wel enigzins teleurgesteld want aan de grens kwamen er dus achter dat sindskort de regel is, dat als je over land komt, je maar 15 dagen visum krijgt. Voor Gwen en Marcel precies genoeg maar voor mij dus niet aangezien het visa verliep op 29 januari en ik op 4 februari zou vliegen. Gwen was ergens anders druk mee bezig. De verassing!

Deze zou morgen plaatsvinden en allebei hadden we geen idee wat het inhield maar gwen begon toch echt wel zenuwachtig te worden.

Pracht en Praal

De instructie van Marcel was vandaag dat we eerst rustig gingen ontbijten en dan onze tassen inpakken zodat we ontvoerd konden worden naar.... ja, dat was een raadsel. Zelfs onder het ontbijt liet hij niks los. We stapten allebei vol spanning de taxi in. Na een halfuurtje stopte we bij een gigantische wolkenkrabber genaamd het Prince Palace Hotel. We gingen naar de receptie op de 11e etage. Wij moesten even wachten want Marcel moest nog even wat regelen. We stonden allebei vol verbazing in de hal. We hadden wel zoiets verwacht als een resort maar dit was echt over de top. Overal goud en zelfs van die bellboy's in strakke pakjes met rood en goud. Er was zelfs een zwembad op de 11e etage waar je over heel Bangkok heen kon kijken. Dit waren we niet gewend aangezien we meestal in simpele hotels sliepen. We werden na een kwartier naar onze kamers begeleid naar de 24e etage. Deze was bijna net zo groot als mijn huiskamer. Met glazen schuifdeuren en balkon waar je over heel Bangkok heen kon kijken. Een gigantisch kingsize bed met grote badkamer en heel mooi interieur.

Nadat we even bekomen waren van deze pracht en praal ging ik een poging doen om me visa te verlengen en gwen ging met marcel de buurt even verkennen.

Naar het immigration office te komen was al een taak op zich. De taxi nemen was niet zo moeilijk maar het verkeer was wat anders. Uiteindelijk er een uur over gedaan en toen bleek ook nog dat het 1900 baht (50 euro) kostte om hem te verlengen en je moest er een week op wachten. Dan kwam er ook nog eens bij dat ik niet de enige was. Er stond misschien wel 100 of 200 man binnen en ik moest weer op tijd terug zijn zodat we samen met z'n allen gingen lunchen. Er een week op wachten was ook geen optie omdat Marcel al had laten vallen dat we morgen met het vliegtuig vertrokken met bestemming: "onbekend". Geen optie dus. Snel terug naar het hotel. De terugweg ging gelukkig wat sneller. Nog steeds druk maar een halfuurtje later was ik dan weer bij het Prince Palace. Eerst lekker gegeten bij Sizzler. Mjammie...

Wat was de planning voor vanmiddag? Shoppen! Zelfs marcel ging gezellig mee. Rond een uur of 5 moest hij toch echt weg, hij had namelijk weer wat in de planning staan.

Aaaahhhh!!

Rond half zeven was hij weer terug en zouden we gaan eten. Gwen kreeg een van een marcel een ansichtkaart in haar handen gedrukt met een getekende postzegel. Wat raar?

Toen hoor ik keihard gegil. Wie was daar? Corine!!!! Ze vlogen elkaar in de armen. Ja, het thaise publiek wat rondliep in het winkelcentrum was ook met stomheid geslagen. Gwen kon het niet geloven. Corine was samen met Marc (haar vriend) helemaal overgekomen vanuit Nederland.

Na deze schok was het plan om toch even wat te eten maar Corine en Marc waren voor het eerst in hun leven in Bangkok dus eerst maar even langs de buurt van het sextoerisme.

Gwen en ik zagen onderweg nog een stalletje staan met gefrituurde beestjes. Een kikker die hadden we nog niet geprobeerd. Ik mocht de eerste hap nemen.

Corine keek er met afgrijzen naar. Dit was niks voor haar, maar voor ons was het gewoon weer een gefrituurd beestje.

De "sexbuurt" vooral erg hilarisch. Veel tentjes met neon reclame en veel westerse oude mannetjes met vooral jonge thaise meiden en bars met namen zoals "Spankies" en "Lollipop" waren geen uitzondering. Als westerse vrouwen waren we dan een uitzondering want veel zag je er niet.

Hierna zijn we gezellig met z'n allen wat gaan eten. Dit moest echter snel want Marcel had weer een verassing in het vooruitzicht. We gingen weer terug naar het hotel.

Op een gegeven moment hoorde ik weer veel geluid van de gang af komen. Ja, hoor de verassing was gekomen. Marcel z'n ouders waren gekomen. Na alle verhalen die ik nu van ze gehoord had, ontmoette ik ze nu in levende lijve. Uiteindelijk was het alweer 23.30 uur toen we naar bed gingen.

Helaas moesten we om 05.00 uur de volgende morgen al weer verschijnen bij de receptie om ons vliegtuig te halen.

Gwen: Ik moet hier natuurlijk even aan toevoegen dat ik die dag niet had verwacht Corine te zien. Als 1 van mijn beste vriendinnetjes hadden we elkaar enorm gemist en ik was dan ook vreselijk blij haar te zien die dag. Ook het feit dat mijn schoonouders er waren was een hele blije gebeurtenis. Na 7 maanden Jessica en Marcel (hoe lief ze ook zijn) is het geweldig om zo weer bekenden te ontmoeten. Marcel is echt de grootste schat van de wereld dat hij dit voor mij geregeld had.

Jungle trekking

Na enige onderhandeling bij Akha hillhouse besloten we voor een jungletrekking te gaan. Dit betekende 2 dagen lopen en 1 dag in een dorpje overnachten. Overnachten in de jungle was ook nog een optie maar iets boven ons budget.

Visjes vangen
We vertrokken de eerste dag van de trekking rond 09.30 uur. We hadden onze rugzakken volgestouwd met spullen, het was maar 1 nacht ergens anders slapen maar ja je moet wel genoeg meenemen naar de jungle. Slaapkleding, lakenzak, fotocamera, hoofdlampje, ehbo-set en ga maar door.
Nadat we het Akha Hill House uitliepen, liepen we al snel de jungle in met dichte begroeiing en veel planten en bomen die we nog nooit van ons leven gezien hadden. Onderweg werden er door onze twee gidsen, beiden bewapend met groot kapmes (Machete), verschillende bomen en planten getoond en verschillende vruchten werden geproefd. 1 van onze gidsen, Yohun (uitspreken als: Johan), had een wit t-shirt als hoofddoek waardoor hem omdoopden als de Bin Laden. We hadden hem gevonden! Heeft iemand het nummer van meneer W. Bush?
Met 2 gidsen gingen we lopend op weg. Op zich viel dit mee. Het ging eerst een tijdje omhoog en dan weer naar beneden. We waren immers de Everest Basecamp trekking gewend, dus ervaring hadden we genoeg althans....
Op een gegeven moment liepen we ook langs een rivier met veel stenen en moesten we ook een paar keer oversteken en, ja, dat is afentoe wel eens glad en ja, hoor, ik (jessica) ging weer eens onderuit, maar niks eraan over gehouden, dus dat scheelt.
Op een gegeven moment moesten we nog door de modder lopen maar daarna kwamen we bij een stroompje waar we onze eigen vissen moesten gaan vangen. Eerst het stroompje platleggen doormiddel van een dam die we moesten maken van stenen en modder en daarna op zoek naar visjes. Het was even zoeken maar we vonden genoeg. Kleine garnaaltjes, kleine visjes en krabbetjes en Binladen (Yohun) had ook nog een aardig grote krab te pakken.
Rond een uur of 12 kwamen we aan bij onze lunchplek. Het duurde wel even dat we konden eten want er moest genoeg gebeuren. Bamboe moest gekapt worden met kapmes om vuur te laten branden, in vers bamboe werd water gekookt, de vis moest schoongemaakt worden, groenten en vruchten gesneden worden en Johan maakte zelfs van bamboe kopjes en eetstokjes. Wat een werk! Natuurlijk wilden wij ook even proberen met het grote mes bamboe te hakken, maar tijdens Marcel zijn poging vloog plots het mes uit het heft, net op het moment dat Gwen een foto maakte.
Rond een uur of 13.00 konden we dan eindelijk met z'n allen eten. Gwen werd nog een gestoken door een bij waardoor haar huid bij de plek helemaal opzwol maar 1 van de gidsen had daar wel een oplossing voor. Een speciale plant die zwellingen tegengaat en het hielp ook nog want een uur later was de zwelling haast helemaal weg. Na deze wonderbaarlijke gebeurtenis en onze lunch zijn we weer verder gelopen richting het dorpje waar we 's avonds zouden gaan slapen. Rond een uur of half 5 kwamen we hier aan.
Het was een dorpje met tien houten huizen en dat was het. We werden hartelijk ontvangen met thee en 's-avonds kregen we goed te eten. Na wat kunstjes te hebben gezien van onze gidsen( ze waren erg handig met de wandelstokken) gingen we naar bed.

Nog meer bamboe
Het was wel een beetje koud 's-nachts. Trui aangetrokken en dan gaat het wel. 'S-morgens vroeg werden we dan wel een paar keer wakker door de hanen (een enkele haan met schorre stem) en varkens die luidkeels bekend maakten dat ze wakker waren. Rond 07.00 / 07.30 uur zijn we er maar uitgegaan. We roken het vuur al dat was aangemaakt door onze gastvrouw.
De verse eitjes werden gemaakt en gekookt, broodjes geroosterd en water voor de thee werd klaargemaakt.
Rond half negen vertrokken we dan. Het zou een zwaardere dag worden dan gister.
Dit was wel te merken. Het was alleen maar klimmen en klimmen. Letterlijk een berg opklimmen en in de vochtige jungle verlies je wel wat zweet. Er werden uiteraard genoeg pauzes gehouden. 1 van de gidsen had zelfs met zijn kapmes van bamboe een soort pistooltje gemaakt, waar de jongens (inclusief Marcel) voor lange tijd zoet mee waren. Onderweg werden er ook nog 2 bananenbomen gekapt voor de bananenflower die er inzat. Luidkeels werd er geroepen:"Tree going down!".
Rond 12 uur gingen we dan eindelijk lunchen, wederom in de jungle. Iedereen had wel erge honger na deze zware klim. Snel werd dan ook het vuur aangemaakt en het eten klaargemaakt.
En we genoten allemaal van de heerlijke lunch met groenten en rijst, noodles en bananenflower.
Ze hadden onderweg ook een aantal bloemen geplukt en die geroosterd maar die hebben we toch niet opgegeten. Iets te bitter voor ons westerlingen.
Na de lunch gingen we wederom omhoog. Rond 14.00 uur moesten we alleen kiezen. Nog 3 uur lopen omhoog naar een dorpje of naar beneden lopen (1 uur) naar de waterval. We besloten uiteindelijk naar de waterval te lopen want niet iedereen was zo fit, doordat het aardig koud en een harde vloer was, waar we op hadden geslapen. De waterval bleek echter de waterval te zijn geweest waar we de eerste dag al langs waren gelopen, maar wederom erg mooi.
Na deze bezienswaardigheid was het nog maar 10 minuutjes lopen naar het Akha Hill House.

Iedereen was blij, het was een mooie maar ook zware wandeling. De volgende ochtend zouden we vertrekken naar de grens van Laos. We hadden ons ingelezen in de Lonely planet die Marcel had geleend van 2005 en we hadden een ruw plan in ons hoofd.

Grensvaren
De volgende ochtend vetrokken we om 9 uur met de pick-up vanuit het guesthouse naar Chiang-rai. We klommen gelijk achterin de laadbak en konden zo volop genieten van de wind en de omgeving. Wel oppassen voor je hoofd met de lage takken.

In Chiang rai nog wel even geld pinnen, want er zouden weinig mogelijkheden zijn voor pinnen in Laos. Daarna naar de bus. Een plaatselijke ietwat oudere bus, maar hij zag er verder prima uit. Het was 2 uur rijden naar de grens met Chiang Khong/Houy-Xai, hier werden we gedropt 3 km voor de overgang en moesten dan het laatste stukje met de tuk tuk. Na de exit stempel van Thailand konden we in een smalle boot naar de overkant, Laos in!
Hier weer de visa formulieren ingevuld en met 1 pasfoto en 35 dollar konden we in een half uur de immigratiedienst alweer verlaten. Gelijk op de hoek zat een guesthouse en die zag er prima uit. We waren ook moe dus veel verder hadden we toch geen zin in.

Maar we zijn in Laos!

Chaing Mai! Of was het nou Rai?

Bangkok was geweldig als afwisseling na India, maar we wilden daar niet te lang blijven. Het was duur en het noorden van Thailand lonkte.

Going north
Na een korte vlucht van een uur kwamen we aan op wederom een mooi vliegveld in Thailand. Chaing Mai is dan ook 1 van de bekendere en populaire bestemmingen van Thailand. Jessica had al een hotel uitgezocht en met wat uitleg en een keertje bellen met het hotel, kon onze taxichauffeur het ook nog vinden. Het hotel was niet erg vol, maar zag er verder wel goed uit, dus legden we onze spullen op de kamer en gingen op zoek naar lunch. Die was ook snel gevonden, want om de hoek zat een klein parkje met allerlei eettentjes. Lekker Thais eten was nu iets wat we wel wilden.
Daarna toch maar eens de stad bekijken, er waren enkele interessante tempels en we konden gaan uitzoeken hoe we gemakkelijk de omgeving konden bekijken.
De tempels waren wel mooi en bij 1 van de tempels was de school net klaar en kwamen honderden kleine monnikjes in fel oranje gewaden naar buiten gestroomd. Onderweg naar de andere tempel kwamen we een leraar van de peuterschool tegen die ons in perfect Engels een hele beschrijving gaf van hoe we alle plekken het beste konden gaan zien, zonder hele bergen geld kwijt te zijn. Hoewel zijn tips goed waren, kwamen we hierdoor eigenlijk wel op een nog beter idee. We konden ook een scooter huren en zo snel overal komen en alles op ons eigen tempo bekijken.
Hoewel het toen niet meer ging om hier nog naar te kijken omdat het al te laat was, zouden we er de volgende dag naar informeren. Eerst zouden we vanavond de 'Nightbazaar' bekijken en ook wat eten zoeken, want in Thailand kun je echt overal op straat eten.
Dit bleek ook zo te zijn, overal waar je keek kon je wel iets van eten kopen, maar op de naast gelegen 'Asurnamarket' konden we genoeg halen en vooral zeedieren. We zatten zelfs naast een grote waterbak vol met verse garnalen!
Alles was natuurlijk heerlijk en de Nightmarket erg leuk om te zien. Veel kraampjes die van alles verkochten, maar ook dingen die echt leuk waren. Lampjes bijvoorbeeld, heel mooi en ook zeepjes met de hand uitgesneden in prachtige bloemen. Verder liepen er ook vrouwen in klederdracht met rare hoedjes met zilveren kettingen en een man met een olifant die je dan mocht voeren.
Hier waren we alledrie toch wel enigszins door verontwaardigd. Het dier kreeg suikerriet gevoerd en was nog vrij jong. Zo'n beest hoort niet in een grote stad en moet al helemaal niet een soort van schoothondje zijn die zoete hapjes krijgt. Helaas is het nog steeds zo dat veel mensen het geweldig vinden om zulke dingen in stand te houden.
Onderweg naar de 'Nightbazaar' viel trouwens ook nog een tempel wel erg op. Hier stonden namelijk allerlei beelden in de tuin. Giraffen, zebra's, honden en zelfs Donald Duck! Allemaal geschilderd en bij elkaar geplaatst in een klein tuintje voor een blinkende, gouden tempel. Het was best een apart gezicht.

Vroem... Vroem...
De volgende ochtend zouden we dus op zoek gaan naar een plek om scooters te huren, maar ons guesthouse boodt deze ook aan en voor dezelfde prjis als in de Lonely Planet, dus besloten we het maar met hun te regelen. Het enige nadeel (of voordeel, het is maar hoe je het bekijkt) was alleen wel dat de scooters eigenlijk officieel motors waren. Namelijk 115 cc met een topsnelheid van 100 km/u (wel een automaat). Jessica had nog nooit op een scooter gereden en voor Marcel was het alweer een tijdje geleden, dus na een wat onwenige start moesten ze natuurlijk wel even getest worden op snelheid. Al snel croste Marcel mij op een vrij stuk weg keihard voorbij en Jessica er als een speer achteraan. Daarna was het niet meer echt mogelijk en bleven we dus ook maar een beetje rustiger rijden, maar wel dus mooi 100 gereden.
We hadden de tip gekregen om naar een stuk weg te gaan waar veel toeristische atracties te zien zijn. Veel dingen spraken ons niet aan, zoals tijgers aaien, aapjes zien jongeleren of slangen bezweerders, maar een echte orchideeenkwekerij was wel leuk. Dus dat was onze eerste stop.
Prachtige bloemen in de meest bonte kleuren sierden rijen en rijen. Alle soorten, maten en geuren. Van heel klein en fel gekleurd tot enorme witte kelken.
Na een uurtje stapten we weer op de motor en reden we naar de volgende stop een waterval. Ook deze was mooi om te zien, maar wel een stuk verder rijden dan we hadden gedacht.
Opvallend was ook dat het overal heel erg rustig was. Bij de waterval was zelfs helemaal niemand! Daarna hebben we nog een waterval bekeken, maar toen begon het toch alweer later te worden en zijn we dus weer naar huis gereden.
De volgende ochtend hebben we de scooters nog wel gebruikt om een restaurantje voor ontbijt te vinden, maar toen moesten we toch wel weer verder.

Into the Jungle
We hadden een soort van trucktaxi weten te stoppen en voor een klein prijsje bracht hij ons naar het busstation. Hier bleek dat de volgende bus over 10 minuten zou vertrekken en we konden die nemen. Dus snel wat eten kopen en de bus in. Die was erg luxe. Ruime zitplaatsen, stoelen die naar achteren konden en een stewardes die water en koekjes rond deelde. Het leek wel een vliegtuig! De rit ging dan ook soepel en we waren al snel in Chiang Rai. Een guesthouse hier vinden viel echter niet mee, want alle plekken waren of vol, of waren vies. Uiteindelijk belden we met Marcel zijn thaise simkaart (heel slim een aanrader!) naar het guesthouse iets verder buiten de stad en daar hadden ze gelukkig wel plek. Het was een gezellige sfeer en de kamers waren schoon en zagen er netjes uit. Voor het eten gingen we echter toch maar weer de stad in en onderweg kwamen we een ontzettend gezellig markt tegen. We besloten na het eten daar te gaan kijken en om 8 uur liepen we dan ook naast de lokale bevolking te kijken naar kraampjes met kleding, lampen en eten. Een vrouwtje bakte zoete kroekoek op een kolenvuurtje en een man verkocht gefrituurde krekels! Dat moesten we even proeven en we kunnen zeggen, het is best lekker. Soort van chips. Daarna weer terug naar ons bedje.
De volgende ochtend moesten we beslissen wat we wilden gaan doen. Marcel had al gelezen over mooie trekkings en we waren erg aan het twijfelen of we dit niet zelf konden doen. Uiteindelijk ontmoeten we twee andere Nederlanders die ons wezen op een guesthouse in de bergen gelegen. Hun gingen hier ook naar toe. Het leek ons wel leuk, maar we wilden niet wachten op de pick-up service van het guesthouse om half vijf de volgende middag. Naar wat onderzoek besloten we dus zelf de boot te pakken en van daar uit te gaan lopen naar het guesthouse.
De volgende ochtend liepen we naar de boten toe. Dit was iets verder dan verwacht, zo'n 2 km, maar dat mocht de pret niet drukken. Met onze bagage in de smalle boot en al snel zoefden we over het water richting onze bestemming.
Een uur later werden we afgezet bij een park. Dit was de plek waar we moesten zijn. De hotsprings. Een warmwaterbron van 65 graden die stonk naar rotte eieren. Nu was het alleen een kwestie van de grote weg volgen tot een kruising en dan die weg weer volgen tot het guesthouse. Helaas maakten we gelijk al een fout. Een bordje met de naam van het guesthouse stond de andere kant op. Dus besloten we die te volgen. Na 2 km kwamen we in een dorpje en daar vertelden ze ons dat we terug moesten. We hadden wel een afslag gezien, dus dan hadden we daar zeker in gemoeten. We liepen terug en namen de afslag. Onderweg vroegen we mensen of we goed liepen en deze bevestigden dit. Na 2 km ontmoeten we echter een pick-up truck. Hier gebaarde de vrouw heftig. "Wrong way, Wrong way." We moesten weer terug! Gelukkig konden we in de pick-up meerijden, in de laadbak en dropten ze ons bij de kruising die we in eerste instantie hadden willen nemen.
Op het bord op de kruising stond 5 km, dus we gingen met goede moed op pad. Na 3 km en vele liters zweet kwam er opnieuw een witte pick-up onze kant op. Het bleek een politie auto en ze wilden ons wel de goede kant op brengen. Dus opnieuw klommen we in de laadbak en crosten we over de zandweggetjes richting ons guesthouse.
Noodlot was ons echter slecht gezint, (of de agenten) want 1 km voor we ons guesthouse bereikten reden ze een puppy dood van een meisje. Het schedeltje van het hondje was helemaal platgedrukt. Het was een afschuwelijk gezicht. Het meisje begon onbedaarlijk te huilen en pakte het diertje op. De agenten gebaarden dat we uit moesten stappen en wezen naar de volgende heuvel. " There, there." Daarna stapten ze weer in, zwaaiden en gingen er als een speer vandoor.
We zijn snel verder gelopen, want we wisten ook niet wat we konden doen en inderdaad, al snel zaggen we tegen een heuvel aangeplakt een heleboel houten huisjes. Na een enorm steile klim kwamen we aan bij de receptie. Alle kamers, behalve de single rooms, waren eigenlijk aparte hutjes, gemaakt van hout en bamboe of leem. Je had een bamboevlonder waar je kon zitten en een hele simpele douche en toilet. De single kamer was in een gebouwtje met meerdere van zulke kamers, maar ook van hout. En met de bamboevloer veerde het allemaal wel heel erg.
Het zag er verder wel heel leuk uit en we wilden nu eerst wat eten. Daarna moesten we gaan beslissen wat we wilden gaan doen, want nog een keer compleet verkeerd lopen in de jungle leek ons geen goed plan, maar goed, wat konden we dan wel doen?

Tempels, heel veel tempels

We stapten rond 12.00 uur middernacht het vliegtuig in. Gelukkig was het erg rustig waardoor we allebei 3 stoelen voor onszelf hadden om op te slapen, maar van slapen kwam echter weinig terecht.
Zodra we op waren gestegen kwamen ze eerst langs met nootjes en drinken en een halfuurtje later kwamen ze ook nog langs met een hele maaltijd en als echt nederlander sla je een gratis maaltijd niet af, natuurlijk. Rond 02.00 uur 's-nachts en konden we eindelijk een poging doen om te slapen.
Anderhalf uur later was het alweer tijd om wakker te worden. We gingen landen.

Luxe en kerst
Bangkok vliegveld was erg modern. Vooral als je vanuit India komt is het een erge schok. Het leek wel futuristisch. Alles was superschoon en supermodern. Na deze schok was het een stempeltje halen bij de douane en we mochten thailand. We hadden van Marcel, instructie gehad om de taxi te nemen. Het goedkoopst en makkelijkst.
Onderweg waren we weer geschokt door de mega hoge wolkenkrabbers, snelle auto's en verkeer dat eindelijk harder ging dan 60 kilometer per uur. Geen chaos meer. Daar waren we toch wel heel erg blij mee. We werden afgedropt bij ons hotel. Hotel Atlanta. Basic kamers maar de foyer had iets weg van de jaren 60. Sinatra zou zo van de trap kunnen lopen. En zelfs een zwembad.
Nadat we even geslapen hadden, gingen we samen met Marcel de stad bekijken. We zaten bij het toeristische gedeelte en je kon je alles wensen. Links een Mc Donalds, rechts een Burger King, rechtdoor een Pizzahut. Nou ga maar door. Wat je ook maar bedenkt ze hebben het hier.
Marcel ging ons de shoppingmalls (winkelcentrums) laten zien, maar eerst met de skytrain. Een soort van metro maar dan boven de stad. Na 5 minuten sta je dan tussen de shoppingmalls. Overal shoppingmalls. Ze hadden zelfs het grootste shoppingmall van Azie. Zo groot dat je een paar weken nodig hebt om alle winkels te zien. Vaak kwamen we ook winkels tegen die we wel kenden van naam maar ze vooral langs kwamen in amerikaanse films en series. Winkels met namen zoals de Dairy Queen en Dunkin Donuts. Hierna zijn we in 1 van de shoppingmalls gaan eten bij een italiaans restaurantje.
'S-middags zijn we weer richting het hotel gegaan en hebben even lekker geluierd bij het zwembad.
'S-avonds zijn we weer richting het centrum gegaan om wat lekkers te gaan eten en genieten van alle lichtjes die hier opgehangen zijn. Ondanks dat het merendeel van de bevolking budhistisch is, wordt hier wel aan kerst gedaan. Overal worden lichtjes opgehangen. Niet in Nederland zoals met een kerstboom. Nee hier worden gigantische kerstbomen opgetuigd voor shoppingmalls en langs de weg is ook alles met lichtjes versierd. Voor "Central World"(grootste shoppingmall van azie) staat een gigantische boom met lichtjes en versieringen eromheen. 's-avonds is het daar dan ook een drukte van belang. Overal staan foto's te maken. Met de boom, met de boom en zichzelf, ga maar door. Het lijken net chinezen die van alles een foto willen maken.
Onderweg komen we ook een toren tegen met cola blikjes in de vorm van een kerstboom van een aantal meters hoog en er is zelfs een boom bestaand uit alleen maar cd's. Verbazingwekkend mooi!




Goud, goud en nog eens goud.
De volgende dag zijn we na een boterham met kaas (Ja, marcel had belegen kaas weten te scoren met bruin brood) richting het Grande Palace gegaan. Met de taxi gingen we richting het paleis. De goedkoopste optie (rond 1 euro). We werden afgedropt maar er kwam iemand naar ons toe met de melding dat het paleis 's-ochtends was gesloten. Hij gaf ons instructies wat we ondertussen konden gaan doen en hield een tuk-tuk voor ons aan die ons voor 10 bath (20 eurocent) 3 tempels liet zien. Dit was toch wel erg goedkoop, we waren toch wel een beetje achterdochtig maar ach het zou een speciale actie zijn.
Eerst gingen we naar een tempel met een gigantische buddha van ongeveer 30 meter en wat voor het grootste gedeelte uit bladgoud bestond. Erg indrukwekkend. We gingen weer onderweg met de tuk-tuk naar de volgende tempel. We stapten uit bij onze bestemming en waar waren we nu? We stonden voor een tailor shop (winkel die pakken maakt). Ja, hoor we waren er mooi ingetuind, maar we gingen toch echt niet bij de tailor shop naar binnen. We gaven de jongen 10 bath, waar natuurlijk bij geprotesteerd werd want nu was het opeens 50 bath. We pakten nu maar zelf de taxi naar de Golden Mountain, een stuk goedkoper en sneller en het paleis was nog niet open. De Golden Mountain is eigenlijk gewoon een tempel die op een soort van heuvel is gebouwd en van erg veel goud is. Mooi maar niet echt super boeiend aangezien we al aardig wat tempeltjes hadden gezien, maar nu konden we dan eindelijk naar het paleis.
Helaas was het al 15.00 uur 's middags en ging het paleis al om 16.00 uur dicht. Dat was wel balen maar het was het allemaal waard.
Zoveel goud en mooie gebouwen. Als je in Bangkok bent, zeker een aanrader. Er was ook nog een tempel met de Emerald Buddha (50 centimer groot). Deze zat boven op metershoge stapels met goud en diamanten. Deze Buddha scheen heel erg bijzonder en erg oud te zijn en was ook nog eens de tempel van de koninklijke familie. We waren er nu eindelijk dachten we, maar nee hoor nog meer gebouwen maar die hadden ook veel weg van engelse gebouwen, wat ons wat minder intresseerde.
Na het paleis besloten we met de boot richting het visrestaurant te varen. Dit lag aan de overkant. De boten hier worden net als de bussen gezien als openbaar vervoer wat het heel makkelijk maakt om naar de andere kant te komen als je niet in de file terecht wil komen.
Na heerlijk aan het water hebben gezeten zijn, zijn we weer terug gegaan maar nu richting de flowermarket. Erg mooi allemaal met allerlei verschillende bloemen en echt supergoedkoop. Voor een bos rozen betaalde je maar een euro. We verbaasde ons over alle prijzen en alle mooie bloemen. Na een halfuurtje hadden we het alweer gezien en gingen we richting het hotel want het was alweer laat.

Dag 3
Onze laatste dag in Bangkok besloten nou eens geen tempeltjes te bezoeken. We gingen naar de dierentuin vandaag. Er was van alles. Van vogels tot beren, tijgers (wel met stress, dat was dan wat minder), leeuwen, slangen en heel veel verschillende schildpadden. Aapjes konden ook niet ontbreken natuurlijk. Na een leuk dagje dierentuin liepen we richting de uitgang van de dierentuin maar het hek zat dicht. Opeens kwamen er politieauto's langsrijden met sirene lampen aan en hele dure auto's. We dachten waarschijnlijk ministers of hoge generalen want ze hadden veel speldjes op. En een kwartiertje later ging het hek weer open en mocht ook al het verkeer weer gaan rijden. Onderweg kwamen we ook nog een lokale foodmarket tegen. Deze stond op een groot plein onder een tent. Je kon van alles proeven en daar maakte we natuurlijk gebruik van. We hebben dingen geproefd waar ik soms geen idee van had, wat het nou was. Ze hadden ook een soort zoete rijst met garnalen en suiker. Superlekker! Hele varkens werden er zelfs gebraden.
Daarna hebben we nog even gerelaxt en daarna was het de volgende dag onderweg naar Chang Mai (noordelijke stad Thailand) met het vliegtuig.

We vermaakten ons daar wel. Na deze leuke