Verdamd nogmal! De reis is nog niet begonnen of ik word nu al gek van de bureaucratie van andere landen. Misschien weten jullie het nog wel van een maand geleden? Wij stonden toen voor de ambassade netjes te wachten in de rij, toen de deur voor onze neus werd dichtgeklapt. Geen paniek, gewoon via een visumbureau regelen. Dachten we…
een berg familie heeft wonen in China. Hij stelde zelf voor dat het misschien leuk zou zijn om elkaar in Shanghai te ontmoeten en dan door te reizen naar het dorp/stad van zijn familie daar vlakbij. Een kijkje in de wereld van een echte chinees? Natuurlijk wil ik dat!
The Mount Everst, wie kent hem niet?
Maar nu een andere vraag, wie is er ooit dichtbij geweest?
Nu de weken aftellen komt de reis dichtbij, maar ook de uitnodiging stromen binnen. Zowel van mensen die hun vakantie plannen op onze reis als mensen die ons uitnodiging voor hun reis.
Super natuurlijk, want zo krijg je mogelijkheden om op plekken te komen waar je nog niet eerder aan zou hebben gedacht of geen weet van had. Zeker de contacten in landen blijken dan ineens heel waardevol.
Nu heb ik het grote voordeel van een vriend die héél veel contacten in Nepal heeft. Eén van deze contacten, Etiënne, werkt momenteel in Nepal, maar melde dat hij van plan was in Oktober een trekking te gaan maken, maar dan wel naar 'the mount everest base camp' Geen lullig reisje, maar een heuze trektocht van 3-4 weken naar het startpunt van een nog veel avontuurlijkere tocht.
Geen angst we zullen ons beperken tot het base camp en zullen niet ongetraind onze levens riskeren op deze impossante berg. Maar het meemaken van het leven in een kamp van tientalle klimmers die voor hun de uitdaging van hun leven gaan nemen is wel heel bijzonder. Ik hoop daarom maar dat het allemaal gaat lukken. Nog even geduld.
Ok, het begint nu echt tot me door te dringen dat we ook daadwerkelijk weggaan. Nog even wachten tot de Visum binnen is voor Rusland, laatste kleding kopen, standaard brieven aanmaken, afscheidsfeestje regelen en dan? Dan stappen we in die trein en rijden we naar Dusseldorf. Dan zwaaien we nog een laatste keer naar Nederland en vertrekken we echt.
Langzaam tikt de klok verder. De laatste loodjes zijn het zwaarst zeggen ze ook wel. Maar hoe zwaar deze dan zijn, dat zegt niemand er bij.
Terwijl ik dit schrijf moeten we nog 84 dagen wachten tot vertrek. Wat hebben we inmiddels al gedaan. Flash-back:
Hij is er! Eindelijk hebben we ze dan binnengekregen.
De visitekaartjes, of eigenlijk, onze reiskaartjes. Dankzij een collega een goed idee gekregen om visitekaartjes te laten drukken met onze reisgegevens hierop vermeld.
Jessica en ik waren gelijk enthousiast en na een uurtje knippen en plakken, kwamen we met het voorbeeld in de linkerhoek. Deze week heb ik ze mogen ontvangen en ze zijn echt heel goed gelukt.
Iedereen die ons nu tegenkomt kan een visitekaartje verwachten, dus wee uwer gebeente als je nog eens durft te vragen wanneer we vertrekken of waar we heen gaan. Daarnaast een handig middel mocht je per ongeluk ons webadres zijn vergeten of een e-mail willen sturen. Dus bewaar hem veilig in je portemonnee als je hem krijgt en wees er zuinig mee.
Ik wil graag ook melding maken dat deze website nog enkele veranderingen zal ondergaan. We gaan nog enkele wijzigingen maken om de site nog wat interactiever en overzichtelijker te maken zodat jullie gemakkelijk en snel onze reis kunnen nalezen. Heb nog even geduld, in de aankomende maanden zal het definitieve ontwerp zichtbaar worden en hopen we dat jullie met veel plezier naar onze site komen surfen.
Nog 123 dagen, dit lijkt veel maar is zo voorbij en voor die tijd moet alles geregeld zijn.
Alle tickets besteld, alle prikjes gehad, het visum geregeld, de uitnodiging voor het visum geregeld, het hostel geregeld, me auto overgeschreven naar me ouders, bewoners zoeken voor me flatje, postadres gewijzigd, visitekaartjes gedrukt, alle benodigdheden gekocht en vooral mezelf niet vergeten.
Pfoe…pfoe…. Maar als alles geregeld is, kunnen we dan eindelijk gaan???
Zennnnnnnn *mediterend*
Het is nieuwjaarsdag. 1 januari 2008. Lekker relax op de bank. Ik zit lekker tegen hem aangeknuffeld en we kijken naar het flikkerende televisiescherm. Straks komt Doe Maar de Musical op Ned 1, die wilden we allebei graag zien. Hij omdat hij Doe Maar liedjes erg leuk vind. Ik omdat ik live bij die opnames aanwezig ben geweest. Maar eerst kijken we het programma wat ervoor komt. Meer omdat we toch moeten wachten, dan dat we het ook daadwerkelijk een leuk programma vinden. Het heet 'Hello, goodbye' en gaat over een heel irritante intervieuwer die mensen op schiphol lastig valt met domme vragen.
Twee meiden van begin twintig omhelzen elkaar innig. Na wat gevraag blijkt dat ze nog maar net 3 maanden een stel zijn en dat zij vlak voor de relatie had besloten om weg te gaan naar Brazilië met een vriendin. Ze vertrekt voor een half jaar. Waar doet dat me nu aan denken?
Je liefde achterlaten is nooit leuk, maar dat betekend niet dat het verschrikkelijk moet zijn. Contact is in de huidige wereld erg gemakkelijk geworden. In elk dorpje kun tegenwoordig wel bellen of mailen. maar denk toch wel dat ik hem ga missen.
Nog 6 maanden en dan sta ik daar, een kus, een omhelzing en dan moet ik gaan. Ik hoop alleen dat die vreselijke intervieuwer er niet rondloopt.
Belangrijk is wel dat je ruim van te voren gaat zoeken naar wat het beste bij jou past. Bedenk van tevoren wat je zeker wél en wat níet hoeft te worden gedekt. Het belangrijkste voor je zorgverzekering is om te letten op dekingen in het buitenland en dekking van vaccinaties. Vaccins kunnen namelijk 100% of tot een bepaald bedrag worden vergoed. Worden vaccins volledig vergoed dan is het een goed idee om te controleren of ze bij enkele instanties of alle instanties worden vergoed.
Voor de ziektenkosten in het buitenland geld hetzelfde. Hoeveel wordt er vergoed en tot welke prijs? Veel verzekeraars beiden namelijk wel een dekking in het buitenland, maar alleen tot de kosten die het in NL zou kosten of bij alleen aangesloten ziekenhuizen en als ze het dekken, dan kan ook de verblijfsduur meespelen. Als je dan ergens in Thailand zit bij een kleine kliniek, met een gebroken arm, dan ga je niet eerst 100 km reizen omdat je vezekeraar het niet dekt.
Om zeker te zijn dat alles gedekt is voor je reis, dan kun je naast je gewone ziektenkostenverzekering een reisverzekering met dekking voor ziekte en ongevallen afsluiten. Aanrader, heeft je ziektenkostenverzekeraar een doorlopende reisverzekering, sluit hem dan daar af. Zo voorkom je vaak dubbele verzekering en gezeur over het declareren van geld.
Lang verhaal? Nou zeker! En dat heb ik dan ook helemaal zelf moeten uitzoeken. Veel te veel tijd kost het, dat geef ik grif toe. en saai! Bah. Maar ben nu verzekerd voor elk klein wondje dat ik oploop en zelfs voor het bergen van mijn lichaam, mocht het zo ver komen. (liever niet natuurlijk)
Volgende stap. Visums. Arg... Dat gaat vast nog meer frustratie opleveren. Ach, het leven van een backpacker gaat niet over roosjes. Met groen gras was ik zelfs al tevreden geweest.
Ik heb een nieuwe baan!
Praten, praten en nog eens praten. Dat doe je de hele tijd over de reis. Het lijkt wel of we alleen maar praten. Met iedereen en alles. Heb je hier aan gedacht? Neem je dit wel mee? Hoe gaan jullie reizen? Wanneer is de vertrek datum?
Een nadeel van op wereldreis gaan is het feit dat je afscheid moet nemen. Afscheid van alles en iedereen. Als je op vakantie gaat is het nog gemakkelijk. Je bent dan even weg. Je huis kun je aanhouden, je vrienden en familie kun je voor een korte tijd wel missen. Maar als je voor een lange tijd weggaat, hoe neem je dan afscheid van letterlijk alles!
Iemand zong ooit 'afscheid nemen bestaat niet'. En hij heeft in zekere zin wel gelijk. Je draagt altijd stukjes met je mee. Maar je moet wel afscheid nemen.
Een tijdje geleden zat ik de laatste aflevering van 'Friends' te kijken. Hierin neemt een personage uit de serie afscheid van al haar goede vrienden omdat ze naar Parijs gaat. Dit gaat gepaard met veel emotie.
Natuurlijk is een Tv serie niet vergelijkbaar met het echte leven. Het afscheid is overdreven en dik opgezet, maar de aflevering had wel een ander effect. Ik realiseerde me dat ook ik afscheid moet nemen.
Ik ga iets fantastisch doen, maar toch kijk ik wel erg op tegen dit moment. Vrienden en familie zijn zo ontzettend belangrijk voor mij. Ik denk daar zelden over na, maar ik ga ze zeker missen. Het feit dat ik dit nu al weet zal mij hopelijk helpen dit onder ogen te komen en ik hoop dat het stukje wat ik meeneem in mijn hart voldoende is.
Neem je bijvoorbeeld slaapzakken en slaapmatjes mee? Of vertrouw je op het beddegoed dat in de hostels en homestays wordt gebruikt.
Vele onzekerheden dus. Ach... dat maakt het ook wel weer leuk. Als ik zekerheid wil dan zou ik niet op wereldreis moeten gaan en dat is het tegenovergestelde wat ik wil.
Veel uitzoekwerk maar ja dat is ook een beetje voorpret, hé!
Nee, niet het kwartje is gevallen. Zeg maar rustig een complete baksteen.
Vorige week had ik het voorgangsgesprek met mijn baas. Wat doe je als je op wereldreis wilt gaan met je werk? Zeg je het eerlijk en hoop je op het beste? Of hou je het geheim en zeg je twee maanden van tevoren. Sorry, maar ik ga weg. Bedankt voor de leuke tijd.
Ik heb een goed contact met mijn baas, ik kan veel tegen hem zeggen en ik vertrouw hem. Mijn idee was dan ook, dat komt wel goed. Ik doe mijn werk goed, ben eerlijk geweest en ik hoopte het vertrouwen ook van hem te krijgen.
Vergeet echter nooit dat je baas naast een mens ook een bedrijf moet runnen. Dan komen keiharde cijfers om de hoek. Au, dat doet pijn.
Ik ben niet kwaad of boos. Het klopt precies. Natuurlijk had ik het anders gewild, maar je baas moet beslissen wat het beste is voor zijn bedrijf, niet wat het beste is voor jou.
'Klets' 'Boem'
Midden in een diepe poel. Ik ga echt weg? Ja, ik ga echt. Die eerste baksteen is gevallen. Er gaan vast nog een helleboel bakstenen vallen, maar nu heeft de poel tijd nodig om weer tot rust te komen.
Ik ga echt weg? Ja, ik ga echt... Verdorie... mag ik juichen?
RSS Feed (xml)
