Welcome to India

India! My God! (or gods) we zijn er! Na al heel wat te hebben gezien van een groot stuk Azie, zijn we dan nu eindelijk in dat mysterieuze land aangekomen. Bekend van de Taj Mahal en de kleding industrie. Van de armoede en de kinderarbeid. Van het rituele baden in de Ganges en het verbranden van de lijken bij dezelfde rivier.

Bye bye Nepal

Eerst moesten we natuurlijk Nepal uit en dat had ook nog een andere bijwerking, want Marcel ging namelijk niet mee. Nadat we weer een maand herenigd waren, moesten we wederom afscheid nemen van elkaar, gelukkig deze keer maar voor een maand, dus lang niet zo erg als de vorige keer, maar ik kon het niet helpen dat ik toch moest huilen toen we in de Tempu naar beneden crosten met onze bagage dicht tegen ons aan. Ik miste hem gelijk al. Maar een lange busreis en een grensovergang stond ons nog te wachten en nadat we moesten rennen om in de bus naar de grens te kunnen springen, konden we +/- 3 uur relaxen. We hadden geluk, plaatsen bij de deur dus volop beenruimte. Bij de grens pakten we gelijk maar een riksja. Volgens Marcel was het namelijk toch best ver van Nepal naar het India immigration office aan de andere kant en met zware tassen en 25 graden, ga je toch liever niet lopen. Nadat we uitgecheckt waren en onze stempels van Nepal hadden gehad, reden we een beetje onhandig gepropt in de te kleine riksja en met onze rugzakken balancerend op onze voeten over de lange brug. Bij India liep het heel soepel. De douane was aardig en behulpzaam en binnen 10 minuten waren we weer buiten met een stempel en een glimlach. We waren in India, volgende bestemming Siliguri.

Eerst 5 minuten naar de bus lopen en terwijl we haastig door de bus conducteur naar binnen gehaald vertrok de bus al bijna weer. Al snel volgenden nog meer mensen met grote pakketen, kleding, sjaals en dekens. Er was bijna meer bagage dan mensen in de bus en door de smalle bankjes zatten Jess en ik apart wardoor er al snel een Indier naast ons plaats nam. Gelukkig dat die mensen niet dik zijn...

Al in een uur waren we in Siliguri en konden we op zoek naar een hotel. Die was ook snel gevonden, want die zijn er elke 100 meter in de hoofdstraat. Verder is hier dan ook wenig te beleven. Het is echt een stopplaats voor mensen die van de grens komen of naar het noorden of zuiden gaan. Wij wilden naar Varanassi (dat is die plek met de beroemde ganges etc.) en dat ligt in het zuiden, maar dan moesten we wel treinkaartjes gaan regelen.

Wachten op zijn indisch.

Het was zondag en wat we voor onmogelijk hadden gehouden in Nepal, was hier maar al te waar. Alles was dicht. Zelfs de kleine buurtsupermarktjes waren voor een groot deel gesloten. En ook het ticketkantoor in Siliguri was gesloten, dus dachten we, dan maar rechtstreeks op het station gaan halen. Met een riksja konden we voor 50 rupie (ja ook hier de rupie maar dan Indisch) dat is ongeveer 90 cent, konden we naar het station. Volgens de lonely planet was het een rit van 35 minuten en dat klopte ook nog. We reden door kleine en grote straten en konden zo mooi de omgeving bekijken. Onderweg zagen we zelfs nog een arbeidsbureau met wel een bijzondere specialiteit, namelijk 'Mariage counceling', oftewel huwelijks bemiddelaar. Krijg een baan en een vrouw erbij!

Eenmaal bij het station werden we steeds naar een ander loket verwezen. We moesten eerst namelijk weten welke trein we wilden, toen moesten we naar een ander loket om te reserveren, maar die wilden ons niet helpen. We moesten naar buiten, daar was een ander loket, maar die was net weer dicht. Dan maar kijken of iemand ons kon helpen en we vonden een internet cafe. Daar konden we de website nakijken, maar verder konden we er ook niet wijs uit worden. Na nog meer heen en weer geloop, bleek dat het gewoon vandaag niet ging lukken. Dan maar morgen om half acht wachten bij het kantoor in Siliguri.

Daar stond al een kleine rij toen we aankwamen de volgende morgen. 10 minuten voor 8 gingen de luiken open en renden alle Indiers naar binnen. Ellebogen en grove woorden werden niet geschuwd bij het bemachtiging van een plaats in de rij. Er moest zelfs gewapende agenten bijkomen om een onruststoker de jas uit te vegen en achteraan te plaatsen. Zelf bekeken we het tafereel gelaten, we hadden gekkere dingen meegemaakt. Een Australies echtpaar voor ons legden uit hoe het werkte. We moesten een briefje invullen met de trein die we wilden, waarheen en welke dag, welke klasse en onze namen, leeftijd en sexe. Terwijl hun in overleg gingen met de loket dame, hoorden we al dat de trein die we wilden hebben, naar Patna niet beschikbaar was, maar wel een trein vlakbij Varanassi was mogelijk. Na nog wat gepraat kregen ze hun tickets. Een Indier drong voor en propte zijn briefje onder het raam, ik probeerde hem nog weg te duwen maar hij wilde niet, gelukkig trok de Australiaanse dame aan zijn arm en duwde hem grof opzij. "They were here first!" Gelaten keek de man toe hoe ik mijn briefje inleverde.
"The same as them please!" ik wees naar de Australieers.

"Sorry thats not possible"

"Why not? Is it full?"

"No, they are senior, so they get a special train, you are 26 so you cannot get those tickets."

Stomverbaasd staren Jess en ik elkaar aan. De eerder Indier maakt handig gebruik van onze verwarring en steekt opnieuw zijn briefje onder het raam door. De dame helpt hem met zijn ticket en dat geeft Jess en mij tijd voor overleg.

Nadat ze klaar was met zijn tickets vragen we, "What about Patna." Dat was ons oorspronkelijke plan, mogelijk was daar nog plek. Na wat getik op de Pc zegt ze met een zucht. "No sorry, there is waiting list, it is not possible to book there for the coming week."

Een week!!! We zouden een week vastzitten in een stad waar werkelijk niets te beleven viel! Gelukkig hadden we een noodplan voorbereid. "How about Calcutta?"

Ja, daar was nog volop plek, niet meer die dag, maar de volgende was volop ruimte. We moesten nog wel een formulier invullen.

Terwijl ik haastig onze namen neerpen, beginnen de mannen achter ons te klagen. "we are waiting, let someone go first" "Fill out your form over there!" Ondertussen proberen mannen hun formulieren langs me te wurmen, maar ditmaal ben ik voorbereid. Ik ruk zijn arm weg en geef hem mijn booste blik. "I was here first and the lady is helping me!" roep ik kwaad. Verder nergeer ik het gepor achter me en de roepende mannen. Zo doe je dat in India.

Uiteindelijk zijn we een hoop rupies lichter maar 2 kaartjes rijker. 1 naar Calcutta voor de 11de en 1 naar Varannasi op de 14de. Beide nachttreinen met slaapplekken. Zo zie je maar weer dat je niet teveel moet plannen, want zo dachten we eerst naar Varanassi te gaan en nu gaan we plots Calcutta bezoeken.

De rest

De rest van de dag hebben we een beetje door de stad gestruind. Veel was er niet te zien, we zijn beiden blij dat we weer kunnen vertrekken. Ik ben benieuwd naar Calcutta, wat zullen we daar weer zien. Wel werden we gisteravond nog even verrast in het restaurant. Een kleine jongen van niet ouder dan 12 ruimde onze tafel af. Kinderarbeid is nog steeds een feit in India, dat is best wel slikken. Gelukkig zag deze jongen er gezond uit en werkt hij niet in een fabriek, maar het blijft toch raar en het voelt slecht om die jongen te zien werken. Ik ben benieuwd wat India ons nog meer gaat brengen.

Ilam: Darjeeling maar dan anders

We hadden besloten om naar Ilam te gaan. Marcel had van veel mensen gehoord dat
dit erg mooi zou zijn. Het zou vergelijkbaar zijn met Darjeeling. Ja, die van de
thee, ja!
Een thee streek met mooie omgeving bij de grens met India. We
waren benieuwd!

Gezellig en knus
We hebben rustig aan gedaan. We hadden toch de tijd. Daarom zijn we dan ook pas rond 12.00 uur vertrokken met de lokale bus en kwamen rond 14.30 uur met de bus aan in een klein plaatsje.
Nu zouden we overstappen in een jeep maar eerst moesten gwen en ik nog even naar het toilet.
De chauffeur van de jeep wist nog wel een plaats waar we naar het toilet konden. We moesten de keuken door van een huis, daarna door gras wat helemaal vol lag met afval en dan nog oversteken over een blubberpoel wat echt stonk naar afval en plas en poeplucht. Nou waren we wel wat gewend maar een blubberpoel oversteken met een dun plankje en een hond die nog even door het afval kwam speuren, was toch wel het ergste wat we tot nu toe hadden meegemaakt. Gelukkig viel het toilet nog mee. We hadden erger gehad. Maar toch...
Daarna over de blubberpoel en door het afval terug en dan in de jeep.
Normaal gesproken kan je in een jeep met z'n drieen zitten maar de nepalezen willen zoveel mogelijk mensen in de bus of jeep hebben dus zaten we met z'n vieren op de achterbank en ik moet zeggen. Het was iets te knus voor mij doen. De chauffeur zat dan ook met helemaal tegen het raam aangeduwd door de andere 3 passagiers die naast hem zaten. "Dat die man nog kan rijden!" Het was wel een geinig gezicht. Maar na de jeeprit van ongeveer 3 uur en het zoeken van een guesthouse, konden we dan eindelijk gaan eten.
Veel keuze was er niet. Dus dan maar een restaurantje zoeken dat er redelijk goed uitzag.
We konden kiezen tussen Chowmein en Dall Bhat. Dan maar Chowmein.
Daarna naar bed. Het was namelijk al 20.00 uur en het was pikdonker en alles gesloten.
Dan konden we vroeg opstaan en hadden we morgen genoeg tijd en konden we 's-middags weer vertrekken naar Dharan.

Op de thee
De volgende dag gingen we er vroeg uit. Ontbijten deden we beneden. We konden plaatsnemen in de keuken waar een nepalese vrouw hard aan het werk was. We kregen eerst een kop thee.
Een heerlijke kop thee uit Ilam. Dit is wel even wat anders dan pickwick thee. Heerlijk!
Daarna kregen we ontbijt. Ik had al gerekend op Dal Bhat (rijst met curry, aardappels en groenten) maar we werden aangenaam verrast. Het waren soort van nacho's a la cornflakes met ui, mais en erwten. Erg lekker! Ondertussen waren we erg interresant. We waren natuurlijk blanke mensen en dat hadden ze hier niet veel in Ilam. Ook kwam er een jongen bij ons zitten die ons ook nog eens uitnodigde voor de thee. Dat leek ons wel gezellig. We zijn na het ontbijt met z'n drieen naar z'n huis gelopen. Ongeveer een kwartiertje lopen door de mooie omgeving van Ilam. Je zag de thee velden overal staan. Onderweg legde hij, Dryfess, zo heette hij ook nog enkele dingen uit zoals bijvoorbeeld dat veel van de thee velden door de overheid wordt gehouden.

We kwamen aan bij zijn huis en werden gelijk aan de hele familie voorgesteld. Het kopje thee was heerlijk, uiteraard. Wat verwacht je anders in een theestreek. Daarna stelde hij voor om een stuk te gaan lopen en ons verschillende dingen te laten zien. Nadat we overlegd hadden, besloten we dit maar te doen. We hadden nog geen plannen, dus waarom niet?

Het was een erg leuke ervaring. Bij elke plant vertelde hij waar het voor gebruikt werdt. Zo kwamen we ook langs een gooseberry boom. Deze vruchten kan je eten en 1 zo'n vrucht is ongeveer gelijk aan 3 sinasappels. Deze vrucht was ongeveer 2 cm groot en smaakte niet echt lekker. Dan is een sinasappel toch wat lekkerder. We kwamen ook langs een klein winkeltje.

Dit was een klein houten hok met een oud vrouwtje wat op een plankje een paar zoetigheden had liggen zoals kauwgom en nog wat frisdank. Dat was dan het winkeltje. We moesten hier allemaal om lachen. Onderweg kwamen we nog een guave boom tegen, zonder eigenaar en nadat Dryfess in de boom was geklommen konden we deze vruchten proberen. Ze waren erg lekker. Onderweg zijn we ook nog sinasappelbomen, gember en bomen met heel veel verschillende vruchten tegengekomen. Ondertussen vroeg Dryfess ook nog eens meerdere malen:"Are you tired? Are you bored? Are you hungry?" (vertaald: ben je moe? Verveel je je? Heb je honger?) Deze vragen moesten we dan ook meerdere malen met "nee" beantwoorden. Rond 11.00 uur zijn we dan gaan eten bij Dryfess. Het was zo'n beetje onmogelijk om te weigeren en uiteraard kregen we Dall Bhat, maar het was heerlijke Dall Bhat. Met boter wat we erg uitzonderlijk vonden en een heerlijk glaasje verse karnemelk. Nadat we heerlijk gegeten hadden en Dryfess tien keer had gevraagd of we genoeg hadden gegeten kregen we nog een lekker vers gekookt eitje van de kip.

Daarna zijn we met Dryfess naar de teagardens gegaan. Theevelden met alleen maar thee. Het was erg leuk en mooi om hier doorheen te lopen. 'S-middags hebben vooral gerelaxt. Even door het stadje heen gelopen en daarna nog even eten. Daarna zouden we Tongba (alcoholische drank) met Dryfess gaan drinken omdat hij ons helemaal had rondgeleid door Ilam. 's-avonds vertelde hij ons dat hij niet meeging, hij was 's-middags ziek geworden maar er werd afgesproken dat Marcel zowiezo een biertje met hem ging drinken in Kathmandu. We zijn die avond weer eg ons bed in gedoken wan Dryfess had geregeld dat we met de vroege bus weg konden die om 07.00 uur vertrok en rechtstreeks naar Dahran zou rijden. We vonden het wel jammer dat we de volgende dag weg moesten want Ilam was erg de moeite waard maar ja niks aan te doen.

Bye, Bye, Kathmandu

Het is er dan toch van gekomen. Onze laatste week in Nepal. Gek we zijn hier nu al weer bijna 2 maanden en toch hebben we nog lang niet ales gezien. Natuurlijk gingen we nog wel naar het oosten van Nepal om Dharan te bekijken. De plek waar Marcel zo lang heeft gewerkt als vrijwilliger.

Welkom in Dharan
Na uitgebreid afscheid te hebben genomen van onze nieuwe vrienden, Hari en Bishnu en een laatste woord en afspraak over tickets van Delhi naar Bangkok, stapten we op het vliegtuig richting Biratnagar. Hoewel, alles ging natuurlijk op zijn Nepalees en dat houdt in dat we 2 minuten voor het vliegtuig vertrok in een bus werden geladen, onderweg nog een verdwwalde passagier weer naar buiten moest en we 10 minuten later opstegen met het modernste propelorvliegtuig van Nepal. Cola en water werd gegeven en 45 minuten later lande we samen met onze 25 andere Nepalese passagiers en stonden we daadwerkelijk nu in het echte Nepal. Geen blanken en geen Engels. Toch wel fijn dat iemand dan de weg wees (Marcel) en dat er een lift voor ons klaar stond. Een minibu croste als een dronkenman over de weg, langs fietsers, vrachtwagens inhalend en luid tutterend naar alles en iedereen die in de weg liep (geiten, kippen, fietsers, ander verkeer) We werden bij het huis van Ettiene afgezet, want dat mochten we deze week gebruiken. Jess en ik waren dolblij! Een eigen woonkamer! Gaaf! WAUW en zelfs een fornuisje!!! We konden ons eigen prakkie maken (als we dat wilden). We gingen dan ook eerst boodschappen doen (Pasta aten we die avond), dan konden we gelijk een stuk van Dharan bekijken. Verder wilden we ook nog allebei een jurkje laten maken en een mooi sierraad voor onze parel die we nog in China hadden gehad. Eerst het jurkje en na wat onbegrip van beide zeiden wat we nu wilden (ze dachten dat we alleen stof wilden kopen) werdt dan toch onze maat opgemeten en verteld dat we volgende week zaterdag terug konden komen.

Wat? eten
Marcel was de volgende dag nog steeds erg aan het hoesten, maar wilde toch graag ons wat dingen laten zien, dus gingen we na een lekker ontbijt van brood, pindakaas en kaas (Uit Ilam, en het smaakt prima) Een stukje wandelen om daarna het kindertehuis te bezoeken waar Marcel voor heeft gewerkt 2 jaar geleden. Hier ontmoeten we gelijk Sansar, de manager van het hele gebeuren. Na wat bijkletsen van Marcel zijn kant nodigden we hem uit om een hapje met ons te eten in het lokale Newari restaurant. Sansar is namelijk zelf Newari en het was leuk om met deze aardige man wat verder kennis te maken. Dat wilde hij wel en we zouden maandagavond afspreken. Toen we ook nog navraag deden aangaande een juwelier wist hij ook nog een plek en hij liet ons die gelijk maar zien. Onderweg liepen we nog over een markt en toen werd gelijk duidelijk dat hij ook nog veel van eten wist. Dat kon interessant worden. De smid was er helaas niet daar moesten we dinsdagochtend voor terug komen.
De volgende dag as Marcel nog zieker dan ervoor en dus deden we rustig aan. Lekker lui in de zon met een boek, op het dakterras, dat hadden we een tijd niet gedaan. Die avond moest er natuurlijk wel gegeten gaan worden en om 7 uur zatten we aan een lage tafel en wachtte we af wat er ging komen. Van Ettiene hadden we gehoord dat de tong (nee, niet de vis, maar dat stuk vlees in de mond van een koe) erg lekker was, dus dat moesten we proeven en verder lieten we ons verrasen. Uiteindelijk hebben we van alles gegeten, bijna geen 1 ding wat we ooit eerder hadden gegeten. Het meest bijzonder van deverschillende gerechtjes was waarschijnlijk wel de buffalotong en de kippenhart, -nier en -long en allemaal heerlijk.
Na het eten nam Sansar ons nog mee naar een lokaal festival. Ze hadden een heuze kermis (een mini achtbaan en twee reuzenraden die iets sneller gingen dan normaal) en bijna 2000 man was op dat moment bezig met een Bingo. Verder waren er veel kleine standjes waar mensen op allerlei manieren konden gokken. Gezellige boel dus.

Een juweeltje
Dinsdagochtend was het toch op tijd opstaan want we gingen nog een hoop doen. Eerst moesten we naar de juwelier, gelukkig begrepen ze daar onze eigen designs snel en konden we daarna door naar het kindertehuis. Marcel had in naam van een vriendin Laurien een DVD speler voor hun gekocht. DVD's hadden ze al, maar de speler ontbrak en dat was toch een beetje zuur. De kinderen waren helemaal blij, maar daarna wilde Marcel toch graag naar huis. Hij was nu toch echt ziek, holtes verstopt, keelpijn en veel hoesten. Sansar had nog een apotheker aangeraden waar we medicijnen konden halen, want zo gaat dat hier, niets geen dokter, alles haal je direct om de hoek.
Marcel heeft de rest van de middag geslapen en omdat hij wel wilde dat we wat rond gingen kijken wees hij ons een goed paden waar we konden wandelen. We hebben 1,5 uur gewandeld en een kleine heuvel beklomen, flink steil maar goed te doen. Daarna was het eigenlijk wel tijd voor avondeten. Eerst een matig koude douche (warm water hebben ze hier niet) en toen naar de Tempu (brommer op drie wielen met een laadbak voor passagiers).
Maar verder dan de eerste straat kwamen we eerst niet, want honderden Nepalezen dromden door de straten. Wat was dit? En toen wisten we het weer. Sansar had ons verteld dat vanavond en de volgende ochtend vrouwen offerings aan de zon zouden maken en dat bij water moesten doen, het liefste een rivier. En ja, Samen met vrouwen en kinderen gingen ook grote manden vol met beschilderde bananen, kokosnoten, appels en nog veeel meer ander voedsel. We besloten de aanbidders te volgen en al snel zagen we de pracht van alles. Honderden vrouwen in prachtig gekleurde Sari's stonden in het ondiepe water, soms tot aan hun knieen met schalen eten in hun handen. Hier omheen stonden vaak de mannen en kinderen als toeschouwer, maar ook liepen er andere mensen door het water om water over de offerings te sprenkelen. Ondertussen werd er heftig gebeden en vuurwerk (voornamelijk rotjes) afgestoken. Terwijl wij als enige blanken tussen het publiek liepen, werden we uiteraard van alle kanten bestookt met nieuwsgierige blikken en korte vragen. Kinderen wilden op de foto, met of zonder ons, en de ouderen wilden weten wie we waren en wat we er van vonden. Na een kort uurtje gingen we weer weg. De zon was bijna onder en we hadden honger.

Ik moet hier trouwens nog bij vermelden van Jessica dat ze het gevoel had dat ze met twee roggelende chinezen op stap was. Zowel Marcel als ik haddne nog een hoestje en wat slijm in onze keel dus regelmatig moest dit even verwijderd worden. De opmerking dat we al helemaal aan het inburgeren waren, is meerdere malen gevallen.

Chitwan: Het jungle avontuur

Na een paar dagen gerelaxt te hebben was het weer tijd voor wat actie. Niks doen konden we natuurlijk ook thuis doen en als je in Nepal bent moet je gewoon naar Chitwan National Park.
Dit is een nationaal park. Een jungle met heel veel tropische flora en fauna.
We gingen naar Bishnu (onze travelagent)zodat hij alles kon gaan regelen. Bus, hotel en alle excursies en zo begon ons avontuur...

Dag 1
Het was weer vroeg opstaan om de bus te halen. 06.00 uur opstaan en rond 06.30 uur vertrokken naar de bussen. Eerst nog even zoeken. Jammer genoeg is er maar 1 organisatie die naar Chitwan gaat en die bussen zijn vooral op Nepalees formaat gemaakt. We zaten helemaal achterin de bus we konden alleen onze benen niet kwijt, maar schuin zitten dat helpt een hoop. De weg ernaarheen was niet echt comfortabel te noemen. De weg was niet altijd geasfalteerd dus af en toe gaten in de weg was geen bijzonderheid maar een gewoonte. Af en toe was het zo erg dat we omhoog gelanceerd werden, maar ach 6 uur in de bus is te doen.
We werden opgehaald met een open jeep (wat erg leuk was!) en werden gebracht naar ons hotel waar we toch wel verbaast over de luxe die we in ons hotel kregen. Een mooie badkamer en het zag er allemaal erg goed uit. Eerst even lunchen en om 16.00 kregen we een wandeling door het dorp, een erg authentiek dorpje waar echt nog alles met de hand werd gedaan. Nog een stukje door het bos gelopen wat aan de rand van het dorp lag. Onderweg kom je dan olifanten tegen met toeristen bovenop. Om olifanten op je pad tegen te komen is zowiezo al een rare ervaring. Een soort van mede-voetganger. hihi.
Na het eten zijn we naar een dansvoorstelling gegaan van de plaatselijke bevolking. Wederom met de open jeep wat toch wel heel leuk was doordat je alle sterren kon zien. De voorstelling was erg leuk om te zien en aan het eind danste gwen ook nog even mee met andere toeristen en de dansers. Daarna werden we weer teruggebracht naar ons hotel.

Dag 2
Om 07.30 uur hebben we ontbeten en om 08.00 uur vertrokken we voor onze kanotrip in het park. Eerst nog tickets kopen en daarna naar de kano's. Niet de oude vertrouwde kano's van plastic zoals iedereen ze kent maar een echte houten kano en uit 1 boom gehaald. We hoefden verder weinig te doen hij werd aangestuurd door iemand die op de kano stond als een soort van italiaanse gondelier. We verveelde ons niet, we zagen genoeg. Heel veel vogels gezien. IJsvogels, Toekans (ja, die van Van der Valk!). Heel veel exotische vogels in ieder geval. Te veel om op te noemen en zelfs een Gharial (een soort kleine krokodil) en een paar normale krokodillen die aan het zonnebaden waren. We hadden geluk dat we deze tegenkwamen want vaak genoeg is men te luidruchtig en zijn de krokodillen niet te zien. Na deze mooie kanotocht door de jungle. Gingen we weer een stukje lopen. We kwamen onder andere termietenheuvels tegen van soms wel anderhalf tot 2 meter. Daarna zijn we door gegaan naar het "Elephant Breeding Centre".
Hier worden de kleine olifantjes gehouden sommige wat ouder dan de andere maar erg leuk om te zien. De kleinste telg die daar rondliep, liep los want ze zou toch niet ver van haar moeder willen zijn. Gwen wilde haar toch wel aanraken, dat was wel heel bijzonder. Mij niet gezien. Ja, het zijn toch wilde dieren. De vrouw die na gwen hetzelfde wou doen werd dan ook door het olifantje weggeduwd en mocht niet in de buurt komen.
Na het "Elephant Breeding Center" was het tijd voor de Elephant Shower. Dit betekend: Je gaat op een rug zitten van een olifant en wordt natgespoten door een olifant.
We hadden allebei onze bikini al 's morgens aangetrokken. Er was een soort opstapje zodat we makkelijk op de olifant konden stappen. Wel heel raar want je stapt wel op een groot beest en je weet niet wat hij gaat doen, maar het ging allemaal goed.
Onze olifantenman begon dan als een aap te stampen en geluiden te maken en dan natgespoten worden door de slurf van een olifant. Een hele leuke ervaring. Daarna zijn we nog gewoon wat gaan zwemmen en daarna was het tijd voor de lunch.
Na de lunch was het tijd voor onze olifantenrit. Dit betekent in een bakje zitten met vier mensen en daar gaan we dan. Het was verre van comfortabel maar wederom genoeg gezien.
We moesten wel heel stil zijn maar we zijn wel een aantal wilde neushoorns tegengekomen. Zelfs een klein baby neushoorntje met moeder en verder zijn we nog wat herten tegengekomen. Na anderhalf uur op de olifant zitten was je toch ook wel blij dat we eraf waren.
Daarna was het tijd voor een nacht in de jungle. We zouden vanavond in de towerroom slapen.
Rond 17.00 uur gingen we erheen. Dit keer niet met de open jeep maar met de motor. En nee, een helm wordt er niet gedragen in nepal, dus het was hopen dat hij een beetje goed kon rijden.
Het ging allemaal goed en daar kwamen we dan aan. Midden in de jungle in een cabin die 5 meter van de grond lag. Er was geen luxe maar het was erg leuk. We hebben onder andere een aantal herten gezien, neushoorns gehoord die aan het vechten waren en laat in de avond een beer gezien vanuit onze towerroom. 'S-avonds hebben we nog gegeten bij een familie in het dorp met heerlijke lokale vis en roxi (eigen gebrouwen alcoholische drank). We zijn vroeg gaan slapen want als het eenmaal donker is, zie je weinig.

Dag 3
Om 06.00 uur zijn we ons bed uitgestapt om, om 06.15 uur een wandeling te maken. We kwamen sporen van een tijger tegen. Deze tijger had een paar dagen geleden een baby neushoorn gedood. Verder hoorde we ook nog neushoorns maar door het geluid van onze begeleider (hij klapte met zijn stok keihard tegen een boom. (Hij deed dit express!)) schoten de neushoorns ervandoor. Het was een bijzondere wandeling want het was vooral van belang om erg stil te zijn. Eenmaal terug merkte we allebei dat we aardig onder de bloedzuigers zaten. Gwen wat meer dan ik, maar ach dat overleefde we wel weer. We werden weer teruggebracht met de motor en om 09.00 uur stonden we weer bij de bus om richting Kathmandu te gaan.
We hadden gelukkig nu een bus met genoeg beenruimte en de busreis van 6 uur ging erg snel.

De weg naar beneden (EBC-trek deel 6)

Dag 13 Pheriche - Tengboche
Gister hebben we besloten om uit principe erg anders te eten. Dit betekent wel dat we op een lege maag voor een uur of anderhalf uur moeten lopen en de energie heb je toch echt nodig.
De mannen slaan eerst een paar eethuisjes af. We hebben zelf toch wel erge honger dus besluiten we zelf maar een beslissing te nemen. Ondertussen zijn we er achtergekomen dat we de hele weg, anderhalf uur lopen, begeleid hebben gelopen met de plaatselijke straathond, maar al snel heeft hij een andere toeristengroep gevonden om te volgen.
De weg naar Tangboche (3820m) is goed te doen en omdat je ook een stuk minder hoog loopt, zijn er ook veel bomen. Af en toe lijkt het soms op een boswandeling, maar jammer genoeg ligt Tangboche op een hoger stuk dus het stukje naar Tangboche was toch nog even klimmen.
We zouden 's middags naar het monastery gaan. Iedereen was er natuurlijk op voorbereid dat dit minimaal een uurtje lopen zou zijn, maar nee! Het lag gelijk tegenover ons guesthouse, dus 50 meter lopen was alles wat we moesten doen, maar eerst lunchen. Het monastery was erg leuk om te zien. Ze kregen in ieder geval genoeg geld want het zag erg mooi uit. Wat wel heel bijzonder was? Ze hadden daar een oude PTT doos. Hoe die daar terechtkwam? Geen idee!

Dag 14 Tangboche - Namche Bazaar
Vandaag ook weer een lange dag voor de boeg. 6 uur lopen, maar we wisten dat het de 1 na laatste dag was dus dat scheelt een hoop. Het was een lange weg naar Namche Bazaar en we hoefde nog maar 1 dag te lopen dus we hadden afgesproken dat we dit vanavond gingen vieren.
De mannen namen biertje en gwen en ik deelde een cola'tje. Oeh wat smaakt een cola'tje toch goed als je voor 2 weken alleen maar thee hebt gedronken. Mjammie...
Het was dan wel duur want echt alles moet met porters omhoog gebracht worden maar het was het zeker waard. We hadden Bill, onze guide, en de 2 porters ook een biertje aangeboden maar Bill had genoeg na een half biertje. Dat viel ons wel een beetje tegen. Een dronken Bill hadden we wel mee willen maken. Ze hadden hier 1 bar. Na het eten gingen we hier met z'n allen heen.
Het was even zoeken maar dan gevonden. Het was een bar met kachel en pooltafel.
That's all we needed. We hebben ons erg vermaakt met de pooltafel. Rond 21.00 uur zijn we weer terug gegaan want we moesten nog een dag lopen.

Dag 15 Namche Bazaar - Lukla
Yeeeh! Vandaag was het dan de laatste dag. Iedereen keek hier erg naar uit. Het was een hele bijzondere ervaring maar we waren ook blij dat er een eind aan zou komen, maar eerst nog 5 uur lopen natuurlijk. Gerry, onze australier, zag er de lol wel van in. Hij begon dan ook van de wandelstokken een marionette stokjes te maken. Nou maar hopen dat ze niet in het ravijn verdwijnen.....Ondanks dat we naar beneden moesten, van 3440 meter (Namche Bazaar) naar 2840 meter (Lukla) was het toch nog een aardig stukje klimmen. Wat ook nog wel leuk is om te vermelden dat ik een paar dagen geleden mijn voet verzwikt had. Perfecte timing dus. Not! Want doordat we veel naar beneden gingen had ik hier erg last van. In de middag gingen we naar boven want Lukla ligt boven de berg. Boven waren we erg blij allemaal. We hebben dan ook allemaal een heerlijk cola'tje gedronken daarna zijn we naar de plaatselijke bakkerij gegaan om een heerlijk gebakje te eten met hele foute muziek. S'avonds gingen de mannen met uitzondering van Gerry aan de Tongba. Dat is een alcoholische drank. Je krijgt een klein emmertje met soort van gerst dat moet je aanvullen met water en dan uit een rietje drinken. Het water kan je dan steeds aanvullen en hoe meer je aanvult hoe meer alcohol erin komt en nadat de guide en de porters hun tipgeld hadden gekregen, gingen ze ook aan de Tongba.
We gingen weer vroeg naar bed om de volgende dag onze vlucht te halen.

Dag 16 Lukla - Kathmandu
We stonden vroeg op omdat ons vliegtuig weer vroeg vertrok. Rond half 07.30 uur zou het vliegtuig vertrekken. Gelukkig hoefde we maar 5 minuten naar het vliegveld te lopen. Na onze bagage afgegeven te hebben en gecontroleerd worden konden we na een halfuur in het vliegtuig stappen. Na een kwartiertje waren we dan in Kathmandu.
De trekking was over. Finished! Finito! Tijd om te relaxen. Dat had iedereen ook wel nodig ook.
Gwen was zelfs een beetje ziekjes en heeft zelfs nog een paar dagen op bed gelegen nadat we in Kathmandu zijn aangekomen en allemaal hadden we last van hoesten. Dit kwam vooral door de droge lucht waar we deze lange tijd in hebben gelopen. We hebben dan ook de tijd genomen om te bij te komen.

The way to the top (EBC-trek deel 5)

We zijn weer samen en als 1 groep trekken we nu naar die befaamde plek, het Everest base camp. Hoewel de moraliteit inmiddels aan het zakken is, willen we niet opgeven, we zouden gaan voor everest, dus dan gaan we ook.

Dag 10 Een rustige dag

Na een dag slapen op wat minder hoogte en de kalme wandeling de dag ervoor, lijkt het wel of iedereen moeite heeft met de nieuwe klim. De mannen praten herhaaldelijk over het feit dat ze het hoogtepunt nu wel gehad hebben, en ook de zware tocht haalt mensen fysiek nog onderuit. Het tempo is daardoor beduidend lager dan op weg naar Gokyo, maar nog steeds een stuk hoger dan de meeste mensen op deze hoogte. In rap tempo halen we mensen in en binnen 2 uur zijn we dan ook weer terug in Dugla, waar iedereen wel toe is aan en kop koffie of warme chocolade melk. Met ons gezicht in de warme zon, kon niemand het gevoel dat we op wintersport waren van zich af houden. Maar helaas geen kabelbaan aanwezig en dus moesten we de zware klim van Dugla over de Thoklapass (4830 m) zelf doen. Boven echter aangekomen vlakte het pad volledig uit en was het bijna een zondagmiddag wandeling naar Lobouche war we die avond zouden blijven. Omdat dit een klein plaatsje is, hadden we 1 van onze porters (Pema) vooruit gestuurd de dag ervoor om te reserveren en we hadden dan ook goede kamers bij aankomst. Het viel gelijk op dat er en jongen met gitaar zat te spelen en al snel raakte Gerry met hem aan de praat. Voor we het wisten waren we aan het kaarten met hem en na het eten werd er door de gastvrouw verzocht om muziek. Het werd zo toch best gezellig in de koude bergen.

Dag 11 So glad we made it

De volgende dag was het weer om 8 uur opstaan, vandaag gingen we naar Gorak shep (5130 m) maar 200 meter hoger dan Lobouche, maar wel met een steile pas die moest worden beklommen. Tot overmaat van ramp was nu ook Etienne aangevallen door darmkrampen en als en waar krukkenteam begon we aan de klim. De hoogte begon opnieuw zich kenbaar te maken, want wederom moesten we en stap terug nemen qua snelheid. Toch kwamen we na 3 uur al aan in Gorak shep. De eerste glinstering van de punt van Everest deed iedereen juichen en natuurlijik moest de groepsfoto worden gemaakt. Na ons te hebben geinstalleerd in onze kamers was de keuze moeilijk, want gorak shep had de 2 belangrijkste punten 1 van de twee konden we die middag doen. We konden of naar base camp lopen, of de klim gaan doen naar de top van Kala Pathar (5550 m) met uitzicht over Everest. Niemamd was echter geinstresseerd in Everest base camp, aangezien we al hadden gehoord dat je niet naar het echte kamp mocht en het hoofdzakelijk en hoop stenen was. En met de middag hadden we vel mooier licht op de bergen. Dus klommen we om 2 uur richting de top van Kala pathar. Jessica was nog steeds niet lekker en met de extra hoogte was het niet beter geworden en Gerry wilde liever wat later gaan dus, was het wederom Tyler, Etienne, Marcel en ik die aan de klim begonnen. Hoewel de hoogte groter was, was ik nu veel beter gewend en werd het pas echt de laatste 100 m vrij zwaar. Maar zonder al te veel moeite haalde ik de top en dik ingepakt in mijn donsjas (het was KOUD!) kon ik Everest aanschouwen in bijna al zijn glorie. Wat een berg, geweldig!

Daarna langzaam weer afdalen, waarna we onderweg nog Gerry tegen kwamen. In de avond konden we vanaf het veld voor ons hotel nog prachtige foto's maken van de zonsondergang op Everest en toen was ook deze dag weer zeker geslaagd.

Dag 12 Going down

We hadden het gehaald, we hadden Everest gezien, we zijn naar 5500 m geklommen, allen het base camp, waarvoor we eigenlijk ten allereerste waren gegaan, hadden we nog niet gehad. Volgens onze gids was het 1,5 uur lopen naar base camp en terug. We konden het als we vroeg weggingen in de ochtend doen en dan liepen we in de late ochtend richting Pheriche (4270 m) waar we zouden slapen die nacht. Eigenlijk had niemand er zin in, maar we hadden toch allemaal toegezegd. Echter het bleek al snel die ochtend dat alleen Etienne, Tyler, Marcel en ik wederom richting het kamp zouden gaan. Na 1 uur klauteren over de gletsjer had ik het alleen wel gezien. Ik was al moe aan het worden en voorlopig waren we nog geen meter dichterbij. Hoewel ik het niet leuk vond besloot ik toch terug te gaan. Een wijs besluit bleek later, want de anderen kwamen pas om 10 uur terug. Ze waren ruim 3 uur weg geweest en hadden vlagetjes en stenen gezien. Precies zoals alle anderen het hadden omschreven. Tyler was echter eigenwijs geweest en toch en stuk doorgerend naar het echte base camp, maar ook hij was wat teleurgesteld.

Na een vlugge lunch moesten we alweer op stap. Na de gletsjer, moesten we ditmaal allemaal omlaag. Heerlijk wandelen en al snel merkte iedereen dat ze weer beter konden ademen. Het was echter nog wel een lange wandeling, want uiteindelijk kwamen we om half vijf aan bij het hotel.

Dit hotel was trouwens splinternieuw en heel erg westers! Het zag er fantastisch uit. Alles prachtig gemaakt en een geweldig warme eetzaal. Helaas was dit allemaal schijn, want het eten viel fors tegen. We hadden een pizza besteld, die qua formaat meer weg had van een flensje en nog zuinig belegd ook. Toen we hierovr klaagden en aangaven dat het niet netjes was om mensen zoiets voor te zetten die hele dagen liepn werd er lakoniek gereageerd. Daarmee was het voor ons gedaan, morgen zouden we wel ergens anders ontbijten.

Ziekte slaat toe (EBC-trek deel 3)

We zijn al zes dagen aan het lopen en hoewel we inmiddels qua uithoudingsvermogen meer gewend zouden moeten zijn, begint nu de hoogte zijn slachtoffers te eisen. Steeds meer mensen krijgen last van kwalen en ook slapen wordt lastig en dan zijn we nog niet eens op het hoogste punt aangekomen.

Dag 7 - Gokyo Ri

Volgens ons schema hadden we vandaag een rustdag. Nouja, wederom was het niet echt een rustdag te noemen want we moesten om half vijf ons bed uit en na een vlugge kop thee gingen we die dag de top van de nabijgelegen berg beklimmen. Naar 5340 meter moesten we gaan. Iedereen zat er ellendig bij in het restaurant en klemde zich wanhopig vast aan het warme kopje thee dat we hadden gekregen terwijl het buiten nog pikdonker was. Iedereen had dan ook zijn hoofdlampje opgezet en nadat we ons ontbijt als pakketje ingepakt hadden gingen we als een groep dwergen de mijn in. Buiten vroor het zeker een paar graden en dat maakte het riviertje oversteken een lastige zaak. Meerdere mensen gleden van de rotsen en stapten in het ondiepe, maar ijskoude water. Gelukkig zijn er waterdichte schoenen.

De klim was loodzwaar. Door het weinige zuurstof en de steile helling ben je om de haverklap buiten adem. Ik dan, want Tylor en Etienne leken we omhoog te schieten of ze bloed roken. Na ongeveer 30 minuten besloot Jessica eieren voor haar geld te kiezen en ging terug naar het hotel, haar maag was toch nog niet helemaal gekalmeerd.

Inmiddels begon de lucht te klaren en werden de bergen langzaam verlicht. Wauw! Wat een prachtig gezicht. Terwijl de wolken wegtrokken begon de zon te schijnen en na 2 uur klauteren bereikte ik ruim 30 min later dan de andere, uitgeput de top. De lucht was zo ijl dat ik soms het benauwd kreeg en even een moment moest nemen om op adem te komen. Maar het was een goed gevoel zo hoog te staan.

Na veel foto's daalden we allemaal af en namen lunch waarna we op weg gingen naar onze volgende bestemming Dragnag, een klein plaatsje aan het begin van de Cho-la pass. Een van de zwaarste en hogere passen richting everest. Maar eerst moesten we de gletsjer nog oversteken Al na 10 minuten krijgen we een verassing. Op de gletsjer leven namelijk cavia's! Ze zijn grijs en rende als gekken tussen de rotsblokken. Daarna verder klimmen en lopen. Ditmaal was het stil op de gletsjer (gelukkig) en onderweg konden we prachtige meertjes en ijsmassa's bewonderen. Bij het dorpje bleek bijna alles vol, ze hadden nog 1 kamer en 1 dorimitory. Omdat Jessica nog ziek was en er unaniem besloten was dat Marcel en ik de kamer mochten, bood Marcel zijn bed aan en kroop hij wel bij mij er bij.

Nu moest er alleen nog een beslissing worden gemaakt. We wilden namelijk allemaal heel graag Cho-la doen, maar was iedereen er wel sterk genoeg voor. Vooral Jessica was nog erg zwak en had de darmproblemen en Cho-la is geen grapje, het is zwaar.

Jessica had de hele middag liggen wikken en wegen, maar ze wist dat ze het beter niet kon doen. En toen moesten wij kiezen, gaan we dan niet of splitsen we op.
Gerry besloot gelijk dat hij zich ook zo slecht voelde dat hij niet wilde gaan. Hij zou sowieso met Jessica meegaan naar het zuiden. Etienne en Tyler zeiden gelijk dat ze over de pas wilden en dat was niet veranderd, Marcel sloot zich bij mij aan. Uiteindelijk voegde ik me ook bij de Cho-la, hoewel met wat gemengde gevoelens, maar ook ik wilde dit graag.
De afspraak was dat de assistent gids met Gerry en Jessica meeging hun daalden af naar Phortse en we zouden elkaar dan de volgende dag in Dingbouche ontmoeten. 1 nacht was de groep gescheiden.

Vanaf hier loopt het verhaal in tweeen ik zal heir mijn stuk vertellen tot het wederzien. Jessica zal morgen haar verhaal vertellen.

Dag 8 - Cho-la en rivieren

Die ochtend moesten we om kwart voor 4 opstaan. Snel ontbijten en dan op weg want Cho-la wacht op niemand en zeker niet op luie trekkers. Het was al druk op de berg en de tientallen lichtjes op de berg maakten een mooit schouwspel met de sterren. Doordat het nog donker was kon ik de eerste klim niet goed zien en dat hielp om me de honderden meters omhoog te laten lopen. We starten op 4800 meter en moesten over de 5350 meter bij cho-la. Hoewel dit ongeveer dezelfde hoogte was als bij Gokyo ri, heeft Cho-la 1 groot verschil. Na de eerste heuvelrug moesten we namelijk weer 200 meter omlaag om vervolgens ruim een uur over enomre rotsblokken te klauteren, maar dan ook echt klauteren! Rotsen van soms een paar meter doorsnede liggen naast en op en over elkaar en hier loopt ruwweg een pad. Je klimt hier over en op en zo maak je langzaam je weg richting de pas. Helaas, na deze rotsrivier ben je er nog nog niet, nee! Dan komt het moeilijke. Je bent dan nog qua afstand misschien nog geen 500 meter van de pas, maar je moet in die 500 meter ruim 200 omhoog en dat gaat steil! Over gravel grind en rotsen werk je je langzaam omhoog en de laatste 100 meter komt er dan ook nog bevroren sneeuw bij. vergeet niet dat we inmiddels over 5000 meter hoogte zitten, dat het zuurstof gehalte niet meer dan 70% is en het kwik op min 5 staat. Het was dus neit verwonderljk dat ik constant buiten adem was, geen gevoel meer in mijn vingers had wegens bevriezing en tot overmaat van ramp uiteindelijk begon te kokhalzen van hoogteziekte. Ondertussen stond Marcel als een echte Emiel Rattelband tegen me te ouwehoeren om me nog een extra stap te laten maken en ook Bill (de gids) coachte me de berg op. De enige gedachte die me maakte nog een stap te doen was "teruggaan gaat niet meer, dus ik moet verder." Als je je nu afvraagt hoe het voelt, het voelt alsof je doodgaat (wat ook eigenlijk ook niet zo gek ver van de waarheid is want kokhalzen is niet ver van de dodelijke vorm van hoogte ziekte) Ik ben letterlijk to the edge of my abilities gegaan met deze pas maar zoals mijn schrijven betuigd. Ik heb het gehaald!

En wat een beloning!

Want de andere kant van de berg was een prachtig maagdelijke wit landschap zo mooi en geweldig! WOW! Na weer een fotoshoot de berg af (gaat gelukkig een stuk makkelijker) en bij het eerste dorpje lunchen!!! Daarna verder afdalen naar het volgende dorpje Pherische wat niet ver van Dingbouche lag, dus dan hoefde we niet ver meer te lopen. Vol goede moed volgde we onze gids.... Die is ons recht in de delta van een hard stromende rivier leide. Na ruim een uur klooien met rare oversteekjes en veel te gevaarlijke pogingen, besloten we terug te keren en na 11!!! uur lopen kwamen we compleet uitgeput aan in Dugla, waar we een geweldige en zeer comfortable lodge aantroffen.

Dag 9 - Dingbouche steak

Unaniem was besloten dat we gingen uitslapen de volgende ochtend, maar toch zat iedereen om 8 uur aan het ontbijt. De lodge was inmiddels verlaten. Met frisse moed liepen we in 1,5 uur naar Dingbouche, allemaal heuvelafwaarts dus als een speer. Ik kon zelfs Tyler en Etienne nu bijhouden en dat was me daarvoor nog niet gelukt.

In Dingbouche konden we genieten van een warme zon en wederom een uitstekkende lodge, waar ze Yaksteak met chips hadden. Die vonden we wel verdiend na de Cho-la dus 4 porties werden besteld. Terwijl we wachten op de steak besloten Marcel en ik ons te wassen in de naburige rivier. Dat water is ijskoud maar na 9 dagen wil je dat wel een beetje doorstaan. Bij een rustige zijtak van de rvier vlug wat van het water over je hoofd gooien haren zepen en uitspoelen en dan in de warme zon drogen. Dat proces herhaal je dan met voeten, handen, armen en benen. (meer niet want dan word je echt ziek)

Terug in de lodge was het eten klaar en hebben we de beste Yak steak van de trip gegeten. De jongen had zelfs ee tomatensaus gemaakt voor over de steak!!

Na het eten een stukje wandelen en toen zagen we Gerry en Jessica om de hoek komen. Dolblij begroeten we elkaar. Iedereen was in orde en weer bij elkaar (Marcel had gedroomt dat Jessica in een ravijn was gevallen) en na nog meer ontspanning en utwisselen van verhalen gingen we weer vroeg naar bed, want morgen gingen we weer steigen.

Everest Base Camp Trekking (deel 2)

Dag 4 Namche Bazaar - Dohle
We besluiten vandaag om vroeg op te staan zodat we meer van de zon kunnen genieten en vaak is het zo dat in de bergen de bewolking op komt zetten in de middag.
Om 06.00 uur staan we op zodat we om 06.45 uur kunnen vertrekken, maar het weer zit ons niet mee. Het is erg bewolkt.
We gaan onderweg en merken dat het vandaag erg mee valt. Tijdens de lunch hebben we het erover om door te gaan naar Dohle. Dit betekent nog 3 uur extra lopen maar dan hoeven we morgen niet zo veel te stijgen. Dohle ligt namelijk op 4000 meter en dan hoeven we nog maar 400 meter te stijgen naar 4400 meter, de volgende dag. Na wikken en wegen besluiten we het toch niet te doen.
Op een gegeven moment komen we bij een bord. "Moeten we niet omhoog?". Bill: "Nee, we gaan rechtdoor" (waar dus Dohle op staat). Na een uur nog geen eindbestemming en na 3 uur komen we uiteindelijk aan. Iedereen gesloopt natuurlijk en wat zien we tot onze verbazing. We zijn in Dohle. Bill komt z'n excuses maken maar ja daar heb je dan weinig aan.

'S-avonds hoort Bill dat er een vliegtuig neergestort is bij Lukla. Iedereen is erg geschokt, het is dan wel een andere vliegtuigmaatschappij maar had het net zo goed de onze kunnen zijn. We realiseren dat we geluk hebben gehad.

Wederom duiken we vroeg ons bed in, rond 19.30 uur 20.00 uur.

Dag 5 Dohle - Machrema

We vertrekken rond 08.00 uur vanuit ons guesthouse naar Machrema, ondanks dat we maar 2 uur hoeven te lopen is het een zware klim. Machrema ligt namelijk op 4470 meter.

Veel mensen van de groep hebben dan ook last van hoofdpijn tijdens de klim maar met een siesta in de middag is dat snel opgelost. We komen dan ook lekker vroeg aan, rond 11.00 uur in de morgen. Onderweg komen we natuurlijk genoeg Yaks bepakt met North Face tassen en porters die soms wel 30 of 40 kg op hun rug dragen.

Dag 6 Machrema - Goyko Lake

Het wordt een pittige dag want we lopen al tegen de 5000 meter aan. Vandaag is het eindpunt wat we gaan bereiken 4790 meter. Dit is vooral voor de nachtrust niet erg prettig. Omdat er al een stuk minder zuurstof is, moet je heel erg gecontroleerd gaan ademen en in de nacht gaat dat altijd niet zo goed wat als gevolg heeft dat je af en toe wel eens wakker schrikt.

We zetten onze wekker 's morgens om 06.00 uur en vertrekken om 07.30 uur.

Het eerste deel is erg zwaar en dat we een gletsjer moeten oversteken maakt het er niet makkelijk onder. Bij een gletsjer moet je niet denken aan blauw/wit ijs waar je overheen moet lopen. Het is allemaal steen waar we overheengelopen hebben met daaronder ijs (wat je niet ziet) maar af en toe hoor je het wel een kraken. De gletsjer was vooral erg uitkijken doordat het alleen maar loszittend steen was en je meestal op een klein richeltje loopt. Een foutje is dan zo gemaakt, maar iedereen heeft het overleefd. Onderaan de gletsjer kwamen we dan ook bij een stuk smeltwater wat langszaam aan het afbrokkelen was. Erg bijzonder om te zien.

Daarna moesten we jammer genoeg weer omhoog klauteren en op 4000 meter gaat dat niet al te snel. Daarna kwamen we bij Goyko Lake wat erg mooi was, was erg te vergelijken met Yamrok Lake in Tibet alleen een stukje kleiner.

'S-middags zijn we na onze lunch op onze eigen gemak nog een wandeling wezen maken rond Goyko Lake. Dit bleek maar 1,5 uur te zijn , dus best te doen. Omdat er niet echt paden waren was het afentoe wel een beetje klauteren en halverweg kwam ik er ook nog eens achter dat ik diarree had, wat ook niet erg mee hielp, maar na onze wandeling konden we gelukkig eten en vroeg ons bed in.

Everest Base Camp Trekking (deel 1)

Ja hoor het was zover de trekking kon beginnen. Alle spullen waren ingepakt de avond van tevoren en wat we niet mee hoefde te nemen konden we achterlaten bij het hotel.

Dag 1 Kathmandu - Lukla - Phakding

Ik schrik wakker en kijk op me horloge. Shit! Het is alweer bijna 05.45 uur en om 06.00 uur staan de taxi's voor onze deur. Ik kleed me snel om. Om 06.00 uur komt gwen kijken of ik al klaar ben. "Ja, bijna!".

Om 06.10 uur ben ik dan eindelijk klaar en spoed ik mij naar beneden. Iedereen is er al, inclusief guide en porter.

We proppen ons allen in 1 van de 2 kleine suzuki's, welke als taxi dienen.

We scheuren door de straten van Kathmandu (wat een chaos), maar we overleven het en komen aan bij Kathmandu Airport. Wat blijkt, ons vliegtuig vertrekt wat later want zelfs de vlucht van 06.00 uur is nog niet vertrokken.

Uiteindelijk lopen we rond 07.45 uur naar buiten om in de bussen te stappen die ons naar het vliegtuig brengt.

Zeg gerust maar vliegtuigje want er kunnen maar iets van 20 personen in. Inclusief stewardess en piloot en co-piloot.

Een ervaring op zich. Na een kwartiertje vliegen komen we aan op Lukla airport. Dit ligt op 2600 meter terwijl Kathmandu op de 1300 meter ligt, dus al iets hoger.

De backpacks van gwen en mij worden gelijk in beslag genomen door de porters. Na ja zeg! Maar zelfs wij kunnen ze niet overtuigen. We hebben er maar vrede mee, we mogen onze backpacks niet dragen. We mogen in ieder geval wel onze daypacks dragen. Dat is al heel wat.

We moeten vandaag 3 uur lopen. Het valt erg mee. Als dit alles is dan is deze trekking een "piece of cake". Volgens Bill (onze gids) lopen we zelfs te snel.

Dag 2 Phakding - Namche

Vandaag naar Namche Bazaar. Dit ligt al wat hoger, rond de 3400 meter.

We vertrekken rond 08.00 uur. Het is een zware dag en met vooral klimmen.

En vooral erg steil. Vermoeid komen we aan in Namche Bazaar. Een plaatstje wat voor het grootste gedeelte eigenlijk alleen maar bestaat uit hotels. Het lijkt wel een beetje op Oostenrijk alleen het enige nadeel was dat het ietsje hoger lag. Voor lunch stopte we gelijk bij de Bakery. Deze scheen erg lekker te zijn.

Bijna iedereen had een pizza besteld en wat lekkers drinken erbij. Een warme chocolademelk, Cappuchino of koffie.

Het smaakte heerlijk en het was heel goed. Wat een uitzondering in de bergen was, want hoe hoger je hier komt hoe duurder de prijzen worden. Alles moet namelijk per porter omhoog gebracht worden. Geen wegen te bekennen hier. Een goede koffie of warme chocolademelk is dan ook een uitzondering.

De rest van de dag vooral gerelaxt en na de zware wandeltocht eten we nog een hapje. Wat zien we tot onze verbazing op het menu staan? Spagetti Born Less? Met z'n alle moeten we hier hard om lachen en na een potje kaarten gaan we vroeg naar bed.

Dag 3 Namche Bazaar (rustdag)

Vandaag is een rustdag. Wat je als rustdag kan bestempelen eigenlijk. Het is vooral wennen aan de hoogte want we zitten toch op 3400 meter. Aardig hoog dus.

We maken een wandeling een paar honderd meter omhoog. Erg zwaar en komen ook langs Namche Bazaar airport.

Dit moest eigenlijk ook een airport zijn voor toeristen maar omdat dit erg hoog ligt wordt dit haast niet gebruikt door toeristen. Veel toeristen krijgen eenmaal ze geland zijn last van hoogteziekte en moeten gelijk weer naar beneden. Niet zo slim dus!

Dit airport wordt wel veel gebruikt door helikopters en kleine vliegtuigjes. Namche Bazaar airport stelt eigenlijk niet zo veel voor. Het is eigenlijk een grasveld waar de vliegtuigjes en helikopters op landen, maar wel leuk om te zien.

We bezoeken nog even een tibetaans monastery, wat gerund wordt door 1 monnik (eerst door een bouwplaats heen lopen. En nee, niemand draagt hier veiligheidshelmen!) en daarna terug naar ons guesthouse.

Wederom duiken we weer vroeg ons bed in.

Trekker trek

De laatst dag. De laatste dag voor ons vertrek naar de base camp. Morgen gaat ons vliegtuig en dan is het 16 dagen bikkelen, gelukkig hadden we nog wat relax dagen in Kathmandu.

Shoppen en krotten
Na Marcels aankomst wilde Etienne ook graag nog met ons afspreken voor een hapje eten, maar ook wist hij nog wel een leuke plek met bijzondere winkeltjes. Na de lunch zijn we met zijn vieren in een taxi gedoken en richting de oude paardenstallen van de koning gereden. Deze waren enkele jaren eerder omgebouwd tot winkeltjes en restaurantjes, maar dan helemaal gericht op het rijkere publiek. Het zag er allemaal prachtig uit, maar er liep geen kip! Wnkeliers lagen buiten in de zon of speelde mens-erger-je-niet op de stoep met hun buren, terwijl wij door de straatjes struinden. Erg onwerkelijk. Toen we er weg gingen liepen we verder door de straten naar een paar winkels die Marcel en Etienne wel eens eerder hadden bezocht. Hiervoor moesten we een brug oversteken. Op zich niets bijzonders, behalve dat als je naar rechts keek kilometers aan krottenwijken zag staan. Plastic en houten platen aan elkaar gebonden vlak langs de waterkant. Dit was een heel ander Nepal dan we gewend waren, want Thamel (toeristengebied) lijkt hier wel duizend kilometer vandaan te liggen.
Uiteindelijk hebben we de bus naar huis genomen en moesten ons langs zuchtende en kreunende nepalezen naar buiten werken toen we eenmaal weer bij Thamel waren.

Indiaantje spelen
Natuurlijk moesten we ook nog ons Indische Visa halen. We hadden een oproep voor 3 oktober gekregen en om half zeven stonden we netjes weer in de rij. (Nadat mijn wekker Marcel een hardverlamming had gegeven om kwart voor zes) Wederom het lange wachten en nadat ze ook nog eens de ticketautomaat hadden gerepareeerd konden we uiteindelijk om half elf weer naar buiten met een briefje en de boodschap dat we half vijf terug moesten zijn.
Omdat we niet verwachten dat het nu heel druk zou zijn, waren we er dan ook keurig om 5 voor half vijf. Samen met nog 40 man, stroomden we naar binnen en moesten vervolgens ruim nog een uur wachten voor een breed lachende Indier namen begon om te roepen die nauwelijks waren te verstaan. Gelukkig hoorden we al gauw onze namen en konden we uiteindelijk om half zes weer naar buiten, de trotse bezitters van een visum voor India, 6 maanden geldig en double entree. Voor het eerst een visum die gewoon zonder slag of stoot goed ging bij de ambassade, erg fijn.

Ready for take off
Vandaag is dan de laatste dag. Morgen gaan we richting Lukla. Lukla is de luchthaven voor alle trekkings richting de Mount Everest. Vandaag werden al onze tassen gecontroleerd of we compleet genoeg waren, want onze travel agent houdt niet van risico. Hier en daar moesten mensen nog wat kopen, maar verder was alles in grote lijnen wel in orde. Morgenochtend worden we om half zes opgehaald en moeten we naar het vliegveld. De trek duurt 15 dagen en 1 dag terugvliegen maakt 16. Morgen gaan we gelijk al 3 uur lopen. Dan lopen we ook ongeveer 300 a 400 meter omhoog al naar 3000 meter. Voor mensen die het interessant vinden, we lopen de route door de Gokyo valley. Deze is stijler dan de normale route, maar we veel mooier en minder druk. We stoppen in een dorpje vlak bij Gokyo ri, een hoge berg waarvan je prachtig uitzicht hebt over de vallei de passen en de Mount everest. Deze berg is 5300 meter hoog en optioneel, daarna is het afhankelijk van de weersomstandigheden en de gezondheid van onze groep, maar mogelijk lopen we dan d Cho-la pass. Ook boven 5000 meter. De Cho-la komt uit op hetzelfde stuk als de normale route en in een paar dagen bereiken we dan het plaatstj vlakbij everst basecamp. Basecamp zelf mogen we niet in, want dat is afgeschermd terrein, maar we kunnen het wel duidelijk zien vanaf een uitkijkpunt vlakbij. Van daaruit dalen we weer af en op dag 15 arriveren we dan weer in Lukla.
Onze groep bestaat uit 9 man. 6 trekkers, waaronder een Australiaan genaamd Gerry, een Nederlandse jongen van 19 genaamd Taylor, Etienne, Marcel, Jessica en ik. Verder hebben we onze guide genaamd Bill Lama (nee, niet van de Dalai) en 1 porter en 1 assistant guide.
Een leuke ploeg en we hebben er veel zin in. Voor mensen die zich zorgen maken, niet doen, het is erg veilig en honderden mensen lopen jaarlijks naar de Mount Everest.

Over 16 dagen lezen jullie hier weer alle verhalen die we dan beleefd hebben, tot die tijd moeten jullie maar even op een houtje bijten. Tot dan!

Visa trouble (deel 8596 miljoen)

De dagen glijden langzaam voorbij en het lijkt wel of w het steeds drukker krijgen. ondanks het vrijbuiterbestaan dat we hardnekkig proberen vol te houden, moet je soms dingen goed regelen.

Indiaanse ambassade

Onze volgende bestemming zal India zijn. En daarmee ook 1 van de laatste keren dat we ons visa vooraf moeten regelen. Gelukkig maar, want tot nu toe hebben we iedere keer problemen gehad. Ervaren reizigers die we nu zijn, hadden we ons eerst goed laten informeren door mensen die al vaker met het bijltje hadden gehakt (Marcel, lonely planet en internet). We stonden daarom al om kwart voor zes op zodat we 3 uur voor openingstijd in de rij konden wachten. Allebei nog slaapdronken waggelde we over de nog bijna lege straten van Kathmandu naar de ambassade. We waren nummer 7 en 8. Zes andere avonturiers hadden zich reeds voor de ambassade verschanst om 5 uur vanochtend! Gelukkig ging de tijd snel, want verhalen uitwisselen over alle reizen is uiterst interessant. Zo was er een Duitse jongen die in Peru een dagboek van 50 jaar oud in zijn handen kreeg gedrukt, door een lokale jongen. Het bleek een dagboek an en bergbeklimmer die als 1 van de eerste dat specifieke

Om 8:30 mochten we naar binnen om nummertjes te halen, maar wat schetste onze verbazing, een nepalese man en vouw zetten zich prominent voor ons in de lijn en trekken even18 nummertjes uit de automaat. Op dat moment dachten we er niet over na, maar een uur later, toen de loketten open gingen, werd ons iets heel duidelijk. 18 mensen die we de hele ochtend niet in de rij hebben zin staan, liepen opeens naar het loket! Het waren handelaren. Later hoorden we dat deze mensen 20 euro! vragen om te helpen met de visa en voor een goed nummertje! We voelden ons flink beetgenomen en dat is nog zacht uitgedrukt.

Uiteindelijk mochten we om half elf! Naar het loket en onze telexformulier inleveren. 3 Oktober zouden we dan reactie kijgen of we gecleared waren door de ambassade in Nederland. We kregen ons visa aanvraagfomulier mee en een bon van 300 rupees. Na de betaling mochten we gaan, het was inmiddels 11 uur. 1 uur voordat ze geen telexfomulieren meer zouden accepteren. En dan waren wij nummer 7 en 8 en de mensen achter ons moesten er nog zeker 50 zijn.

Een klein buitje

De rest van de middag stortregende het. We waren in het internetcafe gevlucht en toen het wat rustiger was liepen we naar ons hotel. Helaas was de bui zo heftig geweest dat de afvoer het niet meer aankon en de hele straat voor ons hotel stgebied had ontdekt.
De daadwerkelijke bergbeklimmer lag een paar meter verder in de bevroren gletsjer.ond blank. Ik had mijn sandalen aan, dus dat was geen probleem, maar Jess moest in het tegenover gelegen restaurant haar schoenen uittrekken en met blote voeten door de plas waden om veilig bij onze kamer te kunnen komen.

De rest van de middag zatten we opgesloten in onze hotelkamer, maar om half zeven werd het gelukkig droog. Net op tijd, want we gingen eten met Etienne om zo elkaar wat beter te leren kennen.

Een dagje fietsen

De volgende dag hadden we besloten om Baktapur te gaan bezoeken. Dit stadje ligt 15 km van Kathmandu en leek ons een mooie plek om te bezoeken met de fiets. We huurden twee Giant mountainbikes met 21 versnellingen voor de dag en gingen op pad. Eerst gingen we langs de grote Hindu tempel in Kathmandu, want vanaf daar konen we gemakkelijk achter het vliegveld een rustige weg fietsen, zodat we niet dood gereden zouden worden op de hoofdweg. Pashupatinath is vooral belangrijk voor de hindu's omat ze hier namelijk hun doden verbranden voorat de as in de Bagmati rivier word geduwd. Toen we er waren branden er al 3 bergjes en twee nieuwe doden lagen klaar voor hun laatste reis. Verder word deze tempel ook geregeerd door de bavianen en de nep Sadhu (soort van nep heilige man) die 100 rupee vraagt als je een foto van hem maakt.

Na de tempel namen we nog even onze lunch op een pleintje en waren toeschouwer van een gestoorde vrouw die een kindje teroriseerde en later in gevecht was met de politie.

Wij vervolgende onze weg over stofwegen met overal keien en modder richting Baktapur. Hier bekeken we de pleinen en de lievelijke straatjes die nog helemaal in de oude cultuur zijn, maar al snel waren we het zat. Het was 2 uur en we wilden naar huis We moesten nog zeker 1,5 uur fietsen voor we ons konden douchen, maar het was een leuke dag geweest.

Georganiseerd feestje

We zijn weer in Kathmandu. Druk, smerig en duur. Maar veel keus hebben we niet, want we moeten nog genoeg regelen.

Oganiseren

Onze broeken waren te groot. Allebei moesten we onze broekriemen een stuk strakker aantrekken wilden onze broeken niet om onze knieen hangen. Gelukkig hebben ze hier ook een North face winkel en daar hadden we al de perfecte broek zien hangen. Ook had Jessica nog een goed regen- en windjack nodig. Zeker voor de trek naar de mount everest is dat geen overbodige luxe, dus ook deze moest worden aangeschaft.

Met onze uitrusting al wat completer, konden we zondagochtend naar de travelagent gaan. (zaterdag is hier de rustdag) Etienne een vriend van Marcel die hier al geruime tijd werkzaam is voor VSO(hulporganisatie), had alles voor de trek geregeld. Het enige wat we nog moesten doen, was de rest van de betaling, kopie van verzekeringspas, kopie paspoort en vier pasfoto's inleveren.

We hadden om 11 uur bij de trekking agent afgesproken en 15 minuten eerder pikte Etienne ons op bij ons hotel. Onderweg moesten we ook nog een wachten op Jerry, een Australiaan (ook van VSO) die ook mee gaat. Met zijn vieren liepen we naar het bureautje. Na de papieren en de betaling kregen we een heleboel informatie. We slapen in hotels onderweg en boven de 4000 meter mogen we wegens het lage zuurstof gehalte niet meer douchen. Hoogteziekte is gevaarlijk (dodelijk, maar dat woord gebruikte hij niet) en we moesten gelijk iets zeggen mochten we ons niet lekker voelen. Het gebied was erg mooi, maar we moesten wel zorgen voor goede spullen. Trekkingstokken, slaapzak en een goede zonnebril tegen de zon op sneeuw. Hij wilde zelfs een afspraak maken om persoonlijk onze backpacks te komen te controleren... pfftt..

We hadden allemaal veel zin in de trek, maar door de serieusheid van het gesprek, werden we ook wel een beetje zenuwachtig over wat we ons op de hals haalden. Toen we later koffie dronken in een cafetje, vertelde Jerry en Etienne ons echter dat hoogteziekte wel gevaarlijk was, maar ook ontzettend goed te genezen. Simpel afdalen is voldoende, dus dat verlichte onze zorgen wel iets. We hadden er in ieder geval allemaal veel zin in.

Feestje

Hoewel we natuurlijk druk bezig zijn met onze trekking, hadden we nog wel wat tijd voor een feestje. Zaterdag was namelijk de internationale dag van het toerisme en dat vierde Nepal maar al te graag. Gedurende de middag zaggen we kleurige dansers, drummers en blazers met grote hoons door de straten van Thamel stappen. Echter, een groot podium had ook onze aandacht getrokken. Dus na het eten gingen we daar maar eens kijken. Een enorme openluchtdisco was wat we zagen. Standjes die drankjes verkochten, veel agenten en duizenden nepalezen (voornamelijk mannen) die langs de kant stonden te kijken of midden op de straat uit hun dak gingen. Daar kan de Nederlandse man nog een puntje aan zuigen, want nepalezen kunnen prima dansen. Hoewel het nog maar 8 uur was gingen ze helemaal los. Er werd zelfs gebreak danced. Jessica en ik konden er ook niet aan ontsnappen, want terwijl rustig de gekte aan het bekijken waren, werden we omsloten door de mannen die allemaal wel met de toeristen wilden dansen. We konden nergens lopen of we werden beet gepakt, uit genodigd of openlijk aangestaard. Nog nooit hadden we van zoveel mannen, zoveel aandacht gekregen.

Helaas, was het feest al om 9 uur afgelopen. Vroeg, maar we hadden ons uitstekend vermaakt. Dit mogen ze van ons nog wel een keer doen.

Relax en spanning

Relax dagje
Vandaag tijd voor een relax dagje. Daar is Pokhara ook mooi de plek voor. 'S-morgens lekker uitgeslapen. Wel tot 08.30 uur. Whoah! Daarna vooral genieten van de zon met een boekje op schoot en naar waggelende kippen kijken in de tuin waar we zaten. 1 kip had ook kuikentjes gehad. Heel lief.
We hadden voor vandaag nog even naar het Mountain museum gefietst. Ongeveer een halfuurtje fietsen vanaf de plek waar we zaten. Het was wel even zoeken maar na een aantal aanwijzingen van de lokale bevolking en nadat de ketting van de fiets van gwen er 5 keer was afgevallen, hadden we het gevonden. Een supermodern gebouw (wat je niet verwacht in Nepal).
Ondanks de hoge entree (300 rupees = 3 euro) was het erg leuk om te zien. Er werden onder andere verschillende etnische groepen van Nepal getoond en ook de verschillende bergen en verschillende bergbeklimmers uit de jaren 50. Vooral de foto's van de bergen maakte ons erg enthousiast over de trekking. Deze begint 5 oktober. De pas waar we over heen gaan lopen werd ook getoond en dat lag toch wel erg hoog.
Na dit museumbezoek zijn we 's avons voor de tweede keer bij "Potala" wezen eten. Een klein tibetaans restaurant. De tafels staan letterlijk in de huiskamer van het gezin. Een erg gastvrij gezin waar we heerlijk gegeten hebben.

Ons nachtelijk avontuur
'S-nachts gingen we rustig slapen. Althans dat dachten we.
Ik hoorde wel wat geluid buiten maar dacht dat het gewoon een hagedis was ofzo. Rond een uur of 03.30 uur hoorden we nog meer geluiden, dit klonk toch echt niet goed. Gwen deed het licht aan en ik zag mjn kleine rugzakje zweven. Dat kon nooit goed zijn. Tenzij mjin rugzak magische krachten had, natuurlijk. Ik trok aan de rugzak en er kwam een lang voorwerp tevoorschijn. Ik dacht in eerste instantie dat het een slang was doordat het zo lang was. Het viel mee, het bleek een stok te zijn.
Ze waren bezig geweest om mijn rugzak te stelen. Ze hadden een stok gemaakt met daaraan een vishaak en op de een of andere manier hebben ze die in mijn rugzak gekregen. Ze konden gelukkig weinig doen want er zaten tralies voor de ramen maar toch...
De schrik zat er wel aardig in. Gwen was nog even buiten gaan kijken maar de dief of dieven waren allang gevlucht en er was gelukkig niets gestolen.

Ons dag avontuur
De volgende dag na een wat onrustige nacht was het plan rond het meer te lopen. Dit zou wel de hele dag duren maar wel een leuke tijdsbesteding.
Rond 09.30 uur vertrokken vanuit ons hostel. Eerst liepen we richting de dam van het Fewa Lake, over een hangbrug. Wat al een leuke ervaring is door het heen en weer schudden van de brug. Wederom lopen we naar de Peace Pagoda.
Onderweg komen we nog een jongetje tegen die lekker is wezen zwemmen en hij vraagt ons het hemd van ons lijf.
En de gebruikelijke openingszin:"Where are you from?". Hoevaak ik nou niet "holland" heb gezegd onderweg, wil je niet weten.
Daarna komen we ook nog een ander jongetje tegen die ons via een ander pad (jungle-achtig) richting de Peace Pagoda leidt. Onderweg komen we nog een slang tegen. En ja, volgens de jongen schijnt die giftig te zijn. Hij is niet echt van de blije verhalen want hij vertelt onder andere ook dat hij een hondje had, maar die is opgegeten door een tijger. Slik....
Door de hitte is de tocht naar de Peace Pagoda wat lastiger dan de vorige keer. Onderweg komen we echter een waterkraan tegen waar we ons hoofd met alle plezier mee natmaken. Na deze verfrissende douche kunnen we er allebei weer hard tegenaan.
Vlak voor de Peace Pagoda drinken we nog een lekkere, koude fanta en cola en gaan weer onderweg.
We komen langs kleine dorpjes en iedereen die je tegenkomt vraagt dan ook:"Where you from?" en "Where are you going?" (wat wel handg is als je de weg zoekt). We zien mooie uitzichten met rijstvelden, Pokhara en het meer. Nadat we Pumdi zijn gepaseerd, nemen we een afslag te voeg en komen bji e klen drpje. Hier vragen we aan een paar vrouwen welke kant we opmoeten voor Pokhara. Ze wijzen de weg en we nemen het pad naar beneden. Langzaam wordt dit pad steeds kleiner en glibberiger. We hebben het allebei wel een beetje gehad.
We komen dan bij een aantal terassen (rijstterassen zonder rijst). We kijken allebei of er verschillende wegen uit zijn, want we weten welke kant we op moeten, maar er zijn geen uitwegen te vinden. We steken een riviertje over maar het wordt steeds dichter en dichter. Dit is letterlijk echt jungle. We moeten vooral uitkijken voor doornen, lianen en bloedzuigers en soms zie je nog geen eens waar je opstaat door de takken die op de grond liggen. Dus zou er een slang zijn, dan zien we hem niet. OP dat moment dachten we allebei aan een lekkere douche, een goed bed en een goede maaltijd. Want overnachten hier in deze jungle. NO WAY!
Voor ons duurde het een eeuwigheid maar uiteindelijk duurde het maar 15 minuutjes. We zagen een rijstveld. Jeeh! Vrijheid!
Dit was ook nog een opgave want we moesten allebei op randjes lopen van 10 a 20 centimer. Nadat we allebei rond 4 a 5 keer van het randje zijn afgevallen gaven we het op. Na de rijstvelden doorgeploegd te zijn (wel voorzichtig langs de rand), kwam er een klein meisje onze kant op gerend met uiteraard dezelfde vraag:"Where are you from?" en toen kwam de verlossende zin: "We have a boat".
We waren allebei erg blij want het was al 17.30 uur, maar eerst moesten we even meelopen naar het gezin. Een lief gezin met een aantal kinderen en gelijk werd ons water en eten aangeboden en overnachten kon ook nog. We moesten echter de bus de volgende dag halen, dus dit ging niet.
We werden met de boot weggebracht en namen de lokale bus richting ons hostel. Die avond genoten weextra veel van ons cola'tje en pizza die overheerlijk smaakte.

We Survived!

2 dagen fietsen

Omdat we vlakbij een meer en mooie omgeving zitten, hadden we bedacht: "fietsen huren dat is een goed idee".Nadat we eerst gekeken hadden waar je goede fietsen kunt huren (versnellingen is toch wel handig) gingen we de eerste dag onderweg.Eerst nog wel even wennen natuurlijk. De remmen werkte in ieder geval goed. Dan nog opletten dat je op de goede kant van de weg gaat rijden. Ze rijden hier namelijk links. Dit leer eigenlijk vrij snel.

Peace Pagoda

Vandaag naar de Peace Pagoda. Vanuit het meer kan je die mooi zien liggen. Helemaal bovenop een berg, maar we laten ons natuurlijk niet afschrikken, dat doen we even.

Eerst een halfuurtje fietsen. We probeerden nog op kleine wegen te rijden maar dit liep of dood of kwam weer op de grote weg uit. Jammer, maar helaas.

Na een halfuur fietsen kwamen we een bord tegen met Peace Pagoda. Dat pad was helaas niet te fietsen maar wel te bewandelen. Onze fietsen konden we stallen vlakbij het pad. De jongen die daar zat zou er wel op letten tegen betaling uiteraard. We hoefde alleen wat uit zijn shop te kopen.

Goede deal toch?

We gingen onderweg. Eerst een breed pad maar al snel werden het treden van steen, en nog meer treden en nog meer treden. Het hield maar niet op. Onderweg natuurlijk wel even gestopt want het was wel bewolkt, maar wel erg benauwd wat het er niet beter op maakte. We kwamen onderweg nog schoolkinderen tegen, die er minder moeite mee hadden en het maar raar vonden dat we zoo hijgden en zweten. Onderweg kwamen nog allemaal exotische dieren tegen. Nee, geen tijgers maar wel aparte spinnen, grote mieren, prachtige vogels en uiteraard de koeien en geitjes.

Uiteindelijk hebben we anderhalf uur over de hele klim naar boven gedaan. Kom je bovenaan en zie je ook een helikopterplatform. Toch een beetje een gemiste kans natuurlijk! hihi.

Peace Pagoda was erg mooi om te zien met uitzicht over het hele meer en heel Pokhara kun je zien liggen. We zijn niet te lang gebleven want de zon brak door en dat was toch wel heel erg warm. Naar beneden, weer honderen misschien wel duizenden treden naar beneden.

Beneden aangekomen zijn we weer terug gegaan naar ons hostel. We hadden het allebei wel gehad. En na een heerlijke douche en maaltijd zijn we lekker ons bedje ingedoken

Dag van de grotten

'S-Nachts hoorden we opeens wat geritsel bij Gwen d'r tassen. Oh jeeh! Allebei zaten we rechtop in bed. De dag daarvoor hadden we van onze buurman al leuke verhalen gehoord dat hij buiten midden in de nacht een opengereten wildzwijn zag liggen. Wat waarschijnlijk door een beer of tijger was aangevallen. Maar nee, zo erg was het niet.

Nadat Gwen ging kijken, schoot er opeens wat weg. We dachten in eerste instantie aan een rat maar dit bleek een hagedis te zijn die ook wel zin had in chocolate chip cookies. Deze hadden we namelijk vergeten in de tas te doen. Na deze schrik zijn we allebei weer gaan slapen.

Nadat we ontbijt hadden gingen we vandaag weer op fietsavontuur. Ditmaal meer naar het noordoosten waar een aantal grotten waren en waar ook een tibetaans vluchtelingenkamp lag.

Nadat we alles bij elkaar geraapt hadden, gingen we onderweg. Het was nog wel een pittig stukje, veel bergopwaarts dus de versnellingen kwamen goed van pas. Door de drukke straten van Pokhara maar ook door de kleinere straatjes en uitkijken dat je niet door een bus omver wordt gereden. Die vegen je hier namelijk graag van de weg af.

Na ongeveer anderhalf uur kwamen we bij een hindoestaanse tempel uit. Nadat we tien keer tegen de gids hadden gezegd dat we geen gids nodig hadden, gingen we naar binnen. Een mooie en oude hindu tempel. Na een kwartiertje gingen we weer verder.

We kwamen uit bij de Bat Cave. Een grot die vol zou zijn met vleermuizen. Nadat we hier ook weer de gids van ons afgeslagen hadden, we hadden toch geen gids nodig in een grot? Dat konden we allemaal zelf wel. En de gids:"You might get lost!"

We hadden beide onze headlights bij ons en naar binnen gingen we. Dit was toch wel heel cool. Zelf de grot gaan verkennen. Het waz harstikke donker en geen aangegeven padden dus we gingen op zoek naar een tunnel.
Dat verkennen was alleen van korte duur. Nadat we een kleine gang doorliepen kwamen we in een grote hal en dat was het enige wat de grot inhield. Zelfs geen enkele vleermuis te zien, maar ach het zelf ontdekken van de grot was wel heel cool!

Daarna door naar de Mahadera grot ongeveer 5 a 10 minuutjes doorfietsen naar het noorden. Deze grot was wel iets groter ongeveer 5 of 6 keer zo groot als de eerste grot maar deze was behangen met lichtjes, dus het verkennen hield hier weinig in.

Het plan was om daarna nog naar het tibetaanse vluchtelingenkamp te gaan maar allebei hadden we last van zadelpijn en zin in een douche.

We reden terug. Dit was een aparte ervaring op zich. Omdat we de heenweg voor het grootse deel bergopwaarts hadden gereden, moesten we nu voor het grootste deel bergafwaarts rijden.

Dat was wel heel cool. 75% van de tijd zaten we dus op onze fiets zonder te trappen en schoten we door de straten. Wel uitkijken voor kuilen natuurlijk. Ik voelde me wel een beetje een tour de france renner. hihi.

De rest van de middag hebben we nog winkels bezocht om marcel te helpen met z'n bedrijfje "Straid" en uiteraard nog gerelaxt. Wat zullen we morgen ontdekken?

Pokhara by the water

De pannetjes worden nat
Die nacht regende het met bakken uit de hemel. Onweer konk met grote klappen door de vallei en ik vermoede dat iemand emmers aan het leeggooien was. Monsoon, noemen ze dat in Nepal. De regentijd. Gelukkig begon het licht op teklarne de volgende morgen en knden we tussen de buitjes door snel van hostel wisselen. Volgens de Lonely planet was banana garden een erg leuke lodge, dus daar waren we gaan vragen of er plek was. helaas, daar neit meer, maar haar dochter had ook een lodge en die was 150 rupees (1,5 euro) voor een 2 persoons kamer pe nacht Na het ontbijt betaalden we dus ook gelijk en trokken met backpack langs het meer, richting het centrum. Nog steeds aan de noordkant, maar ideaal rustig op de heuvelrug, daar ligt 'New family peace home'. 5 kamers, waarvan 1 zonder eigen badkamer, die hadden wij. Maar de volgende dag konden we verhuizen, wnat dan was er een kamer vrij met badkamer voor 200 rupees.
Na het uitpakken de stad verkennen. Winkeltjes bekijken, internetten, wat eten en rondlopen en daarna op de veranda voor onze kamer een boekje lezen. We werden wel de hel dag geteisterd door de mieser regen, maar we hadden hoop dat morgen beter zou zijn. We boekten dan ook een paardrij trip voor de volgende dag.

Die nacht ging het bijna nog erger te keer dan de avond daarvoor. Het heeft zeker 3 uur geonweerd en het water viel zo hard uit de lucht dat ik na 2 seconden buiten vreselijk nat was. Geen paardrijden dus, want niemand wilde met dit weer buiten zijn. Dik ingepakt in regenjas gingen we dat onze touroperator vertellen en die was natuurlijk niet verbaasd. verzetten was geen probleem, dus met een gerust hart aten we ons ontbijten en sloten ons voor de rest van de ochtend op in onze kamer met boeken en sudoku.

Waterval
Eindelijk droogde de regen op die middag en konden we naar buiten. We maakten gelijk gebruik van de droogte, want we moeten onze benen trainen. Dus met wandelschoenen en een kaart gingen we opweg naar Devi's falls. Dit ligt ten zuiden van Pokhara en is een toeristische attractie. Ze zeggen dat het zijn naam heeft gekregen omdat ene David met zijn vriendin is verdronken in deze waterval en dit is verbasterd tot devi door de Nepalezen. Na een stevig uurtje lopen vonden we de plek gemakkelijk door alle souvenirkraampjes die de omtrek van de waterval bezetten. Na de entree te hebben betaald mochten we hem dan eindelijk zien. Omschrijven is mogelijk wat moeilijk, dus zie film.

Na deze razende wateren zijn we terug gelopen voor een hapje eten en een goede nachtrust.

Paardje namaste
Na een vroege start en een enorm gestress omdat het 40 minuten duurde voordat we ons ontbijt eindelijk kregen (een schaaltje cornflakes en schaaltje meusli met yoghurt. wij snapten het niet, we vermoeden dat ze nog de koeien moesten melken.) liepen we tegen onze 12 jarige gids aan die ons tegemoet kwam rijden op de paarden. Twee gemiddelde paardjes, bekleed met een hoop kleedjes met daarin verstopt een houten zadel. Na de betaling konden we gaan en reden we de stad door. Op straat waren honderden schoolkindertjes die op weg waren en allemaal moesten ze de 2 woorden engels uitproberen op de blanken die te paard zaten. " Hello!! Hello!! Bye, Bye!!!" Vrolijk zwaaiend hebben we half klein pokhara begroet. We voelden ons net Beatrix op prinsjesdag. En na Pokhara hield het ook niet op, want op de berg kwamen we ook nog vele mensen tegen die allemaal hallo en namaste wilden zeggen. Wat ook erg grappig was, was de reactie van veel mensen op de paarden. De meesten waren namelijk best wel bang en liepen na hun hallo toch het liefst met een grote boog om ons heen.
Onderweg moesten we ook een paar keer afstappen omdat de klim zo stijl was, dat we ze moesten leiden. Uit eindelijk was het wle de moeite waard, want bovenop de berg hadden we eenm prachtig uitzicht op de annapurna range, met de annapurna (7190 meter) en de bekende fishtail mountain. Prachtig!

Snip knip
Uiteindelijk na nog meer hallotjes op de terug weg waren we om 3 uur terug. Na een snelle douche moest ik ook nog even naar de kapper. Mijn haar was zo lang gewordne dat het in mijn ogen hing en daarnaast maakte de hoge luchtvochtigheid het ook nog eens belachelijk aan het krullen waardoor ik meer op een schaapshond leek dan een mens. maar ja, alle kappers in Pokhara zijn mannen... Vertrouw ik die mijn kostbare haartjes wel toe?
Uiteindelijk was de prijs, 100 rupees (1 euro), wel de doorslaggevende factor. De man in kwestie was een wat dikkere man met snor, een enorme schaar en een blauwe kam. Na de vragen van hoe ik het geknipt wilde hebben ging hij aan de slag. Mijn hoofd werd van links naar erchts gedrukt terwijl ik het scherpe gevaarte vlak bij mijn oren 'snip' ' snip' hoorde doen. Na 20 minuten was hij klaar, maar ik mocht nog niet weg. Vakkundig smeerde hij een olie goedje in mijn nek, in mijn haar en zelfs op mijn voorhoofd en hardhanig bewerkte hij mijn schouders, nek en hoofd tijdens een massage. Zelfs mijn wenkbrauwen en mijn oogleden werden meegenomen in de behandeling. In stilte hoord eik Jessica lachen en ik kon haar horen denken dat ze baalde dat we geen fototeostel bij ons hadden.
Na de olie behandeling mocht ik echter nog neit weg. Ik moest mijn hoofd op een kussne voor me leggen en met stevige handen bewerkte hij mijn rug en schouders. Ik kan met eerlijkheid vertellen dat ik me nog nooit zo ongemakkelijk heb gevoeld. Mijn schouders deden zeer wnat die waren licht verbrand en ik wilde helemaal neit zo raar op een kussentje liggen. Na 3 minuten heb ik hem gevraagd of hij astublieft op wilde houden. Na het betalen van 200 rupees (tja, voor neits gaat de zon op, maar het is nog steeds goedkoop dus laat maar) zijn we wat gaan eten.

Hopelijk morgen weer een mooie dag, want dan gaan we fietsen.