We hebben natuurlijk het grootste gedeelte van onze tijd besteed aan het bekijken van de prachtige tempels van Angkor Wat. Maar omdat dit bijna niet te beschrijven is, wilden we graag van deze 3 dagen een foto impressie geven.
Om 07.00 uur stonden we dan klaar met onze zware backpacks om geladen te worden in de grote boot. Onze backpacks werden onder de vloer gelegd met 50 andere backpacks / koffers. Onze reis naar Siem Reap ging beginnen.
S.O.S.
Omdat we zo vroeg vertrokken was het erg koud. Dit waren we niet gewend. Zo ook niet, de wat oudere nederlander. Een korte broek en t-shirtje was het enige wat hij bij zich had. Wij hadden warme truien bij ons. Wij als ervaren reizigers wisten onderhand wel dat het erg koud kon zijn op zo'n boot ondanks dat we in tropische temperaturen zaten, maar gwen had nog een dekentje en daar was de man maar al te dankbaar voor. Rond een uur of 10 begon het toch al wat warmer te worden en als gingen we boven op het dek zitten. Dat was mogelijk op de boot dus maakte we daar maar goed gebruik van. We hadden van tevoren gelezen dat dit een hele mooie tocht zou zijn en dat was het zeker met heel veel groen en kwamen door drijvende dorpjes en hele bossen die onder het water stonden. Soms ging het dan ook niet allemaal zo snel omdat veel planten in het water lagen. Het leek wel een soort moeras. Heel apart.
Op sommige plaatsen vaarde de boot wat harder tot het fout ging.
Aaaaaaahhhh! Hoorden we vanaf het dek en veel gegil. De boot ging langzamer varen en uiteindelijk werd de motor stilgelegd. Een van de bootmannen dook het water in. Wat was er gebeurd? Iedereen zat verbaasd om zich heen te kijken. Door de hoge golven was een bootje van een lokale vrouw omgeslagen. Dat was nog niet het ergste. Ook haar kinderen waren uit de boot gevallen en omdat de meeste mensen hier niet kunnen zwemmen is dit een levensbedreigende situatie. Gelukkig liep het allemaal met een sisser af. De vrouw was wel heel erg overstuur maar nadat haar kinderen weer snel in een andere boot zaten is het toch nog goed afgelopen. Nu was de kapitein van onze boot toch wel wat voorzichtiger geworden. We waren er bijna we kwamen namelijk uit op een gigantische meer. Het tonle sap meer. Zo groot dat je de andere kant van het meer gewoon niet kon zien liggen. Aangekomen bij de aanmeer steiger sprongen er gelijk 20 tuk tuk drivers de boot in. Chaos!! Maar wij hadden al een tuk tuk driver geregeld, dat scheelde een hoop. We hadden vantevoren een geusthouse uitgezocht en goedkoop en zag ook nog eens mooi uit. Na even gegeten te hebben, doken we weer ons bed in.
Land vol mijnen
Ondanks dat we nu in Siem Reap waren. De stad van Angkor Wat, gingen we vandaag niet naar de echte Angkor Wat tempels. We gingen eerst even uitslapen en dan rustig aan beginnen. We hebben weinig gedaan in de ochtend maar de middag stond weer iets indrukwekkend te wachten. We reden naar het mijnmuseum.
Cambodja is een land dat vol mijnen ligt er wordt dan ook regelmatig geadviseerd in Cambodja dat als je in Cambodja rondloopt: "Wijk niet van de geasfalteerde paden af". Er gebeuren nog dagelijks ongelukken met mijnen. Mensen die in het rijsveld aan het werk zijn of in een klein dorp op een mijn stappen. De oprichter van het museum was een man die was opgegroeid tijdens Khmer Rouge regime. Hij had het geluk om niet gemarteld te worden en werd aan het werk gezet als mijnen opruimer. Een gevaarlijke bezigheid als je ziet hoeveel verschillende mijnen er waren. Na de Khmer Rouge en ook de vietnam oorlog lagen er zoveel mijnen dat er duizenden mensen aan dood zijn gegaan of een ledemaat missen. Momenteel liggen er zelfs nog 3 tot zes miljoen mijnen in Cambodja. In het mijn museum werd dan ook verteld dat het 3 dollar kost om een mijn te maken maar om de mijn onschadelijk te maken wel 300 dollar. De oprichter is na de Khmer Rouge zelf aan de slag gegaan als mijnopruimer. Dat is meer op goed geluk hopen.
Momenteel is hij aan het werk voor de overheid als officieel mijnopruimer.
Het museum was erg indrukwekkend met de verschillende mijnen en de dvd ervan was erg indrukwekkend. Toen ze eenmaal op een mijn gestuit waren, begon de cameraman toch wel erg te shaken.
Na deze ervaring zijn we weer terug gegaan naar Siem Reap om wat lekkers te gaan eten en te slapen in ons smiley's geusthouse.
Rond 07.15 stonden we dan netjes klaar voor onze tuk-tuk. Deze zou ons netjes brengen naar de boot. Wij maar wachten, wachten. Nog niks. Rond half 8 besloten we maar om naar het backpackerscentrum te lopen want om 07.45 uur zou onze bus vertrekken. Misschien komen we iemand tegen en anders maar zelf een tuk-tuk regelen. Ja, hoor er kwam een vrouwtje onze kant opgefietst. Na 10 minuten bleek toch echter dat wij haar klanten niet waren. Dat waren drie Engelsen die al een halfuur langer dan ons stonden te wachten maar ze was zo aardig om voor ons ook nog een tuk-tuk te regelen die we zelfs niet hoefden te betalen. Ze zou dit allemaal regelen. Wat aardig toch weer. Rond 07.55 uur kwamen we dan aan en gelukkig, tot onze opluchting stond onze bus er nog. Jeeh! Op naar Battambang..
We gingen nu op weg naar een tempel die hoog op de berg lag. De berg werd ook wel de zeilboot berg genoemd omdat het de vorm van een zeilboot was. Deze tempel was bij een "killing cave" gemaakt. In deze grotten werden mensen vermoord en dan van grote hoogte naar beneden gegooid. Onze gids werd er zelfs een beetje emotioneel van want ook hij is net als heel veel andere mensen, familie verloren tijdens deze oorlog. Zijn opa is weggehaald onder het mom van een "re-education" project en sindsdien niet meer teruggezien. De botten van alle mensen zijn toen opgegraven en in een kooi geplaatst maar het meest bizarre was dat er botten / skeletten zijn gestolen en naar Thailand gebracht. Heel raar en niemand weet waarom!We waren nu in Phnom Penh de hoofstad van Cambodja. Ons bezoek stond voor een groot deel in het teken van de Killing Fields en Tuol Sleng Museum. Een traumatische in de geschiedenis van Cambodja.
Begin jaren '70 is door de koning de Khmer Rouge in het leven geroepen (met alle goede bedoelingen). Dit is echter erg uit de hand gelopen. Door het Pol Pot regime, die een ultiem volk wou creeeren zijn niet duizenden maar miljoenen mensen gedood. Zij wilde het ultieme volk creeeren door geen familie te hebben, geen onderwijs te hebben, geen geloof te hebben, etc..
Dit is zelfs zo erg uit de hand gelopen dat dit zelfs als nog erger dan de tweede wereldoorlog wordt beschouwd. Maar laten we beginnen bij het begin.
Apen met overwicht
Nadat we lekker uitgeslapen waren, besloten we toch naar een ander geusthouse te gaan. Het was erg luidruchtig en schoon was het ook niet. Nadat dit allemaal geregeld was, gingen we onderweg naar de Central Market. Het scheen namelijk dat je in Phom Penh aan goede camera spullen kon komen en Marcel had eigenlijk een nieuwe lens nodig. Het zou zelfs beter en goedkoper zijn dan in Bangkok. Bij de Central Market aangekomen te zijn, bleek het eigenlijk een oude stationshal te zijn met allemaal kraampjes met kleding, juwelen, eten en electronica maar geen echte camera spullen. We hebben uiteraard wel even van de gelegenheid gebruik gemaakt om gewoon gezellig rond te kijken. Bij de vlees- en groentemarkt was echter niet veel beweging. Veel van de kopers lagen dan ook te slapen achter hun kraampje.
Nadat we niet geslaagd waren voor een lens zijn we een nabij gelegen shoppingmall ingelopen. Wederom hier ook geen lenzen te vinden, maar ondertussen was het wel weer lunchtijd. We gingen bij een foodcourt eten. Lekker goedkoop, heel basic maar zeker lekker.
We moesten echter wel een soort van eetbonnen halen wat volgens ons alleen maar werkverschaffing was, maar oke.
Na onze lunch zijn we nog even naar de bovenste etage gegaan. Daar hadden ze een rollerschaatsbaan. De jeugd van cambodja vermaakte zich hier wel. Daartegenover zat een gaminghall. Deze konden gwen en ik toch niet weerstaan. We kochten een paar muntjes en gingen los op een dansspel. Het was de bedoeling dat je op een bepaald moment van de muziek naar voren of naar achteren zou stappen. Heel erg hilarisch, we lagen dan ook in een deuk ondanks dat we er niks van bakten.
Op de terugweg naar ons geusthouse kwamen we ook nog een stupa tegen. We probeerde omhoog te komen via de alternatieve route, volgens gwen leek het wel op waar normaal gesproken het water door heen zou komen en waarom makkelijk doen, als het moeilijk kan?
Boven werd er echter door een paar security mannetjes gezegd dat we een dollar moesten betalen om alleen een Stupa te gaan bekijken. Dit vonden we allebei toch wel een beetje belachelijk. Nadat we weer naar beneden zijn geklomen kwamen we weer bij het gras uit.
Hier zagen we een hele apenfamillie. Nou hadden we dit natuurlijk al wel vaker gezien maar zulke dikke apen had ik van me leven nog nooit gezien!
Dit kwam voornamelijk doordat er heel veel verkopers waren met eten voor de apen (waaronder bananen en bloemen die ze heel lekker vonden) en de toeristen vonden het maar al te leuk dat ze de apen konden voeren. Hadden ze dan niet door dat deze apen moddervet waren?? Wij snapte het niet. Nadat we dit alles voor een tijdje aanschouwd te hebben liepen we weer terug. Zo liep de dag ten einde.
Traumatisch cambodja
We hadden voor vandaag een tuk tuk geregeld. We gingen namelijk eerst naar de Killing fields, dit lag even buiten de stad. Ik zal eerst even een stukje vertellen over de Khmer Rouge. Zoals ik in het bovenste gedeelte van de blog al een beetje vertelde waren de Khmer Rouge nog een stukje erger dan de nazi's. De bedoeling was om het "ultieme volk" dat zij wilde creeeren zo veel mogelijk te laten werken op het veld voor de rijst te werken. Zij hadden het perfecte plan, dachten zij. Zo veel mogelijk rijs oogsten en verkopen en genoeg over houden voor de bevolking. Dit plan werkte natuurlijk niet, de hoeveelheid rijst die geproduceerd moest worden zat boven normale porties met als gevolg dat er voor de bevolking haast geen rijst over was en zij zich eigenlijk dood moesten werken voor een korrel rijst. We kwamen aan bij de Killing Fields en werden gelijk geconfronteerd met de gruwelijkheden die hier hebben plaatsgevonden. Voor ons stond een grote tombe met glazen ramen van, ik denk 5 meter, maar het kan gerus meer zijn, gevuld met botten skeletten van de mensen die gevonden zijn in de massagraven.
In de Killing Fields, ook wel bekend als Choeng Ek, zijn hier meer dan 17.000 mensen naartoe getransporteerd vanuit S21 prison om tot de dood gemarteld te worden om dure kogels te besparen. We hoorden verhalen die eigenlijk te gruwelijk voor woorden waren. Die zullen we jullie dan ook besparen maar het was wel erg emotioneel om alles te lezen en te horen. Nadat we de massagraven hadden bezocht gingen we onderweg naar het Tuol Sleng Museum .
Dit was wederom ook geen normaal museum met beelden. Nee, dit had wederom te maken met de Khmer Rouge. Voordat de Khmer Rouge dit in beslag nam, was het een school.
De Khmer Rouge had dit omgedoopt tot S21 prison. Hier werden de mensen gevangen gehouden waaronder in cellen die niet groter waren dan 50 cm breed en 1,5 m lange cel. Hier werden tevens mensen gemarteld en net als de duitse nazi's zijn van alle gevangenen foto's gemaakt zowel voor als na de martellingen. Het was erg raar om alles te zien. De cellen waren namelijk een beetje schoon gemaakt maar verder stond alles er nog zoals men het had achter gelaten, 30 jaar geleden. Zelfs de boeien lagen er nog en de vlekken op de vloer. Ik wilde niet weten of dit bloedvlekken waren. Na deze emotionele ochtend zijn we wat gaan eten vanmiddag was het namelijk tijd voor het Royal Palace en de Zilveren Pagoda.
Het Royal Palace was erg mooi maar was jammer genoeg een slechte kopie van het Royal Palace in Bangkok (Thailand). Uiteraard heel veel goud en ook hier een emerald buddha bovenop een toren van goud. De silver pagoda die ook was te zien op het terrein van het Royal Palace wordt zo genoemd omdat op de grond van de pagoda 5000 zilven tegeltjes liggen. Die ieder 1 kg wegen, maar doordat haast de hele vloer bedekt is met kleden om de tegeltjes te beschermen, was er weinig van te zien, dat was wel jammer. Nadat we genoeg foto's geschoten hadden gingen we in de stad nog even wat drinken. We zaten gezellig wat te drinken toen we een olifant voorbij zagen lopen. Deze werd geleid naar het cafe'tje aan de overkant L'croisette. Het was niet een bijzonderheid. Nee, deze kwam hier elke dag om zijn snack/avondeten te halen. Hij kreeg waarschijnlijk het overgebleven fruit. Dit was wel heel erg leuk om te zien. Eindelijk een olifant die niet voor toeristen werd gebruikt. 'S-avonds vroeg weer net bed want de volgende dag was het op naar een nieuwe stad: Battambang.
Nadat we het feest vroeg hadden verlaten (0:30) Zorgden we maar voor een goede nachtrust. Lekker uitslapen was ons motto voor nieuwjaarsdag en heerlijk eens uitgebreid gebruik maken van de hangmatten. Maar er moest ook nog volop dingen geregeld worden. We wilden nog naar Cambodja en ook nog dolfijnen kijken dus we moesten tickets regelen.
Slaap kindje slaap
Ondanks dat het niet zo laat was geworden, kropen we toch pas om half 10 ons bed uit. Eindelijk eens kunnen ontspannen en uitslapen, dat hadden we eigenlijk nog niet vaak gedaan. Echt een dag voor rust. Na een lekker ontbijt weer terug naar ons huisje en daar in de hangmat liggen. uitzicht over het water, boekje erbij, muziekje aan. Voor we het wisten rommelden onze magen alweer voor nieuw eten. We moesten ook nog een ticket regelen voor een trip van morgen. Een bezoek naar de dolfijnen en een bezoek aan de grootste waterval van zuid-oost Azie, dat wilden we niet missen. Maar ook bustickets naar Cambodja. Nadat we wat hadden rondgevraagd bleek er al snel een probleem. Tot nieuwjaar waren de bussen namelijk nog spotgoedkoop. Voor 11 dollar zat je al in Phnom Pehn. Maar per 1 januari namen de Cambodjanen het in eigen hand en nu was er grote onduidelijkheid op het eiland. Niemand wist meer wat de kosten nu waren, of dat het uberhaupt nog mogelijk was. Wat nu? We besloten te wachten tot de volgende dag, want mogelijk was de situatie dan alweer opgelost.
Na ons tripje te hebben geregeld weer terug naar onze hanmgmat en daarna nog een duik in de rivier. Zwemmen naar het eilandje vlakbij en dan nog wat sprongen in het diepe water vanaf de kant. Als laatste nog even haren wassen en we waren weer schoon en fris voor het avondeten. Ditmaal zonder Kasja en Rafael, want die waren vandaag naar Cambodja vertrokken.
Verrekijker gezocht!
We moesten al vroeg opstaan voor onze trip. Verzamelen bij het bureautje waar we de tickets hadden gekocht en daarna met iedereen in de boot naar het vaste land. We gingen namelijk met alle mensen die naar Cambodja gingen mee naar de grens. Hier lagen namelijk ook de bootjes die naar de dolfijnen gingen. Het was wel even wachten tot iedereen er was, maar toen gingen we ook echt op weg.
Drie boten crosten met loeiende motoren over het water. Het eerste wat je je afvraagd is of de dolfijnen niet al een mijl verdwenen zijn voor je ze kunt zien vanwege de herrie. Maar, nee, al snel zaggen we 2 piepkleine rotseilandjes. Hier legde ze hun boten vast aan de enige boom die er stond en moesten we uitstappen. Nu konden we alleen nog maar wachten en turen over het wateroppervlak.
Na 15 minuten sprong een jongen enthousiast op en neer. Helemaal aan de andere kant van de rivier had hij een flits gezien, het leek op een dolfijn. Onmiddelijk bewogen de 15 man zich naar het puntje van het eiland en werd er gespannen die kant op gekeken. 5 minuten later bevestigden een helleboel mensen het, er bewoog iets in het water. Nog 5 keer zagen we een klein vlekje in de verte, een schittering, een stukje vin en dat was het.
We moesten de boot weer in, het laatste wat we konden zien. Dat waren de dolfijnen, niet echt spectaculair.
Nu was het volgende, de waterval aan de beurt. Een ander meisje was hier al eerder geweest en vertelde dat de beste plek, bij het pad beneden was, dus hier liepen we gelijk naar toe. Na wat geklauter konden we inderdaad mooie foto's maken, maar nog steeds van een grote afstand, want heel dichtbij kon je bij deze waterval toch echt niet komen. Hierdoor lijkt hij op de foto, misschien wat tegen te vallen, maar hij was toch echt wel behoorlijk groot.
Na deze ervaring weer terug in de bus en weer naar Don Det, voor een ontspannen vervolg van de dag.
Oplichting
Terug op het eiland gingen we toch maar de bustickets regelen. De buurman van het bedirjf waar we in eerste instantie wilden gaan boeken had een groot bord neergezet. In het kort stond er dat we met hun moesten boeken, want voor 26 dollar garandeerde zij dat ze over de grens konden. Anders zat je vast, want ze lieten er niemand langs en moest je bij de politie slapen. We schrokken ons rot, dat was niet het verhaal wat wij hoorden. We gingen toch nog even rondvragen en wat bleek, er was een mini oorlog aan de gang tussen 2 tourbureau's, door elkaar tegen te spreken probeerden ze klanten weg te lokken. Maar wat moeten we nu, 26 dollar betalen en mogelijk dat geld kwijt zijn als ze de bus toch niet doorlaten? Of 3 dollar en alleen naar de grens met het risico dat we niet verder konden. Wie sprak de waarheid?
We bleven toch maar bij onze eerste man. We konden ons niet voorstellen dat we niet de grens konden oversteken, of dat we dan niet verder konden. Toch sliepen we slecht.
De volgende ochtend was het allemaal wel heel spannend, maar met goede moed gingen we naar Cambodja. We vertrokken wederom om 8 uur, net als de vorige dag en werden keurig naar de grens gereden. Hier kregen we onze exit stempel van Laos en werden de 300 meter verder naar Cambodja nog gereden met het busje. Daar liepen we het kantoor in en terwijl we onze visaformulieren nog stonden in te vullen, stond de verkoper van de Cambodjaanse bustickets al te roepen waar we moesten zijn. Niets aan de hand dus, oplichters.
Voor ons visa moesten we trouwens 21 dollar betalen. De officiele prijs was 20, dit stond ook op je visa, maar de politie wilde toch nog graag een zakcentje. Zonder klagen toch maar die dollar tevoorschijn halen. Daarna je entrykaart invullen en inleveren en ja hoor, wederom 1 dollar voor een stempeltje. Oplichters.
Vervolgens het busticket regelen. Uiteraard waren de prijzen wel omhoog gegaan, maar voor Phnom phen, was het 20 dollar. Dit was best een redelijke prijs, nog te doen en het was wel een flink eind.
Na ruim 1 uur wachten en 2 keer van bus wisselen bij de grens zelf, vertrok onze bus richting het zuiden. Let op, het zuiden! want in Streung Treng, werd de bus uitgeladen bij een restaurant. We moesten wachten op onze bus naar Phnom Phen, of we niet wat wilde eten? grrrr...
We hadden zelf broodjes bij, dus hoefden niets te kopen, maar we konden ook wel geld wisselen, want, zo zeiden ze, er was ruzie met Thailand dus als je nog Baht bij je had en de politie zag het werd het in beslag genomen. Alledrie wisten we gelijk dat dit enorme onzin was, want waarom zouden ze je geld gaan controleren? Oplichters!
Uiteindelijk vertrokken we om half 2!!! Eindelijk naar Phnom Phen, met zeker 3-4 uur vertraging en we moesten nog zeker 8 uur.
We baalden als een stekker, maar hadden gelukkig wel een minibus die als een gek doorreed en je kon er toch niets aan doen, dus kun je je er beter maar ook niet druk over maken. De chauffeur was ook erg aardig en boodt ons onderweg nog gegrilde banaantjes aan. Best lekker. En ook had hij geen moeite met suggesties om even te stoppen voor bijvoorbeeld een plaspauze. Toen hij echter nog 1 uur (60km) voor Phnom phen stopte om wat te eten, voor 1 van de andere reizigers, waren we wel wat pissig.
Uiteindelijk arriveerden we rond 9 uur. Doodmoe werden we door iemand van een guesthouse meegesleept naar en afschuwelijke kamer. We gingen nog even op zoek, want we hadden nog genoeg ander guesthouses gezien en kozen uiteindelijk een andere, die niet al te best, maar redelijk was. Na een zoektocht naar een restaurantje dat ons nog eten wilde geven, zijn we in ons bed gestort. Het was een veel te lange dag.
RSS Feed (xml)
