Een nieuw jaar

Nadat we het feest vroeg hadden verlaten (0:30) Zorgden we maar voor een goede nachtrust. Lekker uitslapen was ons motto voor nieuwjaarsdag en heerlijk eens uitgebreid gebruik maken van de hangmatten. Maar er moest ook nog volop dingen geregeld worden. We wilden nog naar Cambodja en ook nog dolfijnen kijken dus we moesten tickets regelen.

Slaap kindje slaap
Ondanks dat het niet zo laat was geworden, kropen we toch pas om half 10 ons bed uit. Eindelijk eens kunnen ontspannen en uitslapen, dat hadden we eigenlijk nog niet vaak gedaan. Echt een dag voor rust. Na een lekker ontbijt weer terug naar ons huisje en daar in de hangmat liggen. uitzicht over het water, boekje erbij, muziekje aan. Voor we het wisten rommelden onze magen alweer voor nieuw eten. We moesten ook nog een ticket regelen voor een trip van morgen. Een bezoek naar de dolfijnen en een bezoek aan de grootste waterval van zuid-oost Azie, dat wilden we niet missen. Maar ook bustickets naar Cambodja. Nadat we wat hadden rondgevraagd bleek er al snel een probleem. Tot nieuwjaar waren de bussen namelijk nog spotgoedkoop. Voor 11 dollar zat je al in Phnom Pehn. Maar per 1 januari namen de Cambodjanen het in eigen hand en nu was er grote onduidelijkheid op het eiland. Niemand wist meer wat de kosten nu waren, of dat het uberhaupt nog mogelijk was. Wat nu? We besloten te wachten tot de volgende dag, want mogelijk was de situatie dan alweer opgelost.
Na ons tripje te hebben geregeld weer terug naar onze hanmgmat en daarna nog een duik in de rivier. Zwemmen naar het eilandje vlakbij en dan nog wat sprongen in het diepe water vanaf de kant. Als laatste nog even haren wassen en we waren weer schoon en fris voor het avondeten. Ditmaal zonder Kasja en Rafael, want die waren vandaag naar Cambodja vertrokken.

Verrekijker gezocht!
We moesten al vroeg opstaan voor onze trip. Verzamelen bij het bureautje waar we de tickets hadden gekocht en daarna met iedereen in de boot naar het vaste land. We gingen namelijk met alle mensen die naar Cambodja gingen mee naar de grens. Hier lagen namelijk ook de bootjes die naar de dolfijnen gingen. Het was wel even wachten tot iedereen er was, maar toen gingen we ook echt op weg.
Drie boten crosten met loeiende motoren over het water. Het eerste wat je je afvraagd is of de dolfijnen niet al een mijl verdwenen zijn voor je ze kunt zien vanwege de herrie. Maar, nee, al snel zaggen we 2 piepkleine rotseilandjes. Hier legde ze hun boten vast aan de enige boom die er stond en moesten we uitstappen. Nu konden we alleen nog maar wachten en turen over het wateroppervlak.
Na 15 minuten sprong een jongen enthousiast op en neer. Helemaal aan de andere kant van de rivier had hij een flits gezien, het leek op een dolfijn. Onmiddelijk bewogen de 15 man zich naar het puntje van het eiland en werd er gespannen die kant op gekeken. 5 minuten later bevestigden een helleboel mensen het, er bewoog iets in het water. Nog 5 keer zagen we een klein vlekje in de verte, een schittering, een stukje vin en dat was het.
We moesten de boot weer in, het laatste wat we konden zien. Dat waren de dolfijnen, niet echt spectaculair.
Nu was het volgende, de waterval aan de beurt. Een ander meisje was hier al eerder geweest en vertelde dat de beste plek, bij het pad beneden was, dus hier liepen we gelijk naar toe. Na wat geklauter konden we inderdaad mooie foto's maken, maar nog steeds van een grote afstand, want heel dichtbij kon je bij deze waterval toch echt niet komen. Hierdoor lijkt hij op de foto, misschien wat tegen te vallen, maar hij was toch echt wel behoorlijk groot.
Na deze ervaring weer terug in de bus en weer naar Don Det, voor een ontspannen vervolg van de dag.

Oplichting
Terug op het eiland gingen we toch maar de bustickets regelen. De buurman van het bedirjf waar we in eerste instantie wilden gaan boeken had een groot bord neergezet. In het kort stond er dat we met hun moesten boeken, want voor 26 dollar garandeerde zij dat ze over de grens konden. Anders zat je vast, want ze lieten er niemand langs en moest je bij de politie slapen. We schrokken ons rot, dat was niet het verhaal wat wij hoorden. We gingen toch nog even rondvragen en wat bleek, er was een mini oorlog aan de gang tussen 2 tourbureau's, door elkaar tegen te spreken probeerden ze klanten weg te lokken. Maar wat moeten we nu, 26 dollar betalen en mogelijk dat geld kwijt zijn als ze de bus toch niet doorlaten? Of 3 dollar en alleen naar de grens met het risico dat we niet verder konden. Wie sprak de waarheid?
We bleven toch maar bij onze eerste man. We konden ons niet voorstellen dat we niet de grens konden oversteken, of dat we dan niet verder konden. Toch sliepen we slecht.
De volgende ochtend was het allemaal wel heel spannend, maar met goede moed gingen we naar Cambodja. We vertrokken wederom om 8 uur, net als de vorige dag en werden keurig naar de grens gereden. Hier kregen we onze exit stempel van Laos en werden de 300 meter verder naar Cambodja nog gereden met het busje. Daar liepen we het kantoor in en terwijl we onze visaformulieren nog stonden in te vullen, stond de verkoper van de Cambodjaanse bustickets al te roepen waar we moesten zijn. Niets aan de hand dus, oplichters.
Voor ons visa moesten we trouwens 21 dollar betalen. De officiele prijs was 20, dit stond ook op je visa, maar de politie wilde toch nog graag een zakcentje. Zonder klagen toch maar die dollar tevoorschijn halen. Daarna je entrykaart invullen en inleveren en ja hoor, wederom 1 dollar voor een stempeltje. Oplichters.
Vervolgens het busticket regelen. Uiteraard waren de prijzen wel omhoog gegaan, maar voor Phnom phen, was het 20 dollar. Dit was best een redelijke prijs, nog te doen en het was wel een flink eind.
Na ruim 1 uur wachten en 2 keer van bus wisselen bij de grens zelf, vertrok onze bus richting het zuiden. Let op, het zuiden! want in Streung Treng, werd de bus uitgeladen bij een restaurant. We moesten wachten op onze bus naar Phnom Phen, of we niet wat wilde eten? grrrr...
We hadden zelf broodjes bij, dus hoefden niets te kopen, maar we konden ook wel geld wisselen, want, zo zeiden ze, er was ruzie met Thailand dus als je nog Baht bij je had en de politie zag het werd het in beslag genomen. Alledrie wisten we gelijk dat dit enorme onzin was, want waarom zouden ze je geld gaan controleren? Oplichters!
Uiteindelijk vertrokken we om half 2!!! Eindelijk naar Phnom Phen, met zeker 3-4 uur vertraging en we moesten nog zeker 8 uur.
We baalden als een stekker, maar hadden gelukkig wel een minibus die als een gek doorreed en je kon er toch niets aan doen, dus kun je je er beter maar ook niet druk over maken. De chauffeur was ook erg aardig en boodt ons onderweg nog gegrilde banaantjes aan. Best lekker. En ook had hij geen moeite met suggesties om even te stoppen voor bijvoorbeeld een plaspauze. Toen hij echter nog 1 uur (60km) voor Phnom phen stopte om wat te eten, voor 1 van de andere reizigers, waren we wel wat pissig.
Uiteindelijk arriveerden we rond 9 uur. Doodmoe werden we door iemand van een guesthouse meegesleept naar en afschuwelijke kamer. We gingen nog even op zoek, want we hadden nog genoeg ander guesthouses gezien en kozen uiteindelijk een andere, die niet al te best, maar redelijk was. Na een zoektocht naar een restaurantje dat ons nog eten wilde geven, zijn we in ons bed gestort. Het was een veel te lange dag.

2008 ten einde

The 4000 islands, dat klinkt tropisch. Ja, dat is eigenlijk helemaal waar. Het zijn eigenlijk geen 4000 eilanden, deze kunnen eigenlijk ook bestaan uit zandbanken, maar toch... het was warm, we zaten op een eiland en we genoten.

Geluk en ongeluk

We vertrokken 's-morgens vroeg vanuit Pakse met de bus. Na 5 uur in de warme bus kwamen we aan bij de Mekong rivier in het zuiden van Laos waar de 4000 eilanden zich bevonden.

Er waren twee eilanden waar de meeste toeristen naar toe gaan. Don Khon (meer voor de wat duurdere bungalows) en Don Det (voor de backpackers en dus lekker goedkoop). We gingen naar Don Det, maar dat was nog een kunst op zich. Eerst een boot vinden die niet van die extreem hoge bedragen vroegen. Uiteindelijk hebben we toch maar de boot genomen. Een andere optie was er gewoon niet. Rond 14.00 uur kwamen we dan aan op het strand van Don Det. Nu een bungalow zoeken, op het eiland stonden namelijk alleen maar bungalows.

Het eiland had zowel een sunrise als een sunset boulevard. Niet te vergelijken met een nederlandse boulevard uiteraard. Het was een klein zandpad met links bungalows en winkels en rechts nog meer bungalows waar ook de lokale bevolking leefde. Stelde niet veel voor dus, maar wel gezellig.

We hadden al snel een bungalow gevonden want de bungalows die er staan zijn eigenlijk allemaal hetzelfde. Helemaal van hout gemaakt zelfs het bed is het simpelste van het simpelste maar wel lekker goedkoop (tussen de 1 en 3 euro per nacht). Het bed is gemaakt van een paar houten palen met daarop planken en daar bovenop een hard matras. Douche was er eigenlijk niet, maar dat hadden we snel opgelost door gewoon in de rivier te springen. Je kon wel een douche nemen maar daar kwam hetzelfde water uit, als uit de rivier. Ze pompen het water hier namelijk uit de rivier en doen letterlijk alles in de rivier. Ze wassen de kleren, de afwas wordt er in gedaan en er wordt in gedoucht en het is verbazingwekkend maar de rivier ziet er gewoon schoon uit.

Eind van de middag zijn we nog een stukje wezen lopen. Een rondje rond het eiland dit duurde namelijk maar 1 uurtje, erg groot was het eiland niet.Het was al avond dus besloten we even wat te eten. Nadat we besteld hadden, wie kwamen we daar weer tegen? Kasja en Rafael, onze poolse vrienden.

Ze kwamen gezellig bij ons zitten, ze hadden een zware dag gehad. Ondanks dat ze maar een uurtje later waren vertrokken kwamen ze vier uur later dan ons aan. Hun bus had enorme pech, elke band was zo'n beetje verwisseld onderweg. Een drama dus! Ze waren dan ook helemaal gesloopt en konden niet geloven dat het bij ons zo vlekkeloos was gegaan. Na het eten en een paar BeerLao (Gwen deelde er 1 met Marcel. Is the world gone crazy?) gingen we slapen.

Oud jaar

We hadden niet echt super geslapen. We sliepen vlakbij een generator. Elke guesthouse gebruikt namelijk een generator omdat ze hier gewoonweg geen stroom hebben. Ze zijn er al jaren hard mee bezig maar er gebeurt weinig. Ze hadden zelfs de elektriciteitspalen aan het strand bezorgd, en toen werd het vloed. Weg palen! Op Don Khon staan ze al wel, het enige wat mist is het draad en de daadwerkelijke elektriciteit.

We hebben toch maar besloten om van guesthouse te wisselen. Nu hebben we tenminste uitzicht op de rivier en wat rustiger en als we willen kunnen we hier ook nog zwemmen.

Nadat we alles geregeld hadden met het guesthouse hadden we besloten om fietsen te gaan huren en rond Don Det en Don Khon te gaan fietsen. We krijgen mooie fietsen mee zonder slot (want stelen gaat moeilijk. Hoe krijg je de fiets van het eiland af?) en gaan onderweg. We fietsen naar het zuiden toe, naar het eiland Don Khon.

Don Det hadden we namelijk zo uitgefietst. Dan moeten we de brug over. Een brug gebouwd door de fransen wat eigenlijk een brug voor de trein is, maar de rails zijn als hek gebruikt en de brug wordt nu als voetgangersbrug gebruikt. Aan het eind van de brug staat er een mannetje want we komen er niet onderuit, we moeten ook tol betalen. Nou vooruit dan maar.

We rijden over kleine zandpaadjes waar net een fietser over heen kan en afentoe komen we kinderen tegen en heel afentoe een enkele motorrijder. Meer kan er ook niet langs.

We komen ook nog een oude locomotief tegen die als soort van antiek stuk daar nu staat. Onder de locomotief loopt zelfs nog rails. Waarschijnlijk kon de locomotief ooit een keer niet verder en konden ze hem niet repareren en staat hij hier al sinds die tijd. Verder kwamen we onderweg ook nog een mooi oud koloniaal huis tegen, wat bijna op instorten stond. Het dak viel er al bijna af, maar je zag de franse invloed. Het is erg jammer dat voor dat soort dingen gewoon geen geld is om dit te restaureren.

We zien dat het mogelijk is om naar een ander klein eilandje fietsen. Er is namelijk een houten wandelbrug gemaakt. En dit lukte ook nog met de fiets in de hand liepen we over de wandelbrug. Er werd ook nog druk gevist in de ruige rivier onder de brug. Er was een man die zijn net zo gespannen had dat opspringende visjes zo in zijn net belandde.

In een halfuurtje had hij rond de 20 a 30 kleine visjes te pakken. Heel leuk om dat te zien.

Toen we de brug overwaren moesten we toch echt de fietsen parkeren want dit werd een beetje onmogelijk terrein voor de fietsen. Na 5 minuten lopen hadden we al het einde van het eiland bereikt. Hier was een mooie waterval te zien waar ook weer een man aan het vissen was met z'n zoontje. Nee, niet veel toeristen zouden hier komen. Een beetje afgelegen lag het wel.

Daarna zijn we weer teruggereden want het was alweer bijna 17.00 uur. Tijd voor relaxingtime in de hangmat. Ja, voor onze bungalow hing een heerlijke hangmat daar maakte we dan ook goed gebruik van.

'S-avonds zijn we richting het "bruizende" centrum van het eiland gegaan, het was immers oudjaarsavond. Er werden overal grote posters opgehangen met "big party" zelf met een barbecue met een heel varken maar daar was het wel erg stil. We gingen naar ons vertrouwde tentje vlakbij het strand waar het gezellig druk. Ja, ook veel mensen waren nu al heel erg dronken maar dat stoorde ons niet. Na 5 minuten zitten kwamen we weer ons bekende vrienden tegen. De polen. Ze kwamen er gezellig bij zitten. Na het gezellige etentje met z'n allen besloten we rond 21.30 uur naar het strand te gaan. Hier zou alles gebeuren namelijk. Er was een groot strandfeest aan de gang. Voordat we aankwamen was het doodstil maar nu begon het toch al aardig op gang te komen. Qua drinken was er niet veel in de aanbieding. Uiteraard beerlao of cola. Ik koos voor de cola. Wederom ging gwen weer aan het bier met marcel.

Qua muziek was het ook niet top, afentoe viel de geluidsinstallatie uit en op een gegeven moment viel de muziek wel erg veel in de herhaling, maar wij hadden het naar onze zin. Dat was het belangrijkste. Rond 23.30 uur kregen we ook nog bezoek van een politie official. Hij wilde dat de muziek uitging (normaal gesproken mag niemand namelijk op straat zijn na 23.30 uur) en probeerde mensen weg te sturen, maar in je eentje ga je weinig maken tegen 100 mensen.

Nadat hij een biertje aangeboden kreeg vond hij het allemaal wel best. Toen was het tijd voor klokslag 12....5, 4, 3, 2, 1, NIEUWJAAR!!! Dansend gingen we met onze poolse vrienden het nieuwe jaar in, met onze bloten voeten in het zand, dat was wel even wat anders dan thuis maar zeker bewonderingswaardig.

Pakse deel 2

Wat wilde we doen vandaag? Verder gaan naar de "4000 islands" of bleven we nog in Pakse en deden we nog een poging om naar het Bolaven plateau te gaan? We keken ditmaal wel uit want van Kasja en Rafael (onze poolse vrienden) waren ook op de motor weggeweest maar ze waren twee keer aangehouden.
Reden: "onbekend".

Geen regen??
Na ons ontbijt besloten we het er toch op te wagen. Het zag er wel bewolkt uit maar niet zo erg als gister. Voor de zekerheid natuurlijk wel even onze regenjassen meegenomen.
Het plan was eerst om naar de koffieplantages te rijden omdat deze het verst weglagen, maar we kwamen onderweg een hele mooie waterval tegen die toch echt niet kon blijven wachten.
We parkeerde onze motor bij een klein marktje waar ze vooral koffie verkoopte alleen het enige probleem was... er waren geen toeristen om het aan te verkopen. Die arme mensen.
Daarna gingen we door naar de waterval welke weer heel anders was dan alle andere watervallen.
Maar na een halfuurtje begon het toch weer te regenen. Niet zo heftig, maar toch.
We besloten een stukje terug te rijden, er waren namelijk genoeg watervallen te zien.
We kwamen bij een resort uit waar we eerst even gingen eten. Wat wel even leuk was om te vermelden was dat dit een eco resort was. De oprichter van dit resort had een gedeelte van de waterval opgeknapt met behulp van de tribes (stammen) in de buurt er werd dan ook geleefd naar de regels van de stam. 1 van de regels was: "niet met iemand anders het bed delen behalve je vrouw of man" hield je je niet aan deze regel dan bestonden er verschillende straffen waaronder, het geven van 1 koe aan de tribe. Dat vonden we allemaal toch wel erg grappig.
Na onze heerlijke lunch zijn we weer verder gegaan.
We waren toch wel redelijk vroeg weer in Pakse dus besloten we door te rijden naar Champasak.


Champasak
Dit was een klein plaatsje bij Pakse waar ze oude ruines hadden a la Angkor Wat.
Maar het was nog een hele tour om daar te komen. Eerst bij het pompstation even vragen welke kant we op moeten, dan 10 km rijden. We komen dan aan bij het strand, waar we de rivier over moeten steken met een pontje. Niet een pontje zoals je het mag verwachten in nederland. Nee, het zijn twee bootjes met daarboven op houtenplankjes getimmerd en de motor moet dan over een plank gereden worden. Dit lieten we lekker over aan de lokale mensen, want zelf durfde we dit toch niet aan.
Een aparte ervaring toch weer. Na een halfuurtje rijden met af en toe gaten in de weg kwamen we dan eindelijk aan bij Wat Pho, de ruines. Erg mooi vooral omdat het al laat in de middag was en je de mooie zonsondergang zag. We ging weer snel naar het hotel terug want we moesten ook nog het pontje terug nemen en we wisten niet tot hoe laat deze zou varen.
We gingen vroeg naar bed want de volgende morgen vertrokken we weer vroeg met de bus richting Don Det. 1 van de 4000 eilanden in het zuiden van laos.

Pakse deel 1

We moesten de volgende ochtend op tijd opstaan. We waren nog niet zeker wat we nu wilden, door naar het zuiden en Pakse met een lange busrit, of de trip onderbreken halverwege en daar gaan kijken wat voor moois Laos had te bieden. Het bleek uiteindelijk dat de keus al voor ons gemaakt werd.

2de kerstdag
We waren ons bed nog niet uit of we hoorden al dat de bus om 20 voor 10 voor de deur zou stoppen. Als we wilden konden we die nemen, of later een tuk tuk regelen. OK, dan maar mee. Onze poolse vrienden besloten er ook voor te gaan en zo zaten we met zijn allen snel onze pannekoeken (meer hadden ze niet meer) naar binnen te proppen. Uiteindelijk moesten we alsnog 15 minuten langer op de bus wachten, maar hij stopte zoals beloofd voor de deur.
Er was geen plek meer, dus moesten we op onze tas in het gangpad zitten. Knus in de bus.
Het was toch nog wel een uur rijden naar de kruising waar we over moesten stappen, maar toen we daar aankwamen bleek de bus naar Pakse te wachten op ons. Haastig plukten we onze tassen van de grond en renden naar de bus. Wat een geluk! Het was een luxe bus met airco en goede stoelen en we konden naar Pakse. De beslissing was snel gemaakt.
Uiteindelijk bleek hij echter helemaal niet naar Pakse te gaan. Deze bus ging naar Savanaket, maar dat werd pas duidelijk in Sena, waar we de bus uit werden gezet en naar een andere, overvolle, niet geaircode en oude bus werden gewezen. We moesten nog zeker 4 uur, dat was wel balen, maar goed, we overleefden het wel.
Na 10 minuten stopten de bus echter langs de kant van de weg. Pech!!! Een man schoof onder de bus en de ander pakte een gereedschapkist. Wij stapten maar uit en keken van een afstandje toe. Ondertussen plasten de laos vrouwen en mannen nog even in het veld. Bij vrouwen gaat dat heel simpel. Gewoon een doek erover en niemadn die het ziet. Geen bosjes nodig.
Na 45 minuten, gingen we weer verder, op hoop van zegen dat hij het zou blijven doen. WE praten wat, sliepen of domelden, speelde een spelletje en luisterde muziek. Toen tond hij weer stil en moest er plotseling een brommer worden gehesen op het dak. weerom 40 minuten vertraging en het was inmiddels al half 5! Daarna moestne we nog een keer stoppen omdat het regende en ze perse onze tassen binnen wilden leggen, want die mochten niet nat worden (wel attend).
Om 7 uur kwamen we in het pikkedonker de stad binnen. We werden uit de bus gezet en toen mochten we het verder uitzoeken. Eerst maar weer een hotel.
We hadden er een paar gezien en onze poolse vrienden gingen ook opzoek naar anderen. We zeiden gedag, maar al na 10 minuten kwamen we elkaar weer tegen. Overal was vol. Tcoh nog maar even verder zoeken en zo kruisten onze padden zich toch nog maar een paar keer tot we elkaar lachend tegenkwamen bij de lobby van een hotel, waar we beidne besloten te blijven.
Het was tijd voor eten. We hadden tijdens onze voettocht al een pizza restaurant gezien en die zag er heel goed uit, dus daar bestelden we een paar overheerlijke pizza's voor onze 2de kerstdag dinner! Een electronische kerstman wenste onze een Merry christmas toen we wegliepen.
"Hohoho, Merry Christmas!"

Kerstdip
We waren behoorlijk moe van de busreis, dus de volgende dag was het uitslapen. Daarna de was wegbrengen en ngo wat dingen regelen op internet. Voor de middag wilden we eigenlijk naar een naburig weversdorpje, maar na wat heen en weer geloop en gezoek, bleek dat het onmogelijk was. Te ver weg, voor een middagtrip. Maar de lokale markte kon nog wel. Die was tot 4 uur open. Dus een tuk tuk naar de markt, want het was toch nog wel 2 km weg en we hadden inmiddels al een heel stuk gelopen. De markt was een keur aan kleuren, geuren en mensen. Eerst liepen we door de groenten, kruiden, vis en vleesmarkt. Hier vond je complete varkens, maar ook padden en kikkers, verse vis (levende meerval bijv.) en een heleboel groentes en fruit, die we niet eens kenden. Daarna was het meer een van alles en nog wat, ijzerwaren, electronica, klerne en schoenen, maar ook goud en zilver en telefoontjes. Hoewel Marcel meer geintresseerd was in hun A-phone (goedkopere versie op de iphone) , stonden Jess en ik al snel naar het zilver te kijken. Ze hadden hele mooie armbandjes liggen en we hadden er al 1 op het oog. Ze boden 80.000 (7 euro) , maar teon Jess wilde weglopen omdat ze het niet zeker wist werd het plots 50.000. Dat was intresssant., dus deed ze toch een tegenbod. 35.000 kip en werd de deal gesloten op 40.000 kip (3,6 euro). Ik was wel wat jaloers en wilde eigenlijk nog een armbandje voor mijn verzameling, dus ook ik ging op jacht en vond er ook 1 die ik 20.000 kip (1,80 euro). Toen ging de markt al weer dicht en hebben we niet veel meer gedaan. In de avond hebben we bij de lokale Indier gegeten. Heel gemakkelijk dat we nu alle gerchten herkenden op de kaart. Lekker wat gerechtjes uitgezocht en tijdens het etne staan kijken hoe de eigenaar druk heen en weer rende en pannekoekjes maakte voor de lokale bevolking.

Gieters of pijpenstelen
Hoewel Pakse zelf niet veel bijzonders is, is de omgeving hier wel bloedmooi. Op een uur rijden zijn tientalle watervallen te bezoeken en hele mooie natuur. Dat wilde we graag zien dus we besloten weer scooters te huren. Het bleek echter al snel dat er een probleem was. Ze hadden hier geen automaten. Alles scooters reden met versnelling, maar volgens de verhuurder was het een "piece of cake" oftewel Bo pinjang! (no problem).
Het bleek inderdaad gemakkelijker dan verwacht. Je hoefde alleen te schakelen en als je dat eenmaal onder de knie had, ging het eigenlijk best lekker. Al snel raceten we de bergen in. Het was best bewolkt, dus we moesten wel een goed vest aan tegen de wind. Al snel zaggen we een eerste bordje met waterval, we sloegen het weggetje in en gelijk voelden we onze banden slippen. Het was spekglad, maar we wilden ons niet laten ontmoedigen, we reden nog een stukje verder tot we op een helling stonden en teon voelde ik mijn motor wegglijden. Ik sprong eraf, voor ik klem zat en voelde hem op de grond klappen. Gelukkig niet hard, want ik reed stapvoets, maar toch niet fijn. Dit ging dus niet werken en heel voorzichtig reden we weer terug naar de weg. Hopelijk warne niet alle wegen zo.
Even verderop zagen we 2 watervallen. we besloten eerst de minder bekende te pakken. De weg was hier helemaal niet glad en we konden rustig ernaar toe rijden. Bij een slagboom konden we entree betalen en onze motors betaald parkeren. Vrolijk liepen we de helling af en moesten toen nog een steile ladder afklimmen naar de waterval. Deze was niet erg hoog, maar wel heel leuk omdat je in een grot erachter kon lopen. Je werd wel een beetje nat, maar dat gaf niet.
Op weg nar boven liet Marcel ons ook nog verse koffiebessen proeven. In een rood jasje zijn ze nog heel zoet als je er op sabbelt, lekker!
Daarna naar de volgende waterval, Tad Fane. Deze is bekend omdat hij hoog zou zijn, maar zxo hoog hadden we niet verwacht. Op een uitkijkpunt konden we hem in een diepe kom zien storten, echt gaaf! We wilden ook nog een beetje verder beneden gaan kijken, maar de muren van de kom waren zo steil dat we echt naar beneden moesten klimmen, dus dat ging helaas niet. Eenmaal boven begon het ook nog eens te regenen. We scholen daarom maar in het restaurant van het resort en aten onze lunch, daarna nog een kopje thee, nog een en nog meer wachten. we aten om 12 uur en om half vier besloten we toch maar terug te rijden. De regen was zachter geworden maar niet opgehouden en we konden ook niet blijven. Door de regen reden we dus naar huis, maar halverwege werd de lucht blauw en waaiden we nog enigzins droog. We besloten daarom maar even te kijken in de stad en vonden een mooi uitzichtpunt. Er was een nieuwe trap aangelegd, maar verder was er nog niets te zien. Wel liep er veel lokale bevolking rond. Het ws in ieder geval wel erg leuk. Op terugweg kwmaen we ook nog langs een visrestaurant en een bowlingbaan. Na een beetje verregend dagje hadden we daar wel zin in dus belsoten we daar maar heen te gaan voor de avond.

Beetje teveel service

Het was een chinees visrestaurant en lag op het water, dat leek ons allemaal toch wel erg leuk.

We werden vriendelijk begroet toen we binnenkwamen nadat we een tafel hadden gevonden werden we geserveerd. Wat ons wel gelijk opviel was dat er ongeveer 25 man obers waren terwijl er maar enkele tafels bezet waren. We bestelde 2 coca cola en 1 pepsi. Tot onze verbazing werd dit 1 pepsi en 2 kokosnoten. Tien keer sorry van onze ober maar oke dat kon gebeuren, toch? Voordat we onze maaltijden krijgen wordt er ook nog eens gevraagd of alles naar wens is, niet 1 keer maar meerdere keren. Dan komen onze gerechten. Dit gaat ook niet allemaal vlekkeloos. 1 komt helemaal niet opdagen en een ander hebben we gewoonweg niet besteld.

Op zich moeten we er wel een beetje om lachen. Onze ober die het allemaal niet meer ziet zitten door alle dingen die mis gaan. Hij vertelt ons ook dat het restaurant net 1 maandje open is en mogelijk dat het daardoor nog niet helemaal op rolletjes loopt. De rest van de obers zit gezellig voetbal te kijken en dan moet er een nog een wijnfles opengemaakt worden. En ja, hier maken ze zelfs een hele kunst van. Hoe werkt dat nou eigenlijk? Na 5 minuten lukt het dan nog. Vanaf onze tafel kijken we grinnikend naar de obers die hard bezig zijn.

Daarna zijn we een uurtje wezen bowlen bij de plaatslijke bowlingbaan wat erg gezellig was en daarna weer vroeg naar bed.

Niet alleen goud dat blinkt

Na een veel te lange busrit kwamen we gebroken aan in Vientaine. De hoofdstad van Laos, maar niet echt de bestemming waar we naar toe wilden. Maar goed, nu we er toch waren...

Een warm welkom
Om 7 uur in de avond wil je eigenlijk alleen nog maar een hotel vinden. Dat bleek wat ingewikkelder dan verwacht, want alles zat vol. In ieder geval, in het drukke, touristische gebied. Daarnaast was het een heel stuk warmer zo veel verder naar het zuiden. De zon was al onder, maar binnen een paar tellen waren we al goed bezweet.
Na een half uur van deur naar deur slenteren vonden we een hotel dat nog 2 kamers had. Eindelijk, we konden gaan eten, want we hadden flink honger.
Bij Full moon konden we weer eens goed westers eten. Pitabroodjes met tofu of tonijn en spaghetti voor Marcel. Het was allemaal heel erg lekker. Verder nog wat rondlopen over de boulevard, waar we een groot 'feest' in een tent zaggen. Het bleek een maleisies eetfestival en morgen was de laatste dag. Daarmee was gelijk besloten dat we de volgende dag daar zouden gaan eten. Ze hadden een buffet en een avondvullend programma met loterij.
Daarna nog even geld pinnen, wat bij Marcel maar niet wilden lukken, maar bij Jesscia gelukkig dit keer wel. Uit frustratie ging Marcel vervolgens alle pinautomaten proberen die we tegenkwamen, maar niets lukte.

Fietstourisme
De volgende ochtend keek Jessica met rode oogjes en wit weggetrokken uit haar kamer. Ze had weer last van haar maag en was niet lekker. Ze ging nog wel mee voor ontbijt, maar na een paar happen wilde ze toch liever terug naar het hotel. Dat betekende dat Marcel en ik de dag met zijn tweeen moesten doorbrengen. We besloten fietsen te huren om zo snel de stad te kunnen bekijken. De fietsjes waren echte kleine stadfietsjes, maar ze reden perfect. Enige nadeel was dat er echter nog maar 1 rode fiets was en alle andere waren baby roze met Hello Kitty op het frame en zelfs in het profiel van het voorwiel. Ik heb een hekel aan roze, maar er werd me weinig keus gelaten. Gelukkig hoefde ik er niet naar te kijken alleen op te fietsen (toch, ma?).
Eerst gingen we op weg naar Patu Xay, of ook wel de 'Arc de triomphe' van Laos. Een enorme betonen complex wat bedoeld was als status symbool, maar halverwege is verlaten en nu een mengeling is van afschuwlijkheid en verwondering. Er zitten hier en daar mooie elementen op en je kan zien dat ze er echt wel wat mee van plan waren, maar de draadijzers en de grauwe kleur van de muren, doen het toch een stuk minder lijken.
We konden wel voor 30 cent naar boven klimmen en daardoor een heel groot stuk van Vientaine bekijken. Nu heeft Laos 1 regel, gebouwen mogen niet hoger zijn dan 7 verdiepingen, dus dat ver kijken is heel gemakkelijk. (Er is trouwens 1 hotel die zich uit die regel heeft gewurmd en daardoor behoorlijk opvalt tussen al die andere gebouwen.)
Daarna weer op ons fietsje en een stukje door de stad fietsen en gewoon rondkijken. We zagen schoolkinderen en prachtige gebouwen overal en uiteindelijk kwamen we weer terug bij het hotel om te kijken hoe het met Jessica ging en te gaan lunchen. Jess wilde nog niet mee, dus gingen we weer met zijn tweeen op pad.
Eerst nog twee tempels bekijken en dan naar de Mekong rivier waar we aan het water op een paar relax kussens lokale Laos hapjes bestelden en geroosterde kip. Vervolgens weer verder en naar de, op 1 na, belangrijkste tempel in Vientaine, Wat Sisaket. De enige tempel die niet door de Thaise overweldigers (of de siamese zoals ze hier worden genoemd) werd vernietigd. Dit is ook nog wel te zien, want alles is heel oud en authentiek. Een lage muur met overkaping loopt helemaal rondom het gebouw en hier staan in duizenden kleine nisjes allemaal kleine boedha beeldjes. Volgens de curator ruim 10.000 in de hele wat! In de centrale tempel staat een andere belangrijk boedha beeld, namelijk een kopie van de Emerald boedha, die wij hebben gezien in Bangkok. De gidsen vertellen hier dat de kopie een geschenk was van de koning van Thailand, maar zeggen er een beetje misnoegend bij, dat hij gewoon het orgineel terug had moeten geven.
Daarna zijn we naar the golden stupa, That Luang, gereden. Inmiddels kwam de zon door de wolken en werd het ook nog eens ondragelijk heet, maar gelukkig gaf de wind nog wat verkoeling.
That Luang is niet meer het orgineel, zoals Sisaket, maar een reconstructie van hoe hij moest zijn geweest. Volgens de verhalen, hebben de Indiers hier ooit het borstbeen van Boedha begraven, maar goed, dat zijn de verhalen. Het is voornamelijk een enorme gouden constructie die je van een afstand al goed kunt zien. Ten noorden en zuiden staan hier ook twee tempels, waar ook weer de belangrijkste Lama van Laos zou wonen (hem hebben we niet gezien). Verder hebben ze hier nog een enorme bouwput, waar ze ook een enorme tempel (of wat) aan het bouwen zijn. De grootste die we tot nu toe in Laos hebben gezien, maar nog niet af. We hadden in de krant gelezen dat in 2010, Vientaine 450 jaar bestaat en vermoedelijk willen ze het dan af hebben. Ook het terrein voor het plein lag helemaal brak, dus ze hebben grootse plannen.
Toen begon het toch alweer laat te worden, dus meosten we terug, Jessica ophalen (die voelde zich alweer beter) en op naar het maleisische eten.

Een swingende avond
De kosten waren 4,5 euro per persoon voor het buffet, je mocht zoveel eten als je wilde en iedereen kreeg 1 lootje voor de lotterij. Uiteraard liep het programma al gelijk een uur uit, we waren tenslotte in Laos. Maar om 8 uur begonnen ze dan met een welkomstdans. Gelukkig konden we daardoor rustig genieten van al het lekkere en vooral pittige eten uit de keuken. Ze hadden genoeg keuze en ook gewoon kipvleugeltejs en fruit als toetje. We waren toch wel een beetje klaar met eten toen het dansen begon. In prachtige kleding dansten meisjes en jongens op een 'welcome to Maleisia' nummer, dat niet misstaan had in het songfestival. Daarna werden er mensen op het podium uitgenodigd en uiteraard kwamen ze recht op onze tafel af. Jessica had een excuus, maar ik moest naar het podium en achter mij volgde Marcel. We moesten een maleissisch dansje doen, wat voornamelijk veel met je handen wapperen was. In het begin niet zo erg, maar daarna moesten we allemaal afzonderlijk onze kunsten laten zien. Marcel vermoede dat hij er niets van zou bakken en improviseerde daarom maar een gek dansje. Ik deed mijn best, maar voelde me voornamelijk diep rood kleuren. Toen we dachten er vanaf te zijn, kwamen er 2 bamboestokken tevoorschijn. Elk uiteinde werd door een man in handen genomen en ze werden in het ritme van 'we will rock you' tegen elkaar en op de grond getikt. Een meisje deed voor wat de bedoeling was. Je voet tussen de stokken steken, als ze op de grond aan het tikken waren. En vervolgens er tussendoor springen. Opnieuw moesten we 1 voor 1 met de dame tussen de stokken springen, maar gelukkig ging het ditmaal beter.
Daarna mochten we eindelijk het podium af en begonnen ze met de lotterij.
Na de lotterij kwam een man die kunstjes met twee koffiekannetjes kon. Dit hadden we natuurlijk al wel gezien in Bangkok, maar deze man kon zelfs een bruggetje maken en dan inschenken, of allerlei andere trucjes. Daarna weer een lotterij en toen weer een spelletje.
Het publiek mocht voor een prijs, ook het koffieschenken doen, de beste zou winnen. En, ja hoor, Jessica werd van haar stoel getild en netjes naar het podium gebracht. Veel verder dan het overgieten en een paar simpele trucjes kwam het niet, maar dat bleek voor veel mensen al net zo moeilijk. Ze won niet, maar we hebben er veel lol aan gehad.
Uiteindelijk werd er nog meer verloot en een blanke dame won de hoofdprijs (een trip naar Maleisie voor 5 dagen). Daarna een afsluiting met wederom een nummer 1 songfestival nummer 'Beautiful Maleisia' en toen wilden we toch wel naar bed. We hadden niets gewonnen, maar wel een hele leuke avond gehad en de volgende dag moesten we weer met de bus. Ditmaal naar Ba na Hin, of Khoen Kham, een dorpje vlakbij de mooiste grot van Laos. Het was ditmaal niet zo ver, maar 4-5 uur met de bus.

L'amore Luang Prabang

Luang Prabang is na Vientianne (de hoofdstad van Laos) de 1 na grootste stad van Laos. Het lijkt eerder op een heel klein lief stadje doordat er haast geen verkeer is en de sfeer hier heel erg relaxt is. Dat Laos een Franse Kolonie is geweest, daar kom je in Luang Prabang wel achter. Overal worden franse baquette’s en la vache qui rit (franse kaas) verkocht, jeu’d boule gespeeld en overal zijn franse huizen te zien.
Deze stad is dan ook omgedoopt tot werelderfgoed en zelfs door de oudere bevolking wordt er frans gesproken.
'S-morgens na een heerlijk ontbijt, uiteraard met verse baquette besloten we de walking tour te doen, welke in de Lonely Planet stond beschreven.
Als eerst kwamen we langs heel veel franse huizen, zelfs de straat waar alle restaurantjes zitten, zijn allemaal in franse sfeer. De sfeer was geweldig in deze stad. Zo gemoedelijk en zo relaxt.
Na de franse huizen hebben bewonderd, zijn we naar de oudste tempel geweest van Luang Prabang. Een grote tempel met uiteraard weer heel veel goud. Naast de tempel stond een gebouwtje waar een gigangtische koets/draagbaar stond met gigantische drakenkoppen en nog oude buddha beelden die stof stonden te vergaren. Erg bijzonder allemaal.We liepen nog een stukje verder en bij een monument van de franse overheid, zagen we dat we naar beneden konden lopen richting de rivier. Nadat we het zandpad hadden genomen, zagen we dat er een bamboe brug was gebouwd. Eenmaal bij de bamboe brug aangekomen zagen we dat er twee oude vrouwtjes zaten waar we tol voor moesten betalen (35 cent). Het bleek namelijk dat hun familie deze brug had gebouwd en het geld gebruikte voor reparaties en onderhoud. We moesten hier allemaal toch wel erg om lachen. Nadat we de tol hadden betaald gingen we de brug op. Nou maar hopen dat hij stevig genoeg was....

Ja hoor, het viel allemaal erg mee ondanks dat hij wel wat schuin afliep was hij aardig stevig. Dat bewees maar weer eens hoe stevig bamboe eigenlijk is. De meest huizen hier in Laos, behalve in Luang Prabang, zijn gemaakt van bamboe en gaan jaren mee. We liepen een stukje stroomopwaarts en zijn daarna toch maar terug gegaan naar het zandpad en we vervolgde onze route, welke ons bracht langs de vele restaurantjes langs de rivier. We namen een lekkere fruitshake langs de rivier. Ultiem genieten met een muziekje. In eerste instantie dacht ik dat er een cd aanstond maar het was een tafel verder dat er een jongen heel mooi gitaar aan het spelen was. Nog een trap en nog een trap
Onze walkingtour bracht ons als eindpunt bij het koninklijk paleis. Binnen aangekomen leek het net of de koning elk moment kon binnenwandelen. Het was precies zo gelaten, zoals hij het achtergelaten had. Tronen, zwaarden, geschenken van verschillende landen zoals Amerika en China, schilderijen en prachtige beschilderingen op de muren en uiteraard weer heel veel goud. Jammer genoeg mochten we alleen geen foto's maken van dit mooie paleis. wel van het bordje buiten waarop 'Par King' stond. Toch nog een koning op de foto.
Na het koninklijk paleis zijn we doorgelopen naar ons eindpunt de stupa en tempel welke hoog op de berg stonden. Eerst alleen een groot aantal traptreden beklimmen. Halverwege stond nog even aangegeven hoeveel traptreden we nog te gaan hadden. Genoeg in ieder geval. Boven aangekomen hadden we een mooi uitzicht over Luang Prabang en konden we de mooie stupa en tempel bewonderen. We besloten aan de andere kant omlaag te gaan. Op 1 van de bordjes stond dat we onderweg ook nog de voet van buddha konden bewonderen. Dat vonden we toch wel interresant. Dit bleek echter, zoals we al vaker gezien hadden, een gigantische afdruk van een voet in steen te zijn. De afmeting was ongeveer 1 meter lang. Niet echt geloofwaardig dus. Nadat we verder omhoog liepen hoorden we opeens hard getrommel. We gingen op het geluid af. Wat bleek, monniken waren op gigantische trommels aan het slaan.

Toen we uiteindelijk beneden kwamen zijn we nog even gaan relaxen en daarna bij een zomers restaurant gaan eten, wat heel gezellig was ingericht met zelfs een kampvuur.

De volgende dag vertrokken we richting Vientiane. Een hele lange busrit. Om 08.00 uur vertrokken en om 19.00 uur kwamen we aan. Een vermoeiende busrit dus....

Schuitje varen, theetje drinken

We waren in Laos, een land toch nog wel vol van mysterie, want hoeveel mensen bezoeken dit land. Het konden er nooit veel zijn en met 5,6 miljoen inwoners is het land ook niet bepaald dichtbevolkt. We zouden op weg gaan naar het zuiden en dan onderweg wat plekken aandoen, maar eerst naar Luang Prabang, met de boot.

De boot op

Ons guesthouse kon ons wel helpen met de slowboot die we wilden hebben. We hadden al gehoord en gelezen dat het 2 keer ongeveer 6 uur varen zou zijn. Niet echt geweldig, maar op een boot altijd beter dan in de bus. Daarna moesten we nog wel wat eten, we hadden al in de lonely planet een restaurant gezien die Laos barbeque had. Een leuke manier voor het begin van onze reis in Laos. Het bleek ook heel bijzonder, want we kregen een emmer met kooltjes in het midden van onze tafel (er zat een gat in gezaagd) en daarover ging een soort ronde cakevorm met gaatjes in het verhoogde gedeelte. In de kom ging een boulion voor de groenten en het verhoogde gedeelte kon je met spek invetten en vervolgens het vlees braden. Het was heel lekker en reuze gezellig, zeker de moeite waard. Wat wel een beetje jammer was, dat de onderkant niet helemaal dicht zat. Helaas, kwamen we daar te laat achter want gwen kreeg een gloeiende kool op haar voet. Ouch!
Daarna toch maar slapen, want de volgende ochtend werden we om 9 uur opgehaald om naar de boot te gaan.

De volgende ochtend, weer op tijd ons bed uit, snel een ontbijtje en vervolgens in de tuk tuk die al klaar stond. Bij de boot moesten we wel onze paspoort gegevens invullen en laten controleren, want tenslotte was de Mekong rivier de grens met Thailand. Rond half 10 klommen we de boot in en hadden geluk! Voorin de boot stonden zachte busstoelen in plaats van de harde, houten bankjes die in de hele boot stonden. Omdat we de eersten waren konden we gelijk drie bankjes claimen en waren we zo verzekerd van een aangenamere reis.

Helaas, bleek dat de eersten zijn niet zoveel voordelen had als we dachten, want de boot was ook nog bijna helemaal leeg en dat houdt in wachten op meer passagiers.

Wachten, wachten en nog meer wachten. Om half 11, leek de boot al aardig vol, maar nog vertrokken ze niet. UIteindelijk om kwart over 12 kwam er een enorme groep de kade op en hoewel onze boot al aardig vol was, moesten die allemaal er nog bij gestampt worden. Er waren niet eens genoeg zitplaatsen, dus werden sommige in het woongedeelte en bij de motor gepositioneerd. En toen, eindelijk, konden we gaan.

De boot ging door een prachtig gebied, met heel veel mooie rotsen in het water, stroomversnelingen, draaikolken (kleintjes, geen zorgen), enorm veel jungle aan beide kanten en af en toe een dorpje. Hij meerde er ook regelmatig aan, om mensen van Laos er op en af te laten en zo kon je nog meer zien van al die dorpjes. Ook verkopers met sjaaltjes vielen ons lastig vanaf de kade en verkopers met pringels!(chips) en andere etenswaren liepen over het dek. De kapitein was ook nog niet echt heel ervaren, want tijdens het aanmeren vergat hij 1 keer de boot vast te leggen en dreef de boot met ons en zonder de bemanning (die was aan wal voor lunch) af. Zijn vrouw in paniek roepen en uiteindelijk sprong 1 van de matrozen vanaf het dak van een andere boot onze kant op. Net op tijd ook, want iets verder stroom opwaards lagen best grote rotsen. Daarna legden ze hem goed vast. Tja, een ezel stoot zich... oh en onderweg werd er door de bemanning ook nog even een paar slokken wodka gedronken, waar we toch wel enigzins verbaast over waren.

Happy Birthday

Uiteindelijk kwamen we om 6 uur met nog de laatste schemering in onze rug aan bij Pak beng. De eerste stop halverwege op de route naar Luang Prabang. Een lief dorpje, dat nog geen electra heeft en dus alles doet op generators. De sfeer had iets van een hippiedorpje, met bob marley uit de speakers van de restaurantjes. Ik ging zelf alvast de berg op, op zoek naar een guesthouse, terwijl Marcel en Jessica wachten tot de tassen van de boot kwamen. Op deze manier konden we snel een guesthouse claimen voor de (150 concurrenten) anderen ook de berg op kwamen. Het guesthouse bleek prima te vinden en vlak voor er andere mensen aankwamen kon ik een driepersoons kamer vastleggen met de dame. Daarna wat eten, want na de reis op de boot hadden we enorme honger. Het restaurantje bood een prima keuze uit curries en andere lokale hapjes, dus dat was geen probleem. Tijdens het eten werden we echter verrast door een Duitse jongen, Stefan. Hij was tegelijk met ons van het Akha hilhouse (thailand) naar Laos gegaan en in Houy Xai waren we hem al tegen het lijf gelopen in het internet cafe en vervolgens zat hij op dezelfde boot. Nu liep hij ook hetzelfde restaurant binnen en vroeg hij of hij aan mocht schuiven. We hebben gezellig gegeten en aan het einde bood hij aan onze drankjes te betalen, want hij was namelijk jarig. We vonden het wel jammer dat hij dat niet eerder had gezegd, maar wilden nog wel een drankje met hem drinken ter ere van zijn verjaardag. We vonden een klein 'Bakery cafe' waar ze ook bananencake hadden en konden het niet laten om deze te bestellen voor hem. Vervolgens zongen we luidkeels 'Happy birthday' voor hem en het cafe had zelfs nog een klein kaarsje wat ze aanstoken op het cakeje. Al met al een geweldige ervaring en hij leek oprecht heel erg blij. Hij bewaarde zelfs het kaarsje als aandenken.

Daarna maar weer slapen, want om half 10 gingen de lichten uit, want de generator ging dan uit. Op tijd slapen dus.

Zeeziekte

De volgende ochtend hadden we besloten al vroeg naar de boot te gaan. Er was gezegd dat we om half negen aanwezig moesten zijn en negen uur zouden vertrekken, dus met de volle boot van gister wilden we er vroeg zijn zodat we weer de goede stoelen konden claimen. Bij de boot bleek echter dat we met een andere boot verder moesten en deze had helemaal geen zachte stoelen, alleen maar harde bankjes. We besloten dus toch maar kussentjes te gaan kopen bij een winkeltje. Ook gingen we dit keer op de vloer van de boot vooraan zitten. Dit hadden we gister 2 andere mensen zien doen en het zag er comfortabel uit, beter dan een krap bankje in ieder geval.

Bewapend met kussentje waren we keurig om half negen weer op de boot. Maar wederom moest hij weer op laatkomers wachten. DIt keer iets minder lang en we vertrokken uiteindelijk om 10 uur.

De boottocht was wederom vrij hetzelfde. Stenen en rotsen in het water, veel jungle en weer een hoop dorpjes. Voor de verrandering hadden we echter ook een haan aan boort, die constant bij het aanleggen begon te kraaien. Bij de tweede stop werden daar nog een paar manden met eenden en kippen bij gezet en ook nog een andere haan, waardoor we een serenade van gekraai kregen. De Mekong werd ook langzaam breder en doordat we nu op de grond zatten, was het ook makkelijker om even te slapen. Op een gegeven moment stonden er een helleboel mensen bij een aanmeer plaats. Hier stond ook een vrouw met een grote varkenskop in haar handen en naast haar een zeiltje met een soort van rare hond en een dode kat, maar dan 2 x zo groot en met vlekken als een luipaard. Vol verwondering stormde de halve boot naar voren om foto's te maken, dat is pas jungle leven.

Na een tijdje waren we het echter wel enorm zat aan het worden, want deze trip duurde nog langer dan de dag ervoor. Uirteindelijk waren we 8 uur onderweg en meerden we om 6 uur aan in Luang Prabang. Maar we waren er, dat was veel belangrijker.

Snel opzoek naar een guesthouse! We hadden onze tassen als eersten, omdat we deze als rugsteun hadden gebruikt, dus ditmaal hoefden we niet te wachten. Nog voor de boot vastlag, stapten we op weg naar de stad. We moesten eerst nog wel even door de nightmarket lopen, voor we in de straat kwamen waar we wilden zijn.

Het guesthouse was snel gevonden. Daarna wat eten zoeken en slapen, want de volgende dag was er weer genoeg te zien.