Tibet: Wat we niet verteld hebben....

Tibet? Ja, tibet. We zitten momenteel in India en kunnen nu eindelijk ons hart luchten over Tibet. Zoals de meesten misschien wel weten is het niet allemaal koek en ei in Tibet. Ook wij hebben dat ervaren, maar konden er niet over praten. Maar, laten we bij het begin, beginnen.

Soldaten

Onderweg in de treinreis, Chengdu - Lhasa (hoofdstad tibet) werden we gewaarschuwd door onze Australische vrienden. Ze hadden verhalen gehoord van chinese spionnen. We hoorden dit aan en dachten echt:"Yeah right, dit gaan we echt niet geloven". We hadden uit ervaring al vaker verhalen aangehoord die puur geruchten waren en later bijna nooit waar. Weer een broodje aap.
Toen we aankwamen in Lhasa we allebei echter geschokt. Overal soldaten met grote geweren, AK 47's. Ze zaten op daken, liepen door de straten, ze waren overal. Je voelde in Lhasa gewoon de onderdrukking van de tibetanen. Ook zagen we Soldaten met een fotocamara langslopen en toen we een foto van een zonsondergang wilde maken werd er gewenkt dat we de camara weg moesten doen, de militair stond in de weg.
Overal waar we heengingen moest gedaan worden met de auto, gebeurde dit niet dan liep je de kans opgepakt te worden.
Als toerist heb je nog enigzins bescherming tegen de overheid, maar als tibetaan was je niet veilig. Pema, onze Tibetaanse gids moest zich in allerlei bochten wringen doordat we allerlei vragen stelde over Tibet die hij dan als een politiek leider moest beantwoorden. Zou hij te veel zeggen en hoorde een politieman, soldaat of chinees het dan was hij zijn leven niet meer zeker (en dit is geen geintje!). Vooral de vraag:"Heeft Tibet een nationale vlag?"

Wat voor ons een normale vraag is, kwam niet zo gunstig. We stonden namelijk in Potala met genoeg bewaking en na een paar seconden stilte was het antwoord een "Nee". (later ontdekte we het tegendeel, hij had dus gelogen voor zijn eigen veiligheid.

Voor ons was de ervaring heel raar. Wij leven in een vrij land waar je jou mening kan spuien waar je wilt en dan kom je opeens in een land terecht waar je gewoon geen vrijheid hebt en het een gevaarlijk is om je mening te geven of de waarheid te zeggen. We hebben hier dan ook een aantal nachten van wakker gelegen. Hoe is dit mogelijk in deze moderne tijd? Hoe kunnen mensen zo behandeld worden? Bijna elke nacht spraken we hierover, in het NL uiteraard, voor alle zekerheid.

Maar eerst iets anders...

James Bond verhalen

We gingen met Pema naar Potala, uiteraard weer met de auto. Pema vertelde ronduit over de verschillende Dalai lama's, Panchen lama's en verschillende gebruiken van de boedhisten.

Pema was weer eens aan zijn zoveelste verhaal bezig toen er een chinees bij kwam staan. Die had vast geen gids en wilde een graantje van de onze gids meepikken? Dachten we allemaal. 'S-middags ben ik met Gwen in Lhasa wat gaan eten en hadden we het er nog even over. We vonden het allebei wel raar. Het was duidelijk een chinees en hij was alleen. Dat komt nooit voor. Chinezen reizen altijd in groepen. Hij zat ook wel iets te aandachtig te luisteren naar Pema en hij was niet met ons naar buiten gelopen. We dachten aan de verhalen over de spionnen maar we dachten allebei:"NEE! dat zou te gek voor woorden zijn". Toch wel enigzins ongerust vertelde wij dit Pema en hij geloofde er ook niet in (of hij loog opnieuw). We gingen weer verder.

We gingen met onze trip door Tibet ook naar een klein plaatsje genaamd Shigatse. Hier gingen we naar een monastery. Opeens zagen we de chinese man die we ook bij het Potala waren tegengekomen, praten met Pema. Misschien was het dan wel een vriend van Pema?
Toen we dit vroegen aan Pema, antwoordde hij met "nee!" War deed dan die man hier, we waren gelijkop ons hoeden.
Toen begon de chinees ons opeens vragen te stellen. "Zijn jullie al lang in Tibet? Wanneer zijn jullie in tibet aangekomen? Waar zijn jullie hiervoor geweest? Waar gaan jullie naar toe? Wanneer vertrek je precies?" Niet de vragen die een normale chinees zou stellen. De meeste chinezen zijn erg afwachtend. Ze willen graag met je op de foto en vragen waar je vandaan komt maar dat is dan ook alles.

De man had ook z'n zogenaamde "broer" bij zich. Een man in legeruniform en z'n vriend, ook een man in legeruniform. Hij vroeg of hij een foto van ons mocht maken. Pema moest de foto maken en wij met de chinees en de twee legermannetjes op de foto. Inmiddels was fase rood ingegaan. Dit was echt niet normaal. Toen hij ook nog ons emailadres vroeg, hebben we dit beleefd geweigerd.

Na het foto avontuur liepen we uit het klooster en zagen we de chinees met z'n legermannetjes wegrijden. Pema keek geschokt. We vroegen wat er was?

Pema vertelde dat het een overheidsauto was. We hadden gelijk! Dit was gewoon een chinese spion? We waren allemaal stomverbaasd. Zelfs Pema die al een aantal jaar gids was, was stomverbaasd en zwaar gekrenkt. Hij was zo boos, dat hij zelfs zijn code even vergat en begon te vertellen over het echte Tibet. Dat hij niets kan zeggen doordat anders hij niet meer veilig was en dat tijdens de protesten van de olympische spelen ook honderden mensen zijn vermoord en dat elke keer als er geprotesteerd bij de chinese ambassade de meeste tibetanen opgepakt worden en als ze geluk hebben, gewond terugkomen! Dat ze niet eens een paspoort hebben en dus nooit het land kunnen verlaten. Dat hij chinees MOET leren op school, omdat hij anders niet kan werken in de stad of uberhaupt brood kopen in een winkel.
Geschokt waren we! Dit raakte ons beiden erg diep.

Achteraf
Eenmaal in Nepal aangekomen wilde we dit blogje schrijven maar door aanraden van enkele mensen hebben besloten te wachten tot India. China heeft namelijk ook in Nepal een belangerijke rol. We hoorden zelfs dat de chinese overheid de nepalese overheid heeft gevraagd voor 3 miljoen om de tibetanen voor de olympische spelen de mond te snoeren (te vermoorden).
Er zijn gelukkig maar enkele gewonden gevallen.
Onderweg in china, tibet en nepal kwamen we ook nog John (internationaal documentariemaker) tegen. Hij vertelde ons zodra we in Nepal geland waren dat hij een documentaire aan het maken is voor tibet. Hij heeft in het geheim zitten filmen in tibet. Deze documentaire komt in 2009, 50 jaar na de bezetting, uit in de bioscopen. We hopen allebei dat dit gaat helpen om de wereldleiders na te laten denken en dat er eindelijk iets wordt gedaan aan de situatie in Tibet.

Dit verhaal is trouwens echt gebeurd, niet uit tweede hand of via een vriend. Dit is zoals wij het met onze eigen ogen gezien hebben. We zijn nu ook overgehaald. Het T-shirt hebben we niet gekocht, maar we denken het nog elke dag.

FREE TIBET!!

Tibet trip dag 3-4-5: Shigatse - Nam Tso - Lhasa

Op weg

Vandaag een lange dag. Om 09.00 uur opstaan. Een hele dag in de auto stond ons te wachten. Maar dat wilde de pret niet drukken. Dat we eindelijk de driver en Pema overtuigd hadden dat we tibetaanse muziek niet erg vonden, gingen de cd's toch gedraaid worden. Wij, proberend mee te zingen met de tibetaanse muziek bracht zowel veel hilariteit bij Pema als de Driver. Omdat het uiteraard een lange weg was verveelden we ons af en toe. Het idee was, dat iedereen een liedje ging zingen. Eerst Pema met een tibetaanse lovesong daarna Gwen met "op een onbewoond eiland" van Kinderen voor Kinderen en na aanmoediging ging de driver ook los. En uiteindelijk ik met "Sinterklaas Kapoentje".

Onderweg kwamen we helemaal geen restaurants tegen, wat we helemaal niet erg vonden. Eten in de natuur was toch veel leuker? We kwamen nog wel een klein dorpje tegen wat instant noodles verkocht en waar gelijk heet water bij werd gedaan. En zo zat Pema met twee gloeiendhete bakken noodles op z'n schoot. Na een kwartiertje zijn we gestopt bij een open stuk om wat te eten. Het miezerde een beetje, maar dat maakte niets uit.

Terwijl we aan het eten waren, kwamen er twee vrouwen en twee kinderen van een afstandje meekijken. Twee blanken, dat vonden ze toch wel erg interresant.

Na een paar grappen en grollen van Pema (hij wilde de vrouwen overtuigen, hoe knap onze driver wel niet was!) vroeg Gwen of er een foto van de vrouwen gemaakt kon worden. De vrouwen zeiden in eerste instantie "Nee". Ondertussen waren we ook druiven aan het eten. Omdat we een aantal druiven over hadden gaf Gwen deze aan de vrouwen. Nu vonden ze gwen toch wel heel aardig, zo vertelde Pema en mocht er een foto gemaakt worden. Kijk omkopen helpt!

Na onze lunch in de buitenlucht gingen we weer onderweg. Het weer was niet erg lekker. Eerst regen, wat veranderde in hagel en hoe hoger we kwamen ook wat sneeuw. Ook vandaag kwamen we langs een highpass van ongeveer 5300 meter. Even foto's maken en dan snel weer terug de warme auto in want buiten was het naar onze mening rond de 0 a 5 graden. Tot Gwen klaagde dat ze toch wel echt moest plassen. Op 5000 meter? Dan maar op een "Natural spot" zoals Pema dat zo aardig noemde. Pema en de driver beloofden dat ze niet zouden kijken, want struikjes of boompjes heb je niet echt op deze hoogte. (wel veel sneeuw). Later ginigen we nog door en nog hogere pas 5300 meter.

Nam Tso

Rond 18.00 uur kwamen we aan bij Nam tso. Het grote zoutwatermeer van Tibet. Dit ligt op 4700 meter en is het hoogste (grote meer) van Tibet. Nam Tso staat voor hemelmeer en op deze hoogte begrijp je die naam wel.
Het regende nog steeds. We hoopten dat het weer morgen wat beter zou zijn, zodat we morgen tenminste het meer konden gaan bekijken.

Eerst een bed uitgezocht. Pema had ons al gewaarschuwd dat we misschien in tenten moesten gaan slapen, maar het viel mee. Het was een soort grote stacaravan met een stuk of vijf slaapkamers. Iets warmer dus dan een normale tent, waar we erg blij mee waren, want het was al flink koud buiten.

De hele avond hebben we gezellig met z'n allen in de keuken gezeten waar een warm haardvuur brandde (opgestookt met mest). Wij speelden kaarten, aten wat en keken toe bj het kaartspel dat onze gids en driver aan het spelen waren tegen een andere gids en driver.

Rond 22.00 uur gingen we ons opmaken voor de koude nacht. OMat het een vierpersoonkamer was waar we met 2 mensen sliepen hadden we genoeg dekens dus dat zou allemaal wel goed komen.

De volgende ochtend regende het nog steeds. We hadden noze werker om half zeven gezet zodat we de zonspkomst zouden kunnen zien, maar daar was dus geen sprake van. Dan maar eerst meer slapen en na nog een extra uurtje, ontbijten. Een bakje tibetaanse yoghurt. Heerlijk, we moesten gelijk weer aan Mongolie denken, want ook deze was zuur en met brokjes, maar wel heerlijk! Jammie!

Na nog wat kaarten en bezoekjes aan de toilet klaarde lucht toch nog een beetje op. Dan konden we eindelijk een stukje van het schiereiland waar we logeerden ontdekken. Het was een mooi gezicht met in de verte alweer nieuwe regenwolken. Uiteindelijk moesten we voor deze wolken ook weer vluchten en na een kort uurtje wandelen 'renden' (zeg maar zo snel mogelijk wandelen, want rennen is uitgesloten op deze hoogte) we weer terug.

Terug naar Lhasa
Pema stond al klaar, er zat de geur van sneeuw in de lucht en hij wilde weg. Wij eigenlijk ook wel, want we waren de regen zat en konden toch niets doen. Dus snel alles ingeladen.
Hoewel we de regen bij het meer vervloekten, bleek het later nog een gelukje te zijn. De pas naar Lhasa was namelijk helemaal besneeuwd! Alles was maagdelijk wit en helder. Prachtig!
Snel nog even met Pema op de foto om het moment vast te leggen.
Verderop moesten we langs wat vastgelopen vrachtwagens manouvreren, dan is sneeuw wel een nadeel, maar al snel waren we voorbij de pas en was de sneeuw alweer aan het smelten.
Hadden we dat toch ook nog even gezien, zo op onze reis.
Behalve nog een vrachtwagen die van de weg was gereden, twee op elkaar geklapte bussen en een wegversperring vanwege reperaties, was de rest van de reis niet echt interessant. Asfalt weg en 2 uur rijden en je bent in Lhasa, waar ons hotel alweer klaar stond voor ontvangst. De laatste 10 minuten raakten Gwen nog wel helemaal verwikkeld in een gesprek over producten importeren uit Tibet naar Nederland voor Marcel. Pema was enthousiast, dus wie weet gaan we nog meer van hem horen via Marcel. Na aankomst nog snel eten en een nachtje slapen voor we weer zouden vertrekken.

Lhasa Airport
De volgende ochtend werden al vroeg opgewacht door gids en driver om ons veilig te brengen naar het vliegveld. Lhasa airport is superklein, maar wel voorzien van laatste snufjes. Na afscheid en fooi voor onze nieuwe vrienden, werden weer eerst gefoeierd en besnuffeld met een stok. Door een scan en dan mochten we het volgende poortje. Hier moesten we op een plaat staan, waar we nog steeds niets van begrijpen. Daarna customs. Tassen door de scan, gelukkig hoefden we hem ditmaal niet open te maken. Vervolgens konden we eindelijk inchecken. In de rij nog even heel snel onze flightbag over de tassen trekken en dan de tickets. Op naar de volgende controle.
Eerst werden we aangesproken en moesten we paspoorten laten zien en vervolgens werd de visa en je exitkaart bekeken en bestempeld door weer 2 andere mannetjes.
Dan denk je eigenlijk, nu zjin we er! Maar nee, nog een laatste contole reste er. Schoenen moesten uit en door de scan, samen met tas. De tas werd opengemaakt en doorzocht. Zelf moest je nogmaals door de scan en werd nogmaals gefoeieerd.
Na dit alles waren eindelijk de chinezen tevreden en mochten we wachten tot we vertrokken.

De vlucht duurde 1 uur en dan waren we los van China en eindelijk in Nepal. Maar meer hierover in ons volgende logje.

Tibet trip, dag 2; Gyantse - Shigatse

We moesten weer op tijd ons bed uit, want vandaag gingen we naar Shigatse. Na een vlug ontbijt en vaarwel naar onze Australiaanse vrienden, de auto in. Ditmaal maar 70 km. Niet erg ver, maar het blijft natuurlijk interessant om de omgeving te ontdekken.

On the road
Onze weg liep voornamelijk door de vallei, lifters stonden er genoeg naast de weg, want Shigatse trekt veel mensen. Niet alleen omdat het een grote stad is, maar ook vanwege de monastery.
Maar die zouden we later gaan bekijken. Eerst stopten we bij een molen waar ze de Tampa maakten. Hier vermalen ze de geroosterde gerstenkorrels tot poeder (Tampa) wat ze bijna voor alles gebruiken. Ze eten het in de ochtend, middag en avond, maken er brood van en offeren het in de tempels. Een belangrijk iets dus voor de gemeenschap, deze molen. Het zag er echter weinig indrukwekkend uit. Een klein vierkant gebouw met een waterwiel waar een maalsteen aan vast zat. Dat was het. We waren dus ook weer snel weg.
Een paar minuten later zaggen we iets, wat volgens onze gids vaak voorkwam in Tibet. Een vrachtwagen was van de weg geraakt en over de kop geslagen. De kabine was in elkaar gedrukt en de lading bier lag verspreid over het veld. Volgens onze gids was hij waarschijnljk in slaap gevallen en van de weg gereden. Gelukkig was onze driver goed uitgerust.

Tashihunpo monastery
Shigatse heeft 1 belangrijke toeristische trekpleister, namelijk de Tashihunpo monastery. Een prachtig groot complex waar ooit 4000 monniken leefden. Nu leven er ongeveer 400, wat nog steeds een groot aantal is, maar niet meer zo indrukwekkend. Naast dat dit de plek was waar de Panchen Lama (2de na de Dalia Lama) woonde, heeft deze plek nog iets belangrijks. Namelijk een gigantisch beeld van de Boedha van de toekomst. 26m hoog (waar kennen we dat ook alweer van?) is dit het grootste boedha beeld in Tibet. Indrukwekkend. Verder hebben ze meerdere tombes (stupa) met de lichamen van de Panchen Lama's. We waren laat in de morgen, wat vervelend was, want om 12 uur sloten ze de deuren voor de lunch. Opschieten dus.
Gelukkig heeft een tibetaanse gids grote voordelen, want we werden door de monniken utgenodigd om te kijken naar het middaggebed. Dit hadden we natuurlijk wel eens eerder gezien, maar nog nooit zoveel monniken tegelijk!
Om kwart voor twaalf verzamelden de monniken zich voor de deuren. Ongeduldig werd er gelachen en gepraat. Kleding werd recht getrokken en de kindermonniken daagden elkaar uit.
Toen hoorde we een kleine kinderstem die en gebed inzette en deze werd gevolgd door alle andere monniken. Het waren 5 of 6 regels en toen.... Het leek wel een schoolklas. De kinderen die vooraan stonden sprinte er vandoor richting de deur van de gebedsruimte, ze tuimelde over elkaar heen om als eerste binnen te zijn. Vertrappele elkaar half en schreeuwde blije kreten terwijl ze een plekje probeerde te bemachtigen. Met grote ogen hebben we staan kijken. Zoiets verwacht je niet bij een plechtige monnikengemeenschap, maar het blijven natuurlijk kinderen. De oudere ervaren mannen, kwamen langzaam achter de kinderen aan en zochten op hun gemak hun plek. Daarna begon het gezang en na een paar minuten mochten we de kamer betreden.
De honderden stemmen die een mantra zingen golven om je heen en trillen in je hele lichaam terwijl je zo stil en eerbiedig mogelijk tussen de rijen doorloopt. Snel naar de twee kleine kapellen die zijn verstopt aan de rechterkant van de gebedsruimte. Waarschijnlijk is het woord indrukwekkend niet goed genoeg om hiervan de lading te dekken.

Discover Shigatse
Die middag hadden we tijd voor onszelf. De markt die we zouden gaan bekijken stelde niet veel voor dus besloten wij een stuk te gaan wandelen. De enrome hoeveelheid aan chinezen was opvallend en de stijl van de straten waren ook heel anders. Daarna gingen we op zoek naar een internet cafe, maar dat was toch wat ingewikkeld. Overal waar we kwamen was het antwoord, nee.
Na een korte rust gingen we toen nog maar wat eten kopen voor de reis van morgen en daarna avondeten. Eten was prima en daarna wilde we toch nog even wandelen.
In de lonelyplanet ston de kora om de monastery vermeld en aangezien de berg waarop de monastery gebouwd is een mooi hoog punt is, was dat een goed idee om een uitzicht op de zonsondergang te krijgen.
De wandeling was aangenaam en ondanks de hoogte van 3900 meter hadden we weinig last van kortademigheid. Onderweg kwamen we nog lokale vrouwtjes tegen, die emt hun prayerwheels tolden en mensen de les lazen over hun gedrag tijdens het lopen van de kora. Wij werden geboden bij hun te komen zitten en te genieten van het uitzicht, dus dat deden we dan maar.

Na een prachtige zonsondergang liepen we terug door de straten en keken naar de spelende knderen op straat. Nog ene laatste blik en dan snel os bed in, dag 3 zou een zware dag gaan worden.

Tibet trip dag 1: Lhasa - Gyantse

Ja! vandaag is het eindelijk de dag dat we Tibet intrekken. Ook wel genoemd:"Het dak van de wereld".

De weg naar Gyantse
Met Pema hadden we afgesproken om om 09.00 uur klaar te staan. Tassen gepakt en nadat we kennis haddden gemaakt met de driver genaamd "Lokpa" gingen we onderweg met de landcruiser. De weg was erg goed vergeleken met mongolie. Af en toe natuurlijk wel wat stenen op de weg, deze waren afkomstig van de bergen, maar verder erg gelijkmatig en geasfalteerd! Het was de hele dag rijden.
Af en toe verveelden we ons wel eens maar voor het grootste gedeelte tuurde we door de raampjes van de auto naar de mooie bergen en landschappen. Af en toe vertelde Pema ons iets over tibet. Vaak zag je namelijk witte trappen getekend op verschillende rotsen. Dit waren de zogenaamde "stairs to heaven".
We reden ook langs Yamdrok tso (tso=lake). Yamdrok betekende turquoise. Dit meer had dan ook helemaal deze kleur. Dit was wel heel mooi om te zien. Zeker omdat er ook bomen omheen stonden met de kleuren groen, geel en rood wat een magisch effect gaf. De eerste blik was vanaf en pas die 4700 meter hoog was en daarna volgden we het meer nog een hele tijd.
Onderweg kwamen we ook een nomaden famillie tegen. Pema vroeg of we even wilden stoppen. Natuurlijk wilden we dat! Pema vertelde ons dat nomaden ongeveer rond de twee weken verkassen naar een andere plek en de Yak wordt dan gebruikt als soort van verhuiswagen!
Daar aangekomen werden we eerst even aangestaard, zoals we gewend zijn! Die blanken mensen zijn toch wel interesant. En nadat Gwen had gevraagd via pema of ze een foto kon maken van 1 van de oudere mannen, gingen we weer onderweg.
Onderweg zijn we nog gestopt bij een gletsjer. De tweede highpass van onze trip. Op ongeveer 5000 meter. De berg zelf was 7119 meter. Wel een beetje koud en je moet natuurlijk niet gaan rennen, maar wel heel 'impressive' om te zien!

Het stadje Gyantse
Onderweg zijn we nog gestopt bij een klein dorpje om te lunchen en rond een uur of 16.00 uur kwamen we aan in Gyantse. Eerst onze backpacks in onze hotelkamer neerleggen en dan gelijk door naar het Pelkhor Monastery met de 1000 chapels stupa. Eigenlijk mochten we niet naar binnen met onze camera's maar omdat we Pema behangen hadden met onze camera's was dat geen probleem. Wederom een erg mooi monastery met veel beelden van Boedha.
Na het monastery gingen we eten. Onderweg naar het restaurant kwamen een meisje tegen die met een boog om Gwen heen liep met starende ogen alsof Gwen een soort van alien was! hihi.
In de lonely planet hadden we van een restaurant gelezen wat erg goed moest zijn. Dus we waren druk aan het zoeken toen we door een man werden aangesproken. Hij bleek de kok te zijn van precies het restaurant waar we opzoek naar waren. We werden door de kok naar binnen gesleept en hij liet al de boekjes zien waarin mensen hadden geschreven hoe fantastisch zijn eten was. Hij was in ieder geval apentrots op zijn restaurant. Nadat Gwen niet wist wat ze wou drinken, stelde hij flower tea voor. Heel zoet maar heel lekker. Hij maakte een hele show van de kip bakken, wat ging met veel vuur gepaard. En uiteraard mochten we foto's maken. Het eten viel trouwens wel mee, zo overheerlijk was het nou ook weer niet. Maar ook zeker niet onaangenaam. Een bijzondere ervaring.
Na het eten wilden we nog even rondlopen. We hadden nog even een ijsje gekocht en gingen kijken bij het fort wat evr boven de stad uitstak. Hier waren kinderen druk aan het spelen. Ik wilde niet het hele ijsje en dacht vriendelijk dit aan te bieden aan een klein jongetje. Het jongetje weigerde. Verbaasd dat hij niet wilde zette ik het bakje een paar meter verder bij hem vandaan. Misschien was hij gewoon bang.
Daarna even kijken bij het fort. Het pad was in tijden niet onderhouden. Overal zatten gaten in de weg en groeiden planten over de stenen. Na 50 meter omhoog lopen zagen we dat het hermetisch afgesloten was, dicht. Dus weer naar beneden. Eenmaal terug zagen we inderdaad dat me ijsje weg was. Een kind dat geen ijs lust! Dat kan toch niet!
De rest van de avond zijn we nog even over de hoofdstraat gelopen. Genoeg activiteit om te zien in ieder geval. Mensen die meubels aan het maken waren, kinderen buiten aan het spelen of mannen die gewoon buiten zitten om een spelletje te spelen. Iedereeb groete ons met een vriendelijke Tassi Delek. Daarna werd het al snel donker en zijn we naar onze hotelkamer gegaan.

Morgen op weg naar Shigatse.

Lhasa dag 2

Ja, het beroemde paleis waar de Dalai Lama zijn tijd doorbracht voordat hij moest vluchten naar India. Het Potala Palace werd in de winter gebruikt en het Summer Palace zoals je misschien wel begrijpt in de zomer. Een dag met veel geschiedenis.

Potala Palace

Eerst Potala Palace. Een dag van tevoren moest een ticket gekocht worden. Tijd 12.40.
Niet echt gunstige tijd maar ach... we hadden tenminste tijd om uit te slapen. Daar maakte we dan ook gretig gebruik van. Rond 11.00 uur werden we opgehaald door Pema (onze gids) met de auto terwijl het maar een kwartiertje lopen was. Daar aangekomen keken we onze ogen uit.
Het was een massief gebouw met vele traptreden. Een gedeelte hiervan moesten we toch echt bewandelen en op 3700 meter gaat dat wat moeilijker. Je bent sneller buiten adem. Pema echter had er meer last van dan wij. Wat toch wel erg raar was aangezien hij een tibetaan is en aan zulke hoogtes is gewend. Boven aangekomen moesten we toch even bijkomen.
We kwamen op een pleintje uit waar vroeger onder andere opera's werden en waar de dalai lama dan op neer kon kijken. We hoorde zingende vrouwen, wat een heel apart sfeertje gaf.
Hiervan hebben we ook een filmpje gemaakt, helaas hebben we die nog niet kunnen uploaden.
In het Pottala zelf konden we uit respect geen foto's maken. Het bestond voor het grootste gedeelte uit tombs en tronen van vorige reincarnations van de Dalai Lama met heel veel goud maar wel heel erg indrukwekkend. Een aantal vertrekken hebben we ook gezien waar de dalai lama onder andere belangerijke gasten ontving zoals presidenten van andere landen en een soort van praying room. Heel bijzonder. Maar we moesten weer gaan.....

Summer Palace

Rond een uur of 15.30 uur werden weer opgehaald door Pema om ons te laten rijden naar het Summer Palace. Dit was iets verder.
Het bestond voor het grootste gedeelte uit heel veel mooie tuinen en heel veel bloemen die keurig werden bijgeh0uden. Pema vertelde ons dat de Dalai Lama zijn laatste dagen hier had doorgebracht voor dat hij moest vluchten naar India. Het summer palace was heel bijzonder, wat een meer persoonlijke en menselijke kant van de Dalai Lama liet zien. Je moet begrijpen dat de Dalai Lama zowel als leider van het land maar ook als heilige wordt gezien door de tibetanen.
Je zag zijn vertrekken waarin hij sliep, een badkamer (wat erg modern was) en supperhippe stoelen met een tibetaans stofje. Zelfs twee radio's waar hij, volgens Pema, af en toe naar luisterde. Je moet denken dat al het meubilair van oorsprong rond de jaren 50 was.
Ook veel spiegels hingen er, welke vaak als gift aan de Dalai Lama zijn gegeven.
Pema ging er even stoer voor staan. Toen Gwen de opmerking dat 50 jaar geleden de Dalai Lama had gestaan. Schrok ie toch wel een beetje! De Dalai Lama had zelfs een lief schilderijtje met katjes erop. Dat liet echt de menselijke kant achter de man zien.
We kwamen ook in een hal terecht waar letterlijk de geschiedenis op de muur stond.
In tekeningen werd de geschiedenis verteld en verspreid over de hele muur. We kregen dan ook een lesje geschiedenis van Tibet. Veel informatie maar erg interresant.

De drie B's

Eindelijk, eindelijk, LHASA!!!! Voor ons ook wel de drie B's. Bergen, Blauwe (lucht) en Boedhisme.

Ongelooflijk wat is deze stad mooi. Omsloten door prachtige heuvels, ligt Lhasa op 3700 meter hoogte. Pelgrims bevolken de straten, samen met bewapende militairen en heel af en toe een toerist zoals wij. Prachtig, schoon en eng tegelijk.

Hymalaya Express

Alles begon natuurlijk met de Hymalaya express, vanuit Chengdu stapten we vol goede moed in onze trein, een exacte kopie weer van de Trans seberie express met uitzondering van 3 aparte wasbakken en zuurstof toevoer in de hutten.

Bij aankomst werden we gelijk alweer verrast door het geweldige, semie engels van de chinesen. Op het papier dat we moesten ondertekenen als gezondheidsverklaring stond namelijk dat we de trein niet mochten nemen in het geval dat we "Highly dangerous pregnant women" waren. (in het NL "Hoogst gevaarlijke zwangere vrouwen").

Op het perron waren we drie van de andere vijf toeristen tegengekomen. Twee Australianen en 1 man uit canada die woont in Taiwan. Allemaal in of tegen de veertig en vol met verhalen van vorige reizen. Groot gedeelte van de reis hebben we dan ook aan hun lippen gehangen.

Verder was de reis zoals altijd vrij saai. Het enige spannende was het uitzicht op de tweede dag. Toen we wakker waren en naar buiten keken werden we verwelkomd door een maanlandschap. Totale vlakte met enkele bergen. Uitgestorven en op 5000 meter hoogte! Wauw! Geweldig, we waren echt al heel erg hoog! Het hoogste punt was uiteindelijk 5140 meter.

Welcome to Lhasa

Aan het einde van dag (6 sept), kwamen we aan in Lhasa en werden we begroet door toch wel een heel aantrekkelijke tibetaan, Pema. Hij legde witte sjaaltjes om onze hals en hete ons van harte welkom. Na afscheid te hebben genomen van onze nieuwe vrienden, werden we in ons hotel afgezet (Mandala hotel) en konden we ons gaan installeren, douchen en dan eten. (Hoewel douchen? Er kwamen 3 druppels uit de kraan) om half zeven bracht onze gids ons naar New Mandala (Toevallig?) een Restaurant gerund door een Nepalees en met uit verschillende streken voedsel. Ik overtuigde Jess van de geweldige smaak van een Lassi (smoothie uit India) en tijdens onze maaltijd kwamen we onze nieuwe vrienden weer tegen. (Nog meer toevalligheid?) Onze gids zei later dat het Karma was.

Dag 1, Lhasa

Vandaag moesten we aan de bak. De tempel recht voor de deur van ons hotel, Jokhang, was het eerste slachtoffer. Dit klooster en tempel complex is een belangrijk pelgrims oord voor mensen door heel Tibet. Vergelijk het met de reis die de moslims naar Meka maken. Zo moeten alle tibetanen ook 1 maal in hun leven naar Jokhang reizen. In de tempel staat het beeld van Chakramavara, een geschenk van een tibetaanse koning aan zijn chinese vrouw (1 van de drie, de andere waren nepalees en tibetaans). De tempel staat helemaal vol met beelden van allerlei boedistische stroming waarvan ik bijna alle namen ben vergeten, maar gedurende de 2 uur dat we buiten en binnen de tempel hebben gelopen, bleef Pema onophoudelijk doorpraten over het Boedisme. Jess en ik hebben als sponzen zoveel mogelijk opgezogen, want na zoveel tempels en beelden konden we nu eindelijk de verhalen erachter horen. Na de tempel hebben we samen met de andere pelgrims de ronde om de tempel gelopen en daarna zijn we naar Potala palace gegaan. Misschien wel het beroemste van heel Lhasa. Hier gingen we echter alleen een tijdskaartje voor de volgende dag halen (net als in Disneyland). Met dit kaartje kunnen we morgen een entree kaart halen en 1 uur Potala bezichtigen.

N a een korte lunch werden we om 3 uur opgehaald voor Seraj klooster en college. Ja, want dit is ook de plek waar Pema heeft gestudeerd voor 5 jaar, bij de monikken. Hier werden er wederom grote verhalen verteld, waarvan de meest bizare wel hun overlijdens rituelen. Ze voeren hier hun doden namelijk aan de gieren... Verdere details zal ik jullie besparen. Binnen lieten moeders hun kinderen beschermen van boze geesten en ziektes door een zwart vlekje op de neus van het kind, gemaakt door een monnik. Deze vriendelijke man, was nog aardiger voor onze gids, want terwijl wij hem wilden passeren, werd Pema gevraagd om een gebed te doen bij de heilige en kreeg hij door de monnik een wite sjaal om gehangen en werd gezegend. De arme jongen was best wel overrompeld en helemaal blij met dit kleine geschenk.

Morgen gaan we dus Potala doen en het Summer palace. Onze gezondheid is prima, hoewel de lucht hier erg droog en ijl is. We hebben weinig last van hoogte ziekte, ook dankzij de pillen die we de komende dagen nog even blijven slikken. De pillen zorgen alleen wel dat bepaalde lichaamsdelen gaan tintelen, zoals je vingers, voeten en soms zelfs je neus of oren. Gelukkig is dat altijd beter dan de andere optie. Morgen misschien meer, in ieder geval gaan we daarna 3-4 dagen het binnenland verkennen en vliegen we vanuit Lhasa naar Nepal, waar nieuwe avonturen staan te wachten. We houden jullie op de hoogte!