De drie B's

Eindelijk, eindelijk, LHASA!!!! Voor ons ook wel de drie B's. Bergen, Blauwe (lucht) en Boedhisme.

Ongelooflijk wat is deze stad mooi. Omsloten door prachtige heuvels, ligt Lhasa op 3700 meter hoogte. Pelgrims bevolken de straten, samen met bewapende militairen en heel af en toe een toerist zoals wij. Prachtig, schoon en eng tegelijk.

Hymalaya Express

Alles begon natuurlijk met de Hymalaya express, vanuit Chengdu stapten we vol goede moed in onze trein, een exacte kopie weer van de Trans seberie express met uitzondering van 3 aparte wasbakken en zuurstof toevoer in de hutten.

Bij aankomst werden we gelijk alweer verrast door het geweldige, semie engels van de chinesen. Op het papier dat we moesten ondertekenen als gezondheidsverklaring stond namelijk dat we de trein niet mochten nemen in het geval dat we "Highly dangerous pregnant women" waren. (in het NL "Hoogst gevaarlijke zwangere vrouwen").

Op het perron waren we drie van de andere vijf toeristen tegengekomen. Twee Australianen en 1 man uit canada die woont in Taiwan. Allemaal in of tegen de veertig en vol met verhalen van vorige reizen. Groot gedeelte van de reis hebben we dan ook aan hun lippen gehangen.

Verder was de reis zoals altijd vrij saai. Het enige spannende was het uitzicht op de tweede dag. Toen we wakker waren en naar buiten keken werden we verwelkomd door een maanlandschap. Totale vlakte met enkele bergen. Uitgestorven en op 5000 meter hoogte! Wauw! Geweldig, we waren echt al heel erg hoog! Het hoogste punt was uiteindelijk 5140 meter.

Welcome to Lhasa

Aan het einde van dag (6 sept), kwamen we aan in Lhasa en werden we begroet door toch wel een heel aantrekkelijke tibetaan, Pema. Hij legde witte sjaaltjes om onze hals en hete ons van harte welkom. Na afscheid te hebben genomen van onze nieuwe vrienden, werden we in ons hotel afgezet (Mandala hotel) en konden we ons gaan installeren, douchen en dan eten. (Hoewel douchen? Er kwamen 3 druppels uit de kraan) om half zeven bracht onze gids ons naar New Mandala (Toevallig?) een Restaurant gerund door een Nepalees en met uit verschillende streken voedsel. Ik overtuigde Jess van de geweldige smaak van een Lassi (smoothie uit India) en tijdens onze maaltijd kwamen we onze nieuwe vrienden weer tegen. (Nog meer toevalligheid?) Onze gids zei later dat het Karma was.

Dag 1, Lhasa

Vandaag moesten we aan de bak. De tempel recht voor de deur van ons hotel, Jokhang, was het eerste slachtoffer. Dit klooster en tempel complex is een belangrijk pelgrims oord voor mensen door heel Tibet. Vergelijk het met de reis die de moslims naar Meka maken. Zo moeten alle tibetanen ook 1 maal in hun leven naar Jokhang reizen. In de tempel staat het beeld van Chakramavara, een geschenk van een tibetaanse koning aan zijn chinese vrouw (1 van de drie, de andere waren nepalees en tibetaans). De tempel staat helemaal vol met beelden van allerlei boedistische stroming waarvan ik bijna alle namen ben vergeten, maar gedurende de 2 uur dat we buiten en binnen de tempel hebben gelopen, bleef Pema onophoudelijk doorpraten over het Boedisme. Jess en ik hebben als sponzen zoveel mogelijk opgezogen, want na zoveel tempels en beelden konden we nu eindelijk de verhalen erachter horen. Na de tempel hebben we samen met de andere pelgrims de ronde om de tempel gelopen en daarna zijn we naar Potala palace gegaan. Misschien wel het beroemste van heel Lhasa. Hier gingen we echter alleen een tijdskaartje voor de volgende dag halen (net als in Disneyland). Met dit kaartje kunnen we morgen een entree kaart halen en 1 uur Potala bezichtigen.

N a een korte lunch werden we om 3 uur opgehaald voor Seraj klooster en college. Ja, want dit is ook de plek waar Pema heeft gestudeerd voor 5 jaar, bij de monikken. Hier werden er wederom grote verhalen verteld, waarvan de meest bizare wel hun overlijdens rituelen. Ze voeren hier hun doden namelijk aan de gieren... Verdere details zal ik jullie besparen. Binnen lieten moeders hun kinderen beschermen van boze geesten en ziektes door een zwart vlekje op de neus van het kind, gemaakt door een monnik. Deze vriendelijke man, was nog aardiger voor onze gids, want terwijl wij hem wilden passeren, werd Pema gevraagd om een gebed te doen bij de heilige en kreeg hij door de monnik een wite sjaal om gehangen en werd gezegend. De arme jongen was best wel overrompeld en helemaal blij met dit kleine geschenk.

Morgen gaan we dus Potala doen en het Summer palace. Onze gezondheid is prima, hoewel de lucht hier erg droog en ijl is. We hebben weinig last van hoogte ziekte, ook dankzij de pillen die we de komende dagen nog even blijven slikken. De pillen zorgen alleen wel dat bepaalde lichaamsdelen gaan tintelen, zoals je vingers, voeten en soms zelfs je neus of oren. Gelukkig is dat altijd beter dan de andere optie. Morgen misschien meer, in ieder geval gaan we daarna 3-4 dagen het binnenland verkennen en vliegen we vanuit Lhasa naar Nepal, waar nieuwe avonturen staan te wachten. We houden jullie op de hoogte!

Toeristen van Chengdu

Nadat we gesetteld waren in het hostel, gingen we de eerste dag in Chengdu de stad verkennen.

Wushan Temple
Eerst op zoek naar de tempel. Deze was redelijk snel te vinden alleen het ticket office waar we ons kaartje moesten kopen, was wat moeilijker. Het was namelijk een gat in de muur van ongeveer 30 bij 20 cm. Geld door het gat, tickets terug en daarna naar binnen.
Het was een erg mooie tempel met uiteraard veel goud en je kon zelfs je eigen wierook aansteken om de goden gunstig te stemmen wat gratis door de tempel ter beschikking werd gesteld. De tempel was erg ruim opgezet met grote tuinen.
Ook hadden ze een "free life pond". Zoals het woord het al zegt, een vijver met veel vrij leven.
Kleine vissen en grote vissen en heel veel schildpadden. Het moesten er zeker wel een paar honderd zijn. Zoveel schildpadden had ik nog nooit gezien.
Met de lunch was eerst het plan om een kopje thee te drinken bij het teahouse in de Wushan Temple. Het was alleen een beetje aan de pittige prijs. 10 yuan (1 euro) voor een kopje echte chinese thee. Er was echter ook een vegetarisch restaurant, wat gelukkig wat goedkoper was. Hier hebben we heerlijk gegeten. Hoewel ze claimden vegatarisch te zijn bleek dat niet helemaal waar. Vlees genoeg in ieder geval en erg goedkoop. Voor een stevige maaltijd voor twee, betaalde we 26 yuan (2,60 euro). We zijn toch echte nederlanders, he!

People's Park
'S-middags naar het People's Park. Er werd ons namelijk geadviseerd om dit 's-middags te doen, want dat moest bijzonder zijn. We kwamen er al snel achter waarom.

Het hele park bestond uit een muziekschool a la sportschool. Overal werd er muziek gemaakt en iedereen stond er van te genieten of deed luidkeels mee met de zangers en zangeressen. Boekjes kon je ter plekke kopen met de teksten.
Ook werd er een soort aerobic gedaan. Er werd muziek aangezet en mensen maakte er speciale bewegingen bij. Zelfs de mannen deden mee.
Zie onderstaand filmpje.

Ook was er nog een klein kermisje. Alleen dit was erg verlaten. Alleen de mensen die dit bediende waren nog aanwezig en vaak lagen deze ook slapend in hun stoelen.

Grand Budha, Leshan
De tweede dag. De dag van de Grand Budha of op zijn chinees 'grant budha'. 'S werelds grootste boedha van 71 meter hoog en oren van 7 meter. Als je er naast staat kun je nog de teen aanraken, maar hoger kom je echt niet!
Vroeg eruit (07.00 uur) en dan met de lokale bus naar het busstation. Wachtend op de lokale bus stond het personeel van het tegenoverliggende ziekenhuis buiten. Er klonk muziek en nu?
Het gehele staf deed een soort van ochtendgymnastiek. Inclusief dokters en zusters in uniform. Die nemen het liedje "Begin de dag met een dansje, begin de dag met een lach" (Giel Beelen, 3FM) wel heel letterlijk. Met bewondering hebben we ernaar zitten kijken!
Het busstation voor de lange afstandsbussen zag er wederom uit als een vliegveld hal. Eerst naar binnen en kaartje kopen en dan wachten tot je bus verschijnt en dan weet je door welke doorgang je mag gaan om te vertrekken naar je bestemming.
Helaas konden we pas de bus van 09.30 uurpakken. Na nog een uur wachten vertrokken we dan eindelijk, maar onderweg kregen we pech! Na een paar keer stoppen langs de rand van de snelweg en wat kijken bij de motor, zijn we uiteindelijk maar gestopt bij een grote parkeerplaats bij een benzinestation. Een soort van olie kwam van de onderkant van de bus, pik zwart. Er werden kranten aangesleept om de troep op te vangen. Dat zag er niet goed uit. De plaatselijke wegenwacht werd gebeld en met 3 man sterk was de bus binnen 1,5 uur gemaakt. Gelukkig hadden we een wc en nog wel 1 waar we erg om konden lachen.
De bus zou er in eerste instantie twee uur over doen. Uiteindelijk kwamen we pas rond 12.30 uur aan. Daarna nog even zoeken. Wat nog een heel gedoe was.
Eenmaal de rivier gevonden, wisten we nu waar we heen moesten. Inmiddels was het alweer 13.30 uur en we begonnen toch wel honger te krijgen. En waar zijn de straatverkopers dan, als je ze nodig hebt? Dan maar even een snelle hap bij de KFC.

Het smaakte ons erg goed en met volle energie besloten we toch maar om de bus te nemen. Lopen zou wel erg ver worden. We wilden in eerste instantie met de ferry gaan. Deze was namelijk maar 3 yuan (30 eurocent) maar daar aangekomen bleek deze niet meer te varen. Ze waren hard met onderhoud bezig. Dan maar met de toeristenboten. Wel 50 yuan (5 euro) maar ja beter iets, dan niets. Dit bleek echter wat tegen te vallen. Je gaat op de boot, stopt ongeveer 10 minuten voor de Grand Budha om foto's te maken en gaat weer terug. Je kon ook nog via een trap omhoog naar de Budha klimmen maar dit was alleen mogelijk als je een bus nam naar het andere gedeelte van het eiland. Dit was niet wat we verwacht hadden, als trouwe lonely planet lezer, hadden we evrwacht an de andere kant te worden afgezet, maar niets bleek minder waar. We gingen gewoon terug naar start, we ontvingen geen 20.000 euro. Omdat het al 16.00 uur was besloten we terug te gaan en niet meer naar de Budha zelf te gaan. Tenslotte moesten we nog zorgen dat we een bus terug konden krijgen en we wisten niet eens zeker welk busstation we moesten nemen.
Gelukkig ging het ditmaal in 1 keer goed. En om de pijn wat te verzachten, bleek het nog een extra luxe bus te zijn ook nog.

Pandaberen en wisselgeld

Het is donderdag en vandaag vertrekken we om half negen naar Lhasa. Wederom een treinreis van 2 dagen. Dus nog even snel de grote atractie van Chengdu meepakken in de vroege ochtend.

Panda's! Het panda breeding centre ligt ongeveer 20 minunten rijden van ons hostel en is wereldberoemd. Met ruim 40 inwoners heeft het bijna 0,5% van de totale pandabevolking van de wereld in zijn muren wonen. 1 probleem, panda's zijn vooral inde ochtend actief, en ze worden om half negen gevoerd wanneer ze dus het interessants zijn. Dus wederom vroeg opstaan. Ditmaal half zeven want de bus doet er 2 x langer over. Gelukkig kregen we nog een aanbod voor een gedeelde taxi en konden we toch nog even ontspannen.

Het panda centre is gigantisch. Het is een enorm bamboe en subtropisch park, met 6 grote afgezette gebieden met verschillende panda's. Eerst wilden we naar de kraamkamer, want daar werden net de kleintjes behandeld. Helaas foto's mochten niet, maar ze waren lief!!! Opeens leek 1000 yuan om op de foto te mogen met zo een kleine dropje helemaal niet veel geld meer.

Gelukkig hadden we niet zoveel bij ons.

Daarna verschillende leeftijdsgroepen, van tieners tot volwassen beren en de rode panda. Deze kleine neef was duidelijk een stuk actiever dan de grote versie en scharrelde dan ook vrolijk rond tussen de bomen. Alle beren hadden trouwens ruime hokken met natuurlijk terrein en veel mogelijkheden om te verstoppen voor de nieuwsgierige ogen. Kijk als ze zo nu eens hun dierentuinen zouden inrichten, dan was het nog wat.

In de middag moesten we nog geld wisselen, wat ook nog een hele opgave bleek. uiteindelijk vonden we een bank die groot geneog was om 1000 yuan om te wisselen naar dollars. Buiten stonden mannen luid te schreeuwen of we geen geld bij hun wilden wisselen.

Nope, de bank is veiliger en vaak voordeliger. wel wat ingewikkelder. Ze maken kopien van je paspoort moet een formulier invullen en dan weer naar een andere balie om te wisselen. Al met al kost het je al gauw een uur om wat dollars te krijgen, maar we hebben ze dan ook hard nodig straks aan de grens van Nepal.

Na nog wat boodschappen zijn we nu helemaal klaar voor de trein. Dat betekend dus ook even geen nieuws. Misschien nog in Lhasa, maar we kunnen niets garanderen. We houden jullie op de hoogte!

Van Xi'an naar Chengdu

Daar zijn we dan eindelijk! Chengdu! De stad van de panda beer en de aardbeving. Maar eerst... Hoe kwamen we hier.

Visa trouble deel 289

Vrijdagmiddag mochten we hem op zijn vroegst ophalen, dus we zouden er rond 3 uur heen gaan zodat we rond 4 uur weer naar buiten konden lopen. Helaas, zo als zo vaak, dat plan liep dus de mist in. Geen visa, maandag moesten we hem komen halen. Verdorie! Nu moesten we het hele weekend in Xi'an blijven en we waren nu toch wel een beetje uitgekeken op deze stad. En tot overmaat van ramp regende het ook nog eens de hele dag, dus stonden we nat tot aan ons hemd te luisteren naar dit slechte nieuws.
Eerst maar drogen kleren aan en daarna treinticket boeken voor de maandag zodat we gelijk weg konden naar Chengdu als we ons Visa wel konden halen.

The chinees life

Toen we die avond in ons hostel met Kathy spraken van de receptie, bleek dat ze de volgende dag moest werken bij een plek die Gymboree heet. Het is een amerikaans concept voor de ontwikkeling van babies en wij waren wel nieuwsgierig. We spraken af om 12 uur samen te lunchen en dan mee te kijken bij een van haar lessen. Leuk!

De volgende ochtend deden we rustig en en namen op tijd de bus, maar kwamen toch nog 10 minuten te laat wegens de spits. We maakten gelijk kennis met Ann, uit de philipijnen. EEn lacherige spring in het veld die maar bleef zeggen " hala hala hala" wat ruwweg betekend " ok, ok ok."

Ze hadden gepofte zoete aardappels gekocht voor ons als lunch, want zelf hadden ze al gegeten, ze moesten weer vlug terug. Ook konden we niet als Kathy haar vriendinnen gaan, maar waren we bevriend met Ann. Haar teamleider had het onverwachte bezoek niet positief opgevat, maar bij Ann was het geen probleem.

Gymboree was voornamelijk kleurrijk en vol speeltoestellen (zoals dat hoort met babies) verder kregen we uitgebreid uitleg over het concept, wat er in de basis op neerkomt dat door samen met de ouders verschillende spelletjes te doen op muziek en ook de artistieke kant te stimuleren, ze zo de baby in hun ontwikkeling willen helpen en ze dus slimmer en beter maken, maak ook de band met de ouders willen verstevigen.

We hebben er eigenlijk weinig van gezien, want de klas van Ann verviel en we raakten in gesprekken verwikkeld over reizen en uiteindelijk op stappen in de disco.

Die avond zouden we met zijn vieren gaan stappen in Xi'an. Helemaal top! Dan gingen wij ons nog even in de winkelstraat vermaken en gingen onszelf verwennen met make-up uit een schoonheidsalonnetje ergens in de buurt. "Hala, hala, hala."

Die middag waren we het na de make-up sessie het gelijk eens. Dit moesten we op de gevoelige plaat vastleggen en met een prachtige avondzon doken we het park in voor een echte fotosessie. De resulaten zie je op onze fotopagina.

In de avond gingen we dus ook nog stappen. Uiteindelijk hebben we 4 verschillende disco's bezocht, zijn in totaal 8 keer in onze kont gegrepen, hebben 2 drankjes gedronken en gedanst tot het half twee was en onze voeten zeer deden. Helemaal geslaagt!

Eten, eten en nog meer eten.

Zondag was een echte niks doe dag. Uitslapen, beetje lezen en wandelen. Jess was ook niet echt lekker, dus uiteindelijk konden we ook weinig doen en hebben een film gekeken. Toen we uiteindelijk moesten eten zijn we op zoek gegaan naar een leuke plek. Ons plan was naar het moslim kwartier te lopen, maar halverwege kwamen we een heel bijzonder restaurant tegen. Achteraf bleek het een Hotpot restaurant te zijn. Het idee is simpel. In het midden van je tafel zit een gat met een gasbrander. Je besteld een schaal waarin kruiden zitten. 1 helft heet en 1 helft is alleen groenten brouwsel. daar gieten ze heel veel water bij wat dan gaat koken. In een lange kast staan allerlei ingredienten op een stokje en daarnaast kun je schalen met vlees of groente bestellen om los in de hotpot te gooien. In de basis kook je dus alles en door een kantt te kiezen geef je het en bepaalde smaak. Aan het einde betaal je per stokje, voor de schaal en voor de losse schaaltjes. Wij hadden geen idee!! We wisten niet wat het was en lieten ons verrassen. We kregen uiteindelijk drie schalen, twee vlees en 1 aardappels. De aardappels waren echter snel verloren. Dun gesneden waren ze snel gaar en dat waren we vergeten, dus na 15 minuten koken konden we ze niet meer oppakken met onze stokjes. Verder was alles erg lekker en heel leuk om zo dingen te kunnen proeven. We waren weer eens de atractie van de avond, alle chinezen waren geintresseerd in onze capriolen en gekke gezichten die we bij het eten trokken.

Maar het was erg lekker en zeker bijzonder. Een echte aanrader mocht je naar china gaan.

Ik moet hier trouwens aan bijvoegen dat het eten ons uitermate goed bevalt in china, Hoewel we voor de afwisseling en gemak toch nog af en toe een KFC of Mac binnenwandelen, zouden we ook wel zonder kunnen. Het chinese eten is erg lekker en we hebben nog geen een keer echt iets laten staan en zijn ook nog niet ziek geweest. Op straat kun je ook tonnen aan lekkere hapjes krijgen en alles voor een prikkie. 20 of 30 cent is geen uitzondering voor ene snelle chinese hap.

Daar gaan ze

En dan is het maandag en kunnen we eindelijk ons visa halen. na een half uurtje wachten in de rij kregen we hem gelijk mee en waren we nog ruim op tijd om onze trein te halen die om 13:20 vertrok. Net als in Beijing moesten we eerst grondig worden gecheckt met apparaten en scans voor we de trein in mochten en dan beland je in een soort vliegveld vertrekhal. Binnen 10 minuten konden we echter al door de poortjes naar onze trein. Ditmaal een hardsleeper, dus weer met 30 man gezellig samen zonder deurtjes. Gelukkig het viel allemaal mee. We hadden Bottombed, dus konden gemakkelijk zitten zonder schaamte voor andere. Maar verder verveel je al snel weer. gelukkig had Jess goede bezigheidstherapie. Ze had per ongeluk mijn zelf opwindsysteem van mijn oordopjes kapot getrokken en toen ze het wilde maken sprong e veer eruit. Nu was de quest, hoe moet hij weer in elkaar.

Na 3 uur puzzelen bleek het een onmogelijke opgave, maar we hadden wel de aandacht getrokken, want al snel zatten er drie chinezen om ons heen te puzzelen op mijn oordopjes. En eerlijk waar, ze hebben hem bijna gemaakt gekregen. niet helmaal, want nu wind hij 1 kant op als je aan de andere kant trekt, maar dat is een detail.

Daarna wilde ze leren kaarten, wnat ze hadden ons dit zien doen en wilde het leren. Dus sloegen we wederom aan het uitleggen hoe je moet pesten. Ditmala iets makkelijker, want we konden (enigzins) engels met ze praten. Het enige verschil alleen was dat de chinezen ongeloofelijk nieuwsgierig zijn en dat we dus 10 minuten later een publiek hadden die luid meeschreeuwde en juichten bij onze peststreken.

We hebben er erg om gelachen en voelde ons wel vereerd. Het was in ieder geval nooit zo makkelijk om vrienden te maken.

De volgende ochtend werden we om half 5 uit ons bed geklopt. Nog 1 uur tot Chengdu. na het uitstappen vonden we al snel onze pickup mannetje naar het hostel en eenmaal ingecheckt doken we gelijk ons bed weer in.

Nog even bijslapen en daarna ontdekken wat Chengdu had te bieden.

Tot slot

Ik wil nog wel verklappen dat ond hostel geweldig mooi is. we verblijven in "Sim cozy garden guesthouse" en het is hier heel groen. Ze hebben 3 tuinen. Twee beneden en 1 dakterras. Een uitgebreide bar met computerruimte, lees en dvd ruimte een uitgebreide travel agency en 4 verdiepingen met ruim 20 kamers.De kamers zijn ook schattig met 4 dubbelbedden met roze gordijntjes voor je eigen privacy en ventilatoren (we hebben gekozen voor geen airco) voor de koelte. Het raam zit voor de verandering eens aan een heel klein steegje dus geluidsoverlast is minimaal voor een grote stad. AL met al een prima plek om een paar dagen te verblijven. We zijn bijna bedroefd dat we naar Lhasa moeten donderdag, maar niet helemaal. We wachten nu op onze tickets en voelen on opgelucht en happy. In ons volgende blgo zullen we weer wat meer vertellen over Chengdu.

Tot dan, " hala, hala, hala."